vriendje kwijtgeraakt door woedeaanvallen

Hallo,
ik heb een probleem en ik weet niet wat ik moet doen.
ik heb 2.5 jaar met de liefste persoon van de hele wereld gehad.
we hadden niet een standaard relatie zoals alle andere en heel veel doorstaan.
mijn ouders zijn heel streng en ik mocht geen vriendje hebben. we hebben het eerste
jaar van onze relatie alles stiekem gedaan. we gingen stiekem naar elkaar toe, het was allemaal heel lastig
maar we hadden het doorstaan. ook werd ik thuis wel eens geslagen en thuis kon ik nooit mijn problemen thuis.
ik heb 5 jaar vwo gedaan met moeite maar uiteindelijk niet gehaald en naar havo gegaan.
ik leerde altijd heel hard maar haalde slechte cijfers. ouders weer boos en kreeg ik te horen
dat ik een mislukkeling was, niet mijn best deed dat mijn vader liever geen kinderen had gehad. ik ben de oudste
thuis. wij mochten nooit uit, iets leuks doen tot laat. mijn moeder heeft veel tegen me geschreeuwt hierover. en mijn
vader schreeuwde alle negatieve dingen.

hierdoor moest ik naar de leerlingenbegeleider. mijn vriendje was de enige die precies wist hoe ik me voelde, wanneer het weer kut ging en hoe ik er aan toe was. en steeds vaker werd ik boos op hem om niks. maar niet zo maar boos echt heel boos. ik kon mezelf niet meer onder controle houden en schreeuwde alles bij elkaar. achteraf snapte ik niet waarom ik zo hevig boos was maar vond het wel terrecht. op dat moment.

begin dit schooljaar ging ik dus naar havo. ik voelde me slecht en kon er niet van slapen. thuis ging het ook niet goed. je raad het al ik reageerde weer alles op mijn vriendje. ik werd steeds boos weer om de kleinste dingen. terwijl hij wist dat ik het kut had thuis en mijn een mooie dag wou geven. en als er maar één ding fout ging wat niet perfect was werd ik boos.

maar na een tijdje ging het goed. ik kon weer beetje met mijn ouders opschieten. ik had een leuk baantje bij de hema, op havo had ik eindelijk goede vriendinnen gemaakt. opeens kon ik helder nadenken ofzo en zag dat ik steeds boos werd om niks. dus ik besloot er volgende keer rustig over te praten. ik zag ook in hoeveel hij mij heeft gegeven en ik alleen maar een last was dus wou hem lekker een leuke tijd geven in de kerstvakantie. er kwam weer een ruzie aan en ik besloot er rustig op te reageerde in plaats van dat hij daar rustig op reageerde werd hij boos toen viel ik terug in mijn eigen patroon en werd weer woedend en was de controle kwijt.

hij maakte het toen uit. ik was echt ingestort ik zag het niet aankomen, hij had het niet aangegeven. maar stiekem had ik verwacht dat hij al terug zou komen over een paar weken. ondertussen zocht ik wat er met mij aan de hand was. waarom ik zo boos werd om niks, en de controle helemaal kwijt ben dan. na lang zoeken en praten met vriendinnen kwam ik er achter dat ik precies mijn vader nadeed. om de kleinste dingen werd hij boos en schreeuwde hij er op los. ik moest weer naar de leerlingenbegeleider en die zei dat kindertherapie me zou helpen.

ik bleef eerste week maar hem overtuigen om te blijven. dat ik niet hetzelfde zou doen dat ik ervan had geleert. de tweede week liet ik me van mijn beste kant zien in de hoop dat hij me weer terug wou. maar hij blijft maar zeggen dat hij niet meer wilt en gelukkig is nu.

ik snap niet dat je na 2.5 jaar alles zo kunt opgeven terwijl het voor mij nu een leermoment is. we hadden zoveel plannen samen en alles. dagen voor de ruzie toen hij het uitmaakte hadden we nog plezier en waren we nog gelukkig en alles.

ik weet niet wat ik moet doen. aan de ene kant denk ik, ik kan er niks aan doen. ik heb hier niet voor gekozen. ik werk er nu aan om mijn gedrag te veranderen en wil hem alleen maar gelukkig maken. en hoe kun je alles zo opgeven. voor iemand waar je van houd blijf je toch vechten. maakt niet uit wat en hoe. en aan de andere kant zie ik alle gelukkige momenten met hem en wil ik ervoor blijven vechten. ik wil niet alles opgeven. misschien heb ik dat nooit laten merken maar ik heb wel alles in onze relatie gegooid. klinkt misschien onrealistisch maar ik wist zeker dat we nooit uit elkaar gingen.

help!

ohja we zitten ook nog is in dezelfde vriendengroep

Ik snap dat je vriend na een tijdje denkt, ik ben het zat.
Ik snap ook dat jij denkt maar ik ben nu anders.
Maar vanuit zijn opzicht zal dit wel de druppel zijn die de emmer deed overlopen en sommige mensen komen niet snel terug op hun beslissingen.

Hij was het waarschijnlijk zo zat dat je elke keer dingen op hem af reageerde. Dat kan ik heel goed begrijpen.

Tja, ik begrijp hem wel. Ik denk dat je eerst gaat moeten zorgen dat je die woedeaanvallen kwijt geraakt en geloof me, dat gaat niet makkelijk zijn als het er al zo diep in zit. Maar je kan echt geen relatie beginnen zolang dat niet is opgelost. Daar kan jaren aan therapie aan te pas komen.

Je zou beter je focus van hem naar jezelf verschuiven. Zorg eerst dat het in orde geraakt en zie dan hoe je je voelt. Het kan goed zijn dat je tegen dan volledig over hem bent.

Ik kende vroeger een meisje die thuis ook met nogal heftige dingen te maken kreeg. Zij reageerde zich ook verschrikkelijk af op haar vriendje en we vroegen ons met z’n allen af wat hem ertoe bracht bij haar te blijven…

dit.

ik snap hoe hij zich voelt echt waar. zo heeft mijn vader ook bij mij gedaan. maar nu klinkt het alsof we altijd slechte tijden hadden. maar dat is echt niet zo we hadden echt hele goede.

ja als hij alleen gelukkig is wil ik dat hij maar alleen verder gaat. maar ik snap niet waarom
hij gewoon daarvoor al die lieve dingen zei en deed. zeggen dat hij van me houd,
we zouden samen gaan wonen, kerst vieren en samen gelachen. dat doe je toch niet zo maar? en zoals ik al zei we hebben echt ook gelukkige tijden gehad dat zeker meer dan de ongelukkige anders hield hij het niet 2.5 jaar vol natuurlijk.

zijn gedrag is nu ook heel verwarrend. hij zegt dat hij afstand nodig heeft en over wilt na denken. maar toch blijft hij continu met mij praten en voor mij zorgen. omdat we in dezelfde vriendengroep zitten zien we elkaar nog wel eens
maar ik neem dan gewoon afstand en maak plezier met de rest maar ik voel hem gewoon kijken en staren.

ja ik ga nu aan mezelf werken en hopen op het beste
voor mij is het sowieso een leer moment ik ben sowieso blij dat ik eraan kan
werken. het is dat ik nu zoveel pijn en spijt heb dat ik gewoon weet
dat ik niet in dezelfde patroon mag vallen, ik heb de persoon waar ik het meest
om geef hierdoor kwijtgeraakt dus

wauw bedankt!

nee hoor. aan de rest van de berichten hier heb ik genoeg aan. weet ik weer waarom
ik zoveel van hem hou omdat hij het zo lang vol hield en altijd voor me was. jij kraakt alles
alleen maar af alsof ik me nog niet kut genoeg voel en spijt heb. ik zie mijn fout toch zelf al.

je eerste reactie was hard maar echt eerlijk. ja daar kun je wat mee. maar wat slaat dan die sprookjesrelatie op. ik heb niks gezegd over een sprookjesrelatie. ik weet zelf wel of wij gelukkige tijden hebben gehad. jammer dat het zo is gelopen ik ga gewoon aan mezelf werken en kijken hoe het loopt. zeggen dat ik met barbie poppen moet spelen is volwassen zeker?

Lieve meid. Misschien moet je eerst je rust vinden want het is niet niets wat je allemaal hebt moeten doorstaan. En natuurlijk hou je van hem. Maar houden van is ook loslaten. Gun hem ook de tijd om die narigheid te verwerken. Hij moet je inderdaad nu ook loslaten en kappen met contact te zoeken. Jij moet eerst weer bij jezelf terug komen, van jezelf houden en gelukkig worden. Ik denk dat je daar eerst aan moet gaan werken want je zal het altijd met jezelf moeten uithouden.

Dat kan wel jaren duren hoor. Maar dat is het waard. Maak jezelf gelukkig.

Jij bent zeker zo iemand die niets te doen heeft en denkt ga ik andere mensen het leven zuur maken want ja dat doe je. Zij heeft problemen en je probeert haar zo hard de grond in te stampen. Doe is normaal!

Sorry, maar dit vind ik echt niet kunnen. Jij kan niet uit een paar berichten afleiden of haar leven hard is of niet. Doe eens even normaal.

^Mens… Chill. Het enige wat ze zei was: ‘oh bedankt!’ ok, sarcasme. Maar het is niet alsof ze je begon uit te schelden.

PMS much?

echt vervelend dat je niet meer kan zien hoe oud sommigen hier zijn

dankjulliewel !
ja zal ik doen. ik weet zelf dat ik fout zit en wil niet een zielig persoon gaan uithangen en hem van alles de schuld geven.ik heb soms even een inkak momentje met spijt dat ik niet eerder had gezien enzo.
ja doe ik hij heeft net zo goed hetzelfde mee gemaakt als ik.

we hebben wel afgesproken om over paar weken bij te praten en opnieuw over te hebben dus.
ondertussen zal ik aan mezelf werken en afspreken met mijn lieve vrienden en vriendinnen haha

bedankt,

Waarom reageer je dan? Als ze toch slim genoeg zou moeten zijn. Lijkt me dat niet TS maar jij behoorlijk de behoefte hebt om een paar dingen af te reageren hier.

Ik vind ook dat ze je helemaal niet loopt te bespotten maar ik neem aan dat dit forum niet is bedoel om zo veel mogelijk negatieve reacties plaatsen als je het ergens niet mee eens bent. Als je niet kan helpen waarom zou je dan wat zeggen?

ja dat weet ik ook wel hoe kan ik dan wel de andere reacties waarderen en accepteren en joue niet?

Jij zegt niet waar het op staat, je geeft je mening op een onnodig bitchy manier. Dat is pas onvolwassen.
Prima dat jij denkt dat je gelijk hebt maar dan kun je het ook anders verwoorden.

Ontopic: Ik ben het volledig met Brod’s reactie eens, dus ik voeg niet zo veel toe… maar ik irriteer me aan het feit dat sommige mensen denken dat bitchy het zelfde is als duidelijk zijn en dat ze maar alles kunnen zeggen vanachter hun veilige schermpje. Excuses.

Meeneens!

BlackRose, omdat jij ook zegt waar het op staat zeg ik het maar ook. Jouw reacties zijn overbodig.

Je zult het absoluut goed bedoelen, maar je kunt het ook op een ander manier brengen waardoor het opbouwend wordt. Niet op een onbeleefde manier.

Verder ben ik het met Brod eens.