Vriendje met problemen (suikerziekte, scheiding)

Hallo,

ik hoop dat iemand mij hier kan helpen…
Ik heb nu bijna een half jaar verkering, maar het is niet een ‘normale’ relatie die je op deze leeftijd zou hebben.
We hebben het heel leuk samen en ik ben hartstikke verliefd, maar er zijn wel wat probleempjes.

Een half jaar geleden vroeg hij mijn nummer, we gingen een tijdje appen en na een paar weken hebben we voor het eerst afgesproken. Ik vond hem meteen al een leuke jongen, maar was nog niet echt verliefd. Na een tijdje werd ik wel verliefd en kregen we verkering.
Het begon allemaal heel leuk, zoals alle prille relaties.
Maar mijn vriendje had het wel heel moeilijk met de scheiding van zijn ouders, dit was namelijk een paar maand geleden (voordat ik met hem omging) gebeurt.
Hij kon het niet goed verwerken en zat vaak in een dipje. Het ging ook lichamelijk met hem niet zo goed, hij voelde zich vaak niet fit en dronk ook al heel lang geen alcohol meer en ging bijna niet uit.
Dit was heel moeilijk voor hem, omdat hij ‘vroeger’ altijd elk weekend uitging en elk feest afging.
Er werd dus nogal wel eens wat op mij afgereageerd, maar hij was wel altijd heel lief voor mij, dus accepteerde ik alles.
Na twee maanden verkering kreeg ik op een zondag een verschrikkelijk bericht, namelijk dat hij suikerziekte had… Ik ben meteen naar het ziekenhuis gegaan, we moesten allebei huilen, dit zou namelijk echt veel veranderen aan zijn leven.
Die hele week heeft hij in het ziekenhuis gelegen, ik hoefde nog maar heel weinig naar school en heb ook veel gespijbelt. Ik heb hele dagen alleen met hem in het ziekenhuis gezeten en we hebben daar heel veel gepraat (veel meer kan je ook niet in zo’n ziekenhuis).
We hebben toen dus een hele sterke band gekregen…
Maar sinds zijn suikerziekte is eigenlijk alles verandert.
Hij was heel vaak chagarijnig en hij kon (en kan nog steeds niet) het niet accepteren dat hij suikerziekte heeft. Ik probeer er altijd voor hem te zijn, maar soms zat ik er zelf ook even doorheen en dat werd dus knallende ruzie. Want voor mijn gevoel moest ik altijd vrolijk zijn en mocht hij altijd chagarijnig zijn, hij had het al zo moeilijk met de scheiding en zijn ziekte.
Nu klinkt hij heel vervelend, maar het is echt het liefste vriendje die ik mij kan wensen dus ik pikte alles.
Het ging een tijdje weer wat beter, vooral in de zomervakantie, we hadden elkaar zo gemist en ik wist zeker dat hij de ware voor mij was en hij ook van mij. Maar na de zomervakantie takelde alles weer af, hij kwam weer in een dip omdat hij bang is dat hij niet gaat slagen dit jaar en omdat hij het nog steeds zo moeilijk vind om zijn ziekte te accepteren.
Ik ging een paar weken geleden een weekje weg met school, met ruzies.
Hij was elke dag chagarijnig op mij en ik was niet van plan dit nog veel langer te pikken.
Die week ervoor stond ik op het punt het uit te maken, maar hij haalde me over en zou echt beter zijn best gaan doen. Dit hield hij drie dagen vol en toen was het weer als altijd (gezeur om niks).
Maargoed, ik was dus weg met school toen ik ineens zag dat hij met een ander meisje appte (die ook weg was met mij met school). Hij mag van mij best met andere meisjes appen, maar ik vond het raar dat ik hier niks van wist. Dus ik vroeg hem ernaar, maar vanaf dat moment wist ik al dat het mis was.
Ik vroeg het meisje of ik hun gesprek mocht lezen en dat mocht wel.
Ik kwam erachter dat hij met haar zat te flirten, het klinkt nu misschien onschuldig, maar ik was toen zo boos. Hij zou zn best doen voor ons, en ondertussen ging hij gewoon achter een ander meisje aan. Het was alles bij elkaar. Ik heb hem die avond opgebeld en voor het eerst (sinds 5 maand verkering) tegen hem geschreeuwd en hem uitgescholden. Ik was zooo boos, ik wist zeker dat ik het uit ging maken. Uiteindelijk heb ik hem toch nog een kans gegeven (na heel lang nadenken). Hij dacht dat hij mij kwijt was, eindelijk zag hij het in.
Vanaf nu gaat het dus veel beter, hij laat mij elke dag weten hoeveel hij van me houdt, hij appt geen een ander meisje meer (ook al mag dat best van mij, hij wil het zelf niet).
Hij ziet nu in hoe slecht hij mij altijd behandelt heeft en hij snapt zichzelf niet en zou het ook nooit snappen. Hij vindt me nu weer helemaal super en hij wil zo’n lief meisje nooit meer kwijt, omdat ik de enige ben die hem altijd steunt met alles.

Maar na al dit gedoe ben ik veel onzekerder geworden, hij wil dit echt voor altijd, maar ik kan dit eigenlijk niet zeggen zonder te liegen. Ik wil hem niet kwijt, maar soms is het best zwaar om hem altijd te steunen. Ik doe dit echt uit liefde, ik ga altijd mee naar het ziekenhuis en ik ben echt stapelgek op hem, maar soms zit ik er gewoon even doorheen. Hij doet nu weer zo lief tegen mij, maar mijn gevoel neemt juist af… Moet hij dan gemeen doen en besef ik dan juist hoe leuk hij is? Ik snap mezelf niet en weet niet goed wat ik moet doen…
Hoe kan ik hem het beste steunen met alles? Ik heb hem zovaak huilend aan de telefoon en ik trek het soms zelf niet meer, maar niemand weet dit. Niemand weet hoe slecht het soms met hem gaat en ik vind het best zwaar. Ik durf het niemand te vertellen omdat hij het zoveel moeilijker heeft dan ik. Ik ben alleen maar luisterend oor, hij heeft alle problemen zelf.
Maar soms wil ik gewoon zo graag een ‘normaal’ vriendje die met mij uitgaat, waar ik een keer lekker dronken mee kan worden en die gewoon niet zoveel zorgen en problemen heeft.
Hij is echt superlief en ik wil hem niet kwijt, maar ik heb het gevoel dat ik mijn oude leventje ook een beetje kwijt ben, ik voel mij namelijk al heel schuldig als ik een avondje ga stappen met vriendinnen en hij thuis op de bank zit.

Sorry voor dit lange verhaal , ik hoop dat iemand de moeite neemt om het te lezen en mij kan zeggen wat ik moet doen? Ik wil echt dat het aan blijft, maar hoe kan ik er zelf beter mee om gaan? Please help me… xx

ps: ik ben 16 en hij is net 18

Ik heb je verhaal gelezen, en ten eerste wil ik even zeggen dat ik het heel rot voor jullie beide vind.
Ten tweede, kan je er niet over praten met iemand? Want als jij er af en toe helemaal doorheen zit, moet jij net zo goed iemand hebben die er op die momenten voor jou is en bij wie je alles kwijt kan .
Verder weet ik niet wat je nog meer kan doen .
Sterkte. <3

:sob::muscle:

@MissCitroen dit is in ieder geval al zo fijn om te horen, want ik ben zo bang dat ik mij aan stel. Dus misschien is het inderdaad wel een goed plan, maar ik heb het gevoel dat veel mensen het niet zullen begrijpen… heel veel mensen denken van, ja suikerziekte, daar ga je toch niet dood aan? maar het is zo’n klap als je het krijgt… maar misschien met mijn moeder ofzo wel, bedankt. echt, zo fijn om te horen :flushed:

Meisje, ik heb je hele verhaal gelezen en ik wil hier toch wel op reageren. Allereerst heb ik zelf ook suikerziekte sinds mn 6e. Ik weet dat dit anders is, maar toch niet zo heel erg anders. Ik heb het vorig jaar voor mijn gevoel echt pas geaccepteerd, omdat mijn ouders daarvoor alles regelden. Dus als jij of hij nou vragen of dingen wilt weten over diabetes mag je me een berichtje sturen (weet niet of je daar behoefte aan hebt). Ik weet dat het een kutziekte is en ik lig ook vaak jankend in mn bed als ik me kut voel. Maar ooit zal er een moment komen dat hij die ziekte zal accepteren, en als het niet lukt zijn er psychologen waar je heen kan he! daar wilde ze ook dat ik heen ging maar ik was toen koppig en wilde dit niet. Misschien kunnen jullie een xje samen gaan als je daar behoeft aan hebt. want ik denk dat jij nu alles pikt van hem en hier ga je op een tijdje misschien aan ten onder, of jullie relatie. Het is superlief van jou dat jij al zijn verhalen aanhoort, maar ik denk dat jij ook een uitlaatklep nodig hebt, anders trek je het niet. Dus misschien dat je het bij je moeder kwijt kan of bij een vriendin of andere (schoon)familie? En die scheiding, alles bij elkaar is het hem waarschijnlijk teveel geworden. Misschien zou het goed zijn als jullie een keer een weekendje weggaan en even samen tot rust komen van alles wat er de afgelopen tijd gebeurd is? Je moet maar f kijken waar hij aan toe is en wat hij wilt. Verder kan je echt wel dronken worden als je suikerziekte hebt (wordt niet aangeraden maar ik leef ook nog), maar dan moet je je lichaam wel eerst goed leren kennen en weten hoe je op dat soort dingen reageert. En met dat andere meisje, ik denk dat hij echt wel van je houdt alleen hij zit niet zo lekker in zijn vel en daarom gaat hij ook niet meer uit (denk ik. Ik weet niet of je iets hebt aan dit hele verhaal maar veel sterkte met de situatie. En pas ook een beetje op jezelf!

Over de suikerziekte, ik heb het zelf sinds 4 maanden(ben 14). Het verandert een deel van je leven, maar na een maand is alles routine. Het is het makkelijkst te accepteren als je er zo min mogelijk mee geconfronteerd wordt. Ik zelf ben alleen verdrietig dat ik suiker heb als ik een afspraak in het ziekenhuis heb. Met suikerziekte is in feite alles mogelijk maar je moet alleen veel meer opletten.

Over de rest, misschien zitten jullie teveel op elkaars lip. En heeft hij afleiding nodig en denkt door jou misschien te veel aan zijn suikerziekte omdat jij die tijd veel bij hem was. Ik denk dat als hij zijn suikerziekte leert accepteren het tussen jullie ook beter gaat. Ik heb eigenlijk geen moeite mee dat ik suiker heb, maar misschien komt de tegenslag nog.

Wow ik voel mij echt al zo’n stuk beter door deze berichtjes, superlief van jullie! x
Had niet gedacht dat het zo goed begrepen zou worden…
Ja ik weet dat je alles kan, maar hij durft niets meer. Hij wil vaak weer een biertje proberen, maar hij doet het niet (bang voor een hypo). Hij gaat al naar een psycholoog en het ging ook een tijdje beter, maar de laatste weken zit hij er weer helemaal doorheen. Ik probeer veel leuke dingen met m te doen, en heb hem ook een dagje weg gegeven voor zijn verjaardag. Verder probeer ik er niet altijd over te praten, gewoon afleiding zoeken en veel lachen samen… Hij zit idd echt niet goed in zijn vel en durft ook niet uit te gaan, bang voor de drukte en dat het hem te veel wordt allemaal. Soms wil ik hem het liefste zeggen, ga gewoon en doe niet zo moeilijk, maar dat doe ik natuurlijk niet…
Het is idd gewoon een rotziekte, die mensen die het niet kennen veel onderschatten. Ja zijn schoonfamilie (Van zijn moeders kant) steunt hem ook heel goed en neemt mij op alsof ik gewoon deel ben van hun familie, dus dat is wel heel fijn… Maar toch, zijn moeder heeft het ook heel moeilijk met de scheiding dus ik wil haar niet lastig vallen met mijn ‘kleine problemen’.

Wat iloveFUN zegt, daar heb ik nooit zo over na gedacht, maar kan best dat hij door mij veel aan zijn suikerziekte denkt… Ja hij zocht idd ook afleiding bij dat andere meisje, bij haar kon hij ‘normaal’ spelen, alsof er niets aan de hand is enzo. Maar hij ziet nu wel in dat hij mij wil enzo, maar vind 't zelf wel moeilijk allemaal. Niet dat hij suiker heeft, echt niet, ik probeer er ook zoveel mogelijk over te leren. Maar vind het wel moeilijk dat hij het zo slecht accepteert enzo. Voor de buitenwereld lijkt het alsof hij er heel goed mee omgaat, maar de laatste weken heb ik hem bijna elke dag huilend aan de telefoon…

Maar nogmaals superbedankt voor jullie berichtjes, echt heel fijn om zo even mn verhaal kwijt te kunnen xxxx

Ps. Knap dat jullie het wel accepteren, ik weet natuurlijk niet hoe het is om suiker te hebben, maar zie wel hoe moeilijk het is. Echt respect voor jullie xxx

Ik vind dit zoo knap van jou!

Dit is misschien echt zooo kort door de bocht, maar kun je niet een keer afspreken een hele dag niet over suikerziekte te beginnen/niet over te praten?

Wauw veel respect voor jullie beide. :flushed: Ik zou gewoon met hem er over praten dat je het een keer niet over suikerziekte wil hebben!

Ah echt… dit doet mij al zoveel goed, dankjullie<3
Ja dat is wel een goed idee, ik begin er ook niet vaak over,
alleen als ik bijvoorbeeld het gevoel heb dat hij een hypo krijgt (dat zijn suiker te laag is) , meestal begint hij er zelf over… maar ik zou dan best voorzichtig kunnen zeggen van, vandaag hebben we het er niet over, ofzo.
Dankje allemaal xxxx

Hij bespreekt zijn problemen wel met jou, maar doe jij jouw problemen wel met hem bespreken?

Nou, hij zegt wel dat ik dat moet doen, maar ik schuif mijn problemen meestal weg, omdat ik vind dat die niet zo belangrijk zijn.
Ik weet dat het niet goed is, hij zegt ook dat ik hem alles moet vertellen, wat er ook aan de hand is. De laatste tijd doe ik het wel wat meer maar toch vind ik het heelvaak niet belangrijk genoeg en wil hem er niet mee lastig vallen snap je? :flushed:

Ik vind juist dat ook jouw problemen belangrijk zijn. Minimaal net zo belangrijk als die van hem.

Ja, ik weet wel dat ik mijzelf niet moet wegcijferen, maar ik wil zeg maar altijd positief zijn, omdat ik hem uit zijn dipje wil helpen enzo…
Maar het is niet dat hij mijn problemen niet belangrijk vind, hij vind het juist vervelend als ik hem niet vertel als er wat aan de hand is…
Maar opzich gaat het nu wel weer beter… Pieken en dalen zeg maar hihi

echt super dat je er zo goed voor hem bent, maar hij moet dat waarderen ipv alles op jou afreageren. logisch als hij soms niet zo lekker in zijn vel zit maar dat is niet jou schuld.

Ik weet 't , vandaag was weer zo’n dag. Chagarijnig om een onvoldoende, boos dat ik ‘wegliep zonder een kus te geven’ in de kantine, problemen maken om dingen wat normaal niets ergs is dus… Heb m gezegd, app maar als je weer normaal kunt doen… Moeilijk om vol te houden, vriendlief eerst chagarijnig omdat ik ‘normaal moest doen’. Heb volgehouden en na half uurtje al kreeg ik een appje: Sorry lieve schat, het spijt me echt! Ligt niet aan jou, ben gewoon chagarijnig, maar sorry dat ik zo deed!
Zit voorutigang in :slightly_smiling_face:

Respect, dat je er zo voor hem bent en gewoon alles hoe je ermee omgaat
Ik heb zelf ook suikerziekte sinds een jaartje en zelf accepteer ik het ook (nog) niet. Het is zó moeilijk en zo’n rotziekte.
Je bent echt heel goed voor hem! Steun is echt heel goed. Het zou mij ook geholpen hebben denk ik, alleen kreeg ik dat zelf niet echt… je kan hem gewoon het beste helpen door gewoon te luisteren en met hem mee te leven en natuurlijk weet jij niet hoe het is om suikerziekte te hebben maar je kan wel gewoon lief voor hem zijn en toch een beetje ervoor zorgen dat hij blij is (en jij ook!) en gewoon eens iets leuks gaan doen dat helpt echt!
Je kan ook naar een psycholoog gaan zoals sommigen hier al zeggen. iig moet je er met iemand over praten zoals je ouders of vriendinnen ofzo zodat je er niet alleen zelf mee zit. Dat lucht al heel veel op
Ik denk dat hij echt gewoon jou helemaal leuk en lief vindt, maar dat hij dat gewoon even moest inzien en dat dat appen met dat meisje gewoon een soort van ongeluk was omdat het toen niet zo goed ging. Het lijkt me echt moeilijk voor je dat hij vaak boos/verdrietig is en dat hij er helemaal doorheen zit want zo is het voor jou ook niet leuk, maar er komt wel een tijd dat het beter wordt! en dat hij het steeds meer accepteerd en dat jullie gewoon uit kunnen gaan/drinken, je kan wel drinken met diabetes maar moet wel eerst je lichaam goed kennen en goede waardes hebben enzo zoals DreamOfParadise al zei
Heel veel sterkte <3

Ah dankjewel… moet even mijn verhaal kwijt,
hoor net dus via via dat ik vandaag langs m heen liep op school… en toen zei hij tegen die jongens, pff komt ze niet eens, hoer
ik bedoel, ik snap dat jongens zo praten
maar ben zo chag he, zo praat je toch niet over je vriendin
heb m dat gezegd en hij heeft toegegeven maar zegt van ja meen 't niet enzo,
nou sorry hoor maar doe gewoon normaal tegen mij?
stoer doen is dat, en kan daar echt niet tegen…

Ja hij zegt ook dat hij zonder mijn steun enzo, lang niet zo ver zou zijn,
maar op momenten als dit, dat hij mij zo afbekt als ik bij m zit op school, en dat hij dan zo over mij praat, denk ik wel eens, ja waar doe je het nu allemaal voor dan…

Het is idd echt een rotziekte, heel veel sterkte en succes er nog mee xxx

ik herken je best wel in je verhaal.
Het is dan wel niet mn vriend maar mijn bijna vriend. We hebben als vrienden (wat we eerst waren) heel veel mee gemaakt omdat hij erg moeilijk heeft. Ik was er altijd voor hem, probeerde hem op te vrolijken en als hij zich afreageerde op mij etc. liet ik het want hij had het moeilijk dus was zichzelf niet. Ik kon dit redelijk goed hendelen en behalve dat ik idd ook avonden huilend op mn bed lag heb ik me niet te veel laten beinvloeden. Maar de laatste tijd zit ik minder goed in mijn vel, en zodra dat zo is lopen de gesprekken niet, loopt het tussen ons niet goed terwijl ik hem dan juist zo nodig heb. Alsof ik vrolijk moet zijn, omdat anders niet goed tussen ons gaat. Met mijn bijna vriend gaat het nu goed en hij is op moment echt gelukkig maar ik merk dat zodra ik me niet helemaal goed voel hij weer beetje terug valt en ik hem niet kan op vrolijken maar ik wil niet zeuren omdat het hem ook beinvloed en wat hij had 10x zo erg was.

Toch merk ik elke keer weer dat gewoon eerlijk zijn, vertellen wat je dwars zit toch het enige is wat helpt. Maar blijft moeilijk! Succes, en tijden worden beter, over tijdje zal hij het wel moeten accepteren.