Vriendje met bindingsangst

Hai allemaal,
Ik ben sinds kort student en ook lid geworden bij een studentensportvereniging, waar ik heel veel mensen heb leren kennen, heel veel leuke mensen, waaronder ook een jongen waar ik al snel wat mee kreeg. Een halve week nadat we wat kregen vertelde hij me al dat hij een beetje last had van bindingsangst, maar dat hij het allemaal onder controle had. 3 weken geleden was ik bijna het hele weekend bij hem en toen ik de maandag daarop weer bij hem was zei hij dat hij heel moe was, omdat hij het niet gewend was dat er zoveel tijd iemand bij hem op z’n kamer was (hij is ook student, maar woont zelfstandig, dus zonder huisgenoten), maar dat hij er wel aan zou wennen mettertijd. Dat is nu ongeveer 2,5 week geleden. Afgelopen maandag kwam hij opeens bij me langs en nadat we eerst normaal gepraat hadden zei hij opeens dat hij toch teveel last had van z’n bindingsangst en het uit wou maken. Ik heb toen nog geprobeerd om te vragen of het echt niet anders kon, of er niet een manier was waarop we toch door konden maar hij wilde het niet. Nu is het dus uit en zit ik weer in m’n eentje na 5 weken relatie en anderhalve maand als student. Hij was m’n eerste vriend en ik had het echt totaal niet aan zien komen, en voel me dus ook behoorlijk kut, logischerwijs. Zijn hier andere mensen die hier ervaring mee hebben? Wat is jullie manier om over zo’n break-up heen te komen? Ik weet dat het niet mijn schuld is en verwijt mezelf ook niks, want ik heb alles gedaan om het zo goed mogelijk te maken. Ik moet nu alleen over hem heen komen en dat is nog niet zo makkelijk, juist ook omdat ik hem ook niet zo goed iets kan verwijten.

Drie dagen is best al veel voor iemand met bindingsangst en hoe zeer dat zijn probleem ook is, snap ik dat hij in paniek is geraakt. Ik heb er zelf momenteel ook last van dankzij een slechte ex en ik heb ook de neiging om jongens van me weg te duwen. Als je hem echt leuk vindt, kan je best wat afstand nemen en misschien later nog eens proberen, op een rustigere manier. Laat ik benadrukken dat jij niks verkeerds hebt gedaan, bindingsangst is iets raars.

Als het uitzicht echt hopeloos is: concentreer je op de andere mensen die je hebt leren kennen en geniet gewoon van het begin van je studententijd, het is de leukste tijd van je leven :wink:

Afstand nemen ga ik zeker doen, ik moet tenslotte sowieso over hem heen komen en afstand nemen is het beste, hoe moeilijk dat ook is. Op die vereniging zal ik hem wel gaan zien, minstens één keer per week, en aangezien het een kleine vereniging is met nog minder actieve leden zullen we ook wel woorden gaan wisselen, maar so be it. Afgelopen donderdag kwam hij bij me langs en heb ik hem nog wat vragen gesteld en daarna hebben we gewoon nog een tijd zitten babbelen en dat voelde best goed en normaal, dus ik heb sowieso de hoop dat we over een tijdje gewoon goed met elkaar kunnen praten en elkaar op kunnen zoeken. Dat zou sowieso best handig zijn aangezien hij in de studentenflat naast de mijne woont.

En ik weet echt dat ik niks fout heb gedaan, ik merk aan mezelf dat ik er op zich best ‘objectief’ naar kan kijken. Dat neemt niet weg dat ik hem wel eens flink door elkaar wil rammelen, maar het is zoals het is.

Ik probeer inderdaad de tijd die ik alleen ben te beperken aangezien dat de momenten zijn waarop ik me rot voel. Ik praat erover met mensen en ook met mensen en probeer het allemaal eruit te gooien. De momenten waarop ik me kut voel en alleen ben zijn echter zo verschrikkelijk…

Ik weet niet hoe hopeloos het uitzicht is. Bindingsangst is inderdaad iets raars (natuurlijk heb ik het uitgebreid gegoogeld maandagnacht, want natuurlijk kon ik niet slapen) en misschien gaat hij me toch wel heel erg missen, maar ik denk het eigenlijk niet aangezien hij zei dat de manier waarop het zich vooral bij hem uitte was in heel erg moe zijn en alleen willen zijn. Het moeilijke is ook dat het bij hem niet uit een trauma ofzo voortkomt, maar hij is blijkbaar gewoon heel erg gesteld op alleen zijn en daarom heb ik weinig hoop dat het overgaat. Ik wil daar ook niet op hopen, want ik weet dat ik los moet laten en als ik me vast blijf houden aan die hoop gaat dat niet lukken. Ik weet ook dat er iemand anders gaat komen, maar daarvoor moet ik wel loslaten.

Ik denk dat wat ik vooral moeilijk vind is opnieuw alleen leren zijn. Ik ben als student gewoon nog niet vaak alleen geweest, zelf op m’n kamer en nu ben ik dat wel. En het is gewoon ook erg moeilijk om iemand aan wie je anderhalve maand lang ongeveer non-stop hebt gedacht uit je gedachten te zetten.

Aan jullie beiden; heel erg bedankt voor jullie reacties!

Heel veel sterkte wat naar voor je. Ik heb zelf ook last van lichte bindingsangst en bij mij uit het met hetzelfde gevoel als je vriend. Zodra ik close met iemand word, dan word ik er maar moe van en wil ik eigenlijk alleen zijn. Dan kan ik niet meer uitkijken naar afspraakjes, en zie ik er allemaal het mooie en leuke niet meer van in. Toch ging ik iemand erg missen als ik met die persoon gebroken had. Heb momenteel een vriend, en heb me er redelijk overheen kunnen zetten. Aan het begin had ik er echt heel veel moeite mee, en tig keer op het punt gestaan om er een streep door te zetten maar toch niet gedaan, en nu gaat het wel goed. Probeer in ieder geval niet jezelf de schuld te geven, want jij kan er helemaal niks aan doen. Het is denk inderdaad verstandig om niet te veel te hopen, bindingsangst is een lastig iets wat niet zomaar over gaat.
Zoek inderdaad lekker wat afleiding, en probeer jezelf deze tijd maar even lekker in de watten te leggen. Zorg goed voor jezelf! Heel veel sterkte ermee.

Dus als ik jou zo hoor, heeft hij het eigenlijk niet genoeg geprobeerd of iets in die richting, aangezien hij er wel een punt achter heeft gezet. Hmm…Uiteindelijk is het allemaal zijn probleem. Ik hoop alleen dat hij er beter over nadenkt de volgende keer dat er een leuk iemand binnenloopt, want ik gun niemand hetzelfde als hij bij mij heeft gedaan. Dankjewel voor je reactie iig!

Nee niet genoeg geprobeerd wil ik ook niet zeggen, voor iemand met bindingsangst is het namelijk echt heel moeilijk. Als hij al een relatie aan is gegaan, is dat al heel wat. Voor iemand met bindingsangst is dat een hele stap, en vaak blijkt het gewoon uiteindelijk dan toch niet te werken. Je komt niet zomaar over je bindingsangst heen. Wel echt heel naar voor jou, hoe gaat het nu met je?

Ik moet gewoon stoppen met proberen het te begrijpen, want dat gaat me toch niet lukken, maar dat is wel moeilijk aangezien je gewoon de redenen wil weten en deze niet zo simpel is. Het gaat op zich best prima, merk ik. Ik kan alweer gewoon terugdenken aan fijne momenten die we hebben gehad en dan denk ik niet gelijk ‘fuck, had ik dat nog steeds maar.’ Ik weet niet hoe het gaat zijn als ik hem weer zie (heel waarschijnlijk woensdag) maar dat zien we tegen die tijd wel weer. Ik heb ook niet zo heel veel moeite met alleen zijn meer als ik vlak na de break-up had merk ik. Alleen zijn in het donker is nog wel wat moeilijker, dus dat probeer ik nog een beetje te vermijden af en toe. Maar het komt wel goed met me en dat gevoel is echt heel erg overheersend nu, dus naar omstandigheden gaat het echt goed met me! Ik ben eerlijk gezegd ook best wel trots op de manier waarop ik hiermee omga, dus dat helpt ook wel, haha.

Begrijpen zul je denk inderdaad niet doen, zeker als je zelf totaal geen last hebt van bindingsangst. Het is gewoon iets naars, wat niet te begrijpen valt. Het vervelende eraan is dat het niet alleen voor hem vervelend is, maar dat hij er ook andere (in dit geval jou) onwijs mee kwetst.
Gelukkig dat het naar omstandigheden goed gaat, zo te horen ga je er inderdaad goed mee om! Je mag zeker trots zijn om jezelf!