Vriendje en ik liggen niet meer op één lijn

Ik ben nu anderhalf jaar samen met mijn vriend. Het is de afgelopen tijd erg goed gegaan, maar ik begin nu te merken dat er een soort afstand tussen ons begint te ontstaan. Dat komt omdat hem een tijdje al iets dwars zit. Ik heb het gevoel dat we niet meer op één lijn liggen met elkaar. Dat komt vooral omdat onze denkwijze heel erg anders is. Mijn vriendje is een erg serieus persoon en ik ben dat totaal niet. In het begin ging dat goed samen, maar nu kan het soms nogal voor irritaties zorgen.

Mijn vriend houdt erg van nadenken over (voor mij) onbegrijpelijke onderwerpen. Vaak over wetenschappelijke onderzoeken, daar wil hij dan over discussiëren. Het zijn vaak dingen waarvan je je afvraagt waarom je daarover überhaupt na zou denken. Hij denkt zeg maar heel ‘moeilijk’ en serieus en ik denk heel simpel. Hij zegt dat hij een hekel heeft aan oppervlakkige gesprekken. Bij hem hoef je niet aan te komen met ‘hoe was je dag?’ gesprekken, hij wil alleen diepe gesprekken voeren. Ook vindt hij het niet leuk om uit te gaan of naar feestjes te gaan. Hij haalt daar geen lol uit doordat die gesprekken daar vaak over koetjes en kalfjes gaan. Hij vindt het alleen leuk als er iemand is die met hem over diepe vraagstukken wil discussiëren.

Hij heeft me verteld dat het hem depressief maakt dat zijn vrienden, broer en zelfs zijn ouders zijn denkwijze niet begrijpen en daardoor niet op zijn diepe gesprekken zitten te wachten. Onze interesses liggen ver uit elkaar. Hij is iemand die zich bezighoudt met wetenschappelijke en technische dingen. Ik studeer communicatie en ben totaal niet van de wiskunde en wetenschap. Hij zegt dat hij nog nooit iemand heeft gevonden die op hetzelfde denkniveau zit als hij en echt geïnteresseerd is over de dingen hij over nadenkt.

Ik ben een student die meer is van de feestjes en het lol maken. Ik vind het wél heel leuk om over koetjes en kalfjes te praten en zit eigenlijk niet echt te wachten op discussies over hoe we de oorlog in Syrië kunnen oplossen of iets over nieuwe atoomdeeltjes ofzo. In de avond zitten we met het gezin beneden, maar dan zit hij boven omdat hij daar rustig kan nadenken. Dan gaat hij gamen, de hele nacht door. Hij is vaak erg jaloers en continu bang dat hij me kwijtraakt, hij heeft steeds bevestiging nodig. Soms kan het erg verstikkend werken als hij 20 keer per dag zegt dat hij er kapot van zou zijn als ik hem ooit zou verlaten. Dan zou het voor hem voelen alsof het allemaal nep was en ik helemaal geen toekomst met hem wilde.

Hij wil een soort van zekerheid dat ik over dertig jaar nog steeds bij hem ben, kinderen van hem wil. Zonder die zekerheid wil hij niet verder. Soms voelt het voor mij wel of ik misschien niet de juiste vriendin voor hem ben. Wat me bang maakt is dat hij zegt dat als hij die diepe gesprekken niet met mij kan voeren later, dat het voor hem geen zin heeft om de relatie stand te zetten want die gesprekken zijn erg belangrijk voor hem. Dan zou hij gek worden als hij zijn gedachtes niet kwijt kon.

Ik hou heel veel van hem, echt waar. Hij heeft een hart van goud en we hebben het ook echt vaak leuk (meestal als we leuke dingen gaan doen samen). Ik heb echt mijn best gedaan om zo goed mogelijk naar hem te luisteren maar mijn interessegebied ligt totaal ergens anders en daarom zijn die gesprekken voor mij maar moeilijk te volgen. Dat ik hem niet begrijp doet hem pijn.

Het gevoel overheerst zo erg dat ik niet de juiste vriendin voor hem ben omdat ik hem die diepe gesprekken niet kan geven. Door mijn moeder begin ik nog meer te twijfelen, ze zei vanaf het begin al ‘hij is eigenlijk veel te serieus voor jou’ en ze zegt dat ze dat nog steeds denkt. Ik wil het allerbeste voor hem en ik weet niet meer wat ik moet. Hoe kijken jullie tegen dit probleem aan?

Als je hier nu al tegenaan loopt, hoe denk je het dan in de toekomst te gaan doen?
Ik denk dat jullie niet bij elkaar passen voor een relatie. Misschien als vrienden, maar niet om voor altijd bij elkaar te blijven. Jullie ergeren je nu al aan elkaar, laat staan als je samenwoont/trouwt/kinderen hebt.
Het is prima als je niet precies dezelfde interesses hebt, maar jullie liggen wel heel ver uit elkaar…

We hebben het zeg maar vaak leuk met elkaar, maar dat zijn achteraf gezien de momenten dat we elkaar dan lang niet hebben gezien en dan gaan we meestal iets leuks doen samen. Deze week heb ik 5 dagen bij hem geslapen en dan merken we wel dat er een spanning ontstaat als we op elkaars lip zitten. Daarom twijfelde ik ook juist zo erg… het is natuurlijk wel de bedoeling dat het ook fijn en gezellig is als je een paar dagen geen leuke dingen doet samen maar wel met elkaar in een huis leeft.

Edit: ik zie hem alleen op vrijdag en zaterdag, maar als we elkaar erg lang achter elkaar zien dan ontstaan er al snel irritaties.

Kan je vriend zich niet aansluiten bij een debatgroep of studievereniging o.i.d. waar er mensen zijn met dezelfde interesses? Dan kan hij met hen zijn discussies voeren en verwacht hij dat wellicht minder van jou. Dat zou wel de druk eraf halen denk ik. Als dat voor jullie zou werken, hoeft het verschil in karakters echt niet het einde te betekenen.

Dat hij zo vaak zegt dat hij bang is om je kwijt te raken, dat is een ander verhaal. Ik zou helemaal gek worden daarvan.

Hij zegt dat hij nog nooit iemand heeft gevonden die op hetzelfde denkniveau zit als hij en echt geïnteresseerd is over de dingen hij over nadenkt.

Die kan hij toch op die opleiding vinden? Ik vind niet dat als je een relatie met elkaar hebt, dat je dan op hetzelfde niveau moet zitten. Ik denk dat jullie goed over je relatie moeten praten over hoe jullie het nou verder willen doen.

Als hij niet kan accepteren dat hij dat ei niet bij jou kwijt kan, dan heeft het geen zin om die relatie stand te laten houden.
Ik begrijp hem ergens wel en bij mij leidt het tot enorme frustratie wanneer ik dan (al dan niet metaforisch) een oorzaak-gevolg situatie aan een vriendin probeer uit te leggen en zij dan een reactie geeft die A: niks toevoegt aan wat ik zeg en B: ook niet aangeeft hoe zij iets wél wil. En dan hebben we het over een conflictsituatie en niet eens over een normale discussie. Vervelend als de hel en ik merk ook dat het in mijn hart zorgt voor een heel ellendige spanning omdat ik het gevoel heb op niveau 5 te communiceren terwijl zij op niveau 3 zit ofzo.
Dusja, breng in kaart in hoeverre je vriend het belangrijk vindt om het hierover met zijn partner te hebben en hoe belangrijk jij het vindt om de relatie voort te zetten met iemand die zo veel af wijkt van wat jou boeit.
Plus: niks is zeker en constant, behalve verandering en de dood. Dat zou hij wel moeten weten.

Dit klinkt als een mogelijk geval van hoogbegaafdheid. Ik heb het zelf ook, en het is heel vervelend om nooit te kunnen ‘connecten’ met (bijna alle) mensen om je heen.

Hoogbegaafdheid komt vaker voor dan dat bekend is, lang niet iedereen wordt hier officieel op onderzocht. Ook zijn er veel hoogbegaafden die zichzelf aangeleerd hebben niet op te vallen en gewoon mee te doen met de rest.

Er is helaas niet veel aan te doen, behalve hopen dat je gelijkgestemden tegenkomt. Ik heb mijn vriend daar gelukkig voor, maar verder ook niet echt iemand. Er is wel zoiets als Mensa (vereniging voor de intelligentste 2% van de wereldbevolking), en ook in Nederland organiseren ze het hele jaar door dingen en zijn er subclubjes (van vissen tot politieke discussies voeren). Je kunt altijd een keer vragen of je naar een bijeenkomst mag komen om te kijken. Wie weet heeft jouw vriend er baat bij.

Je zegt ook dat hij onzeker is en bang jou kwijt te raken. Dit is heel logisch, namelijk omdat jij hem als een van weinigen zo accepteert. Doordat jij wat oppervlakkiger bent over bepaalde zaken, is hij misschien bang dat je niet goed genoeg nadenkt over dingen waar dat wel bij nodig is (en dat je dus besluit hem te verlaten bijvoorbeeld). Ook zal het hem kunnen dwarszitten dat jij beter met de gemiddelde persoon overweg kunt, en dat hij jou niet het gezelschap kan bieden dat zij kunnen.

Voel je niet te min, soms is het helemaal niet leuk als je allebei op dezelfde manier denkt. Geloof mij maar dat jullie elkaar uitbalanceren, als yin en yang. Jullie moeten alleen een uitlaatklep vinden voor het gedeelte waar jullie elkaar niet aanvullen. Haha, misschien moet hij zijn eigen blog beginnen met zijn hersenspinsels enzo :stuck_out_tongue:

Veel succes :wink:
Ik weet niet of ik het nu bij het juiste eind heb hoor, maar het zou zomaar eens kunnen. Voel je alsjeblieft niet te min, ook al heb je dat idee soms wel eens. Stiekem zou hij het namelijk best wel eens vermoeiend vinden als je altijd de discussie aan zou gaan en net zo zou denken als hij. Yin en yang, jullie balanceren elkaar uit. Jullie moeten alleen een uitlaatklep zien te vinden voor hetgeen de ander niet ‘heeft’. Missc

Dit heeft echt weinig met hoogbegaafdheid te maken :’)
Klinkt meer een verschil in interesse en mogelijk een te groot verschil in iq/slimheid/opleidingsniveau/begaafdheid, welke naam je het ook wilt geven.

Ik ben zelf hoogbegaafd en zou helemaal gestoord worden van zo’n vriend tbh.
Alsof hij geen plezier in zijn leven kan hebben en alles serieus moet zijn…
Ik zou dan toch niet voor de zekerheid voor later gaan, maar voor de tijd die ik nu heb.
Oftewel, ik zou de relatie verbreken

Hij heeft een uitlaadklep nodig voor zijn gedachten kwijt te kunnen en te delen. Hij moet een club zoeken of een vriend vinden die like-minded is. Oh en van die jaloersheid moet hij vanaf geraken, dat gaat vroeg of laat problemen geven. Op dat vlak moet hij hem maar sterk maken en op zijn tanden bijten, want die jaloersheid en onzelfzekerheid gaat ervoor zorgen dat je je minder aangetrokken gaat voelen tot hem (of je dit nu wilt of niet).

@Temujin - Het is niet dat ik een domme geit ben ofzo hoor, ik heb havo gedaan en hij doet vwo… maar we zijn zo in tegenstelling dat hij niets af weet van wat ik dan wel weer weet en andersom. De typische alfa- en bètamens tegenstelling. Ik vind bijvoorbeeld psychologie super interessant. Maar als ik daar een discussie over wil voeren dan is dat lastig. Zijn mening is alleen maar gebaseerd op feiten en onderzoeken, anders vindt hij het geen geldige mening als het niet controleerbaar is. Een discussie als ‘wat is de zin van het leven?’ resulteert meestal in een ‘er is geen zin, alles wat we voelen zijn alleen maar die en die stofjes in de hersenen en blabla’. Terwijl ik dat een hele negatieve kijk vind en het leven juist prachtig vind en liever niet nadenk over dat liefde ‘alleen maar een stofje in onze hersenen is’.

Net als dat hij alcohol drinken niet fijn vindt en het niet goedkeurt als mensen aangeschoten raken. Omdat hij dan vindt dat mensen de gevolgen niet kunnen overzien voor later en dan weer aan komt met een heel onderzoek over wat één biertje in je hersenen aanricht enzo… en dat hij niet dom wil worden door alcohol drinken. Hij snapt niet wat de meerwaarde is van alcohol. Krijg je zo’n verhaal: ‘maar als er een spuit zou zijn die je hetzelfde gevoel zou geven als alcohol maar niet schadelijk voor je hersenen, zou je dat dan nog steeds nemen?’

En ik denk dan van: JE DRINKT ALCOHOL OF JE DRINKT HET NIET. JE EIGEN KEUS. Als je het met mate drinkt kan het volgens mij geen kwaad. Hij zegt dat ik bij hem nooit dronken aan hoef te komen omdat als mensen dronken zijn ze volgens hem geen controle meer hebben en dingen doen waar ze later spijt van krijgen. Maar als andere mensen plezier halen uit drinken, wie is hij dan om ze af te kraken?

Ik merk dat ik zelf ook veel negatiever over dingen na begin te denken nu en daar word ik verdrietig van. Ik denk nu opeens ook heel veel na bij dingen en dat wil ik eigenlijk juist niet. Ik maak mezelf daar helemaal gek mee.

Hij is bijvoorbeeld heel erg slecht in Nederlands en Duits examens maken (tekstbegrip dus) heb ik gemerkt. Hij neemt de tekst goed in zich op en interpreteert zelf wat de schrijver met de tekst zou bedoelen. Hij gaat dan veel te moeilijk over de tekst nadenken en zijn mening erover vormen, terwijl dat juist niet de bedoeling is. De talen zijn dan juist weer mijn sterke kanten. Ik zie meteen het antwoord staan maar hij schrijft vaak iets heel anders op. Hij snapt dan ook niet wat hij fout doet want volgens hem ‘was dat echt wat de schrijver bedoelde’. Echt heel vaag!

@Garapoes - mijn vriendje doet nu vwo en hij gaat de opleiding hbo visual game arts doen. Ik weet niet of hij daar zijn soortgenootjes zal vinden haha :stuck_out_tongue:

Weet je wat het rare is… dat ik van meerdere mensen hoor dat er van zijn mening en denkwijze vaak helemaal niets inhoudelijk klopt. Dat veel van wat hij zegt nergens op slaat. Echt raar…

Als ik dit zo hoor vind ik het echt maar een rare, antisociale jongen.
Zou het bloed onder mijn nagels vandaan halen, iemand die altijd maar gelijk wilt hebben en dit zo moet bewijzen.

Het lijkt alsof het jou ook héél erg irriteert.
Vraag jezelf eens af of hier een oplossing is (sorry, maar ik denk van niet) en of je zo verder wilt.

Hij is best sociaal hoor, maar in zijn gesprekken komt het vaak over of hij gelijk wil hebben. Zijn vrienden en familie maken daar soms grapjes over en dan wordt hij boos. Hij trekt altijd maar iets uit de kast vol kleren die zijn moeder voor hem heeft gekocht en zijn persoonlijke verzorging is ook niet top omdat hij van mening is dat mensen hem aardig moeten vinden om zijn karakter en niet om hoe hij eruit ziet. Daarom heeft hij ook nooit een mening als ik bijvoorbeeld vraag of hij iets mooi vindt of niet, het maakt hem allemaal niet uit. Ik vind dat van de persoonlijke verzorging soms best jammer. Ik ben er trots op dat hij me geleerd heeft dat het om het innerlijk gaat. Hij heeft een hekel aan hokjesdenken en mensen die overal wat van moeten vinden en dat heb ik ook wel. Mensen moeten gewoon lekker dragen wat ze leuk vinden en doen wat ze willen.

Ik was gevallen voor zijn lieve karakter. Hij was heel zorgzaam en onze humor sloot goed aan. Ik voelde me er ook heel goed bij en heel verliefd. Maar soms mis ik het zo om een vriendje te hebben die ik mee uit kan nemen en dat we het dan gezellig hebben. Of om hem mee te nemen naar een festival. Meh :frowning_face:

Hij is vroeger trouwens wel erg gepest geweest omdat hij anders was (hij kleedde zich toen gothic achtig en had heel lang haar). Hij vindt zichzelf ook nog steeds lelijk en waardeloos daarom heeft hij steeds bevestiging nodig of ik hem wel leuk genoeg vind. Dat kan soms echt vermoeiend zijn… is het raar als ik hem niet kan beloven dat ik voor altijd bij hem zal blijven? Ik leef een beetje naar ‘we blijven bij elkaar zolang het goed gaat en we ons gelukkig voelen en we zien wel hoe het loopt, en als het niet goed gaat praten we erover’. Het geeft me een beetje een benauwd gevoel als hij vraagt of ik voor altijd bij hem blijf. Dan moet ik iets beloven wat ik niet zeker weet. Ik ben nog jong, wie weet wat er allemaal zal gebeuren…

Ik krijg een beetje de indruk dat jullie relatie voor jou heel bedrukkend voelt en dat je niet helemaal jezelf kunt zijn. Als je nu al merkt dat jullie elkaar totaal niet liggen soms, hoe gaat dat dan in de toekomst? Ik zou er nog een keer heel goed over nadenken wat je hiermee gaat doen… Ik ben bang dat het voor jou als een te grote belasting voelt.

In gesprek gaan met hem en ervoor kiezen van elkaar te accepteren dat je anders over dingen denkt. Hij zal moeten investeren in losse gesprekken en wat meer loskomen en jij zult moeten investeren in zijn interesses. Alleen dan zal het mogelijk kunnen werken.

Je hoeft echt niet dezelfde interesses te hebben en precies hetzelfde te zijn. Maar inderdaad, jullie zijn wel erg verschillend. Als jullie echt níks hebben wat jullie allebei interesseert en níks hebben om over te praten zonder dat er een van jullie zich ontzettend begint te vervelen, zou ik het uitmaken. Je hoeft natuurlijk niet precies dezelfde interesses te hebben, maar het is wel fijn als je een vriend hebt waar je echt goed mee kan praten. En anders kan je vriend inderdaad op zoek gaan naar een debatclub of wat dan ook.

Je hoeft echt niet dezelfde interesses te hebben en precies hetzelfde te zijn. Maar inderdaad, jullie zijn wel erg verschillend. Als jullie echt níks hebben wat jullie allebei interesseert en níks hebben om over te praten zonder dat er een van jullie zich ontzettend begint te vervelen, zou ik het uitmaken. Je hoeft natuurlijk niet precies dezelfde interesses te hebben, maar het is wel fijn als je een vriend hebt waar je echt goed mee kan praten. En anders kan je vriend inderdaad op zoek gaan naar een debatclub of wat dan ook.

Dat is niet raar hoor en het is mooi van je dat je eerlijk bent en niet gewoon zegt wat hij wil horen.

Ik herken me hier best wel in… Mijn vriend en ik lijken totaal niet op elkaar qua persoonlijkheid. Toch houden we het nu al 5 jaar vol. Ik begin alleen nu ook te merken dat we steeds minder op een lijn zitten. Als hij een probleem heeft ben ik de persoon die met oplossingen aankomt, want zo ben ik en dat vind ik fijn. Ik zou zelf ook willen weten hoe ik het op kan lossen. Hij wordt boos want hij vind me dan ‘bemoederend’. Zojuist vroeg ik hem voor de 4e dag op rij s avonds hoe zijn dagje was en werd ik genegeerd/was hij druk met andere dingen. als ik dan zeg dat ik het jammer vind dat hij zo afwezig is vat hij dat op alsof ik vind dat hij nooit meer met zn vrienden af mag spreken omdat ik ook wat aandacht wil… Hij leest niet goed, vat dingen totaal anders op dan dat ik ze probeer te zeggen en kan zich niet inleven. In ieder geval steeds minder lijkt het. Ik baal hier zo van want ik weet nu even ook niet meer wat te doen… sorry dat ik dit hele verhaal typ, moest het even kwijt.

Ik hoop voor jou (TS) dat je hier uitkomt, ik wil sowieso even een goed gesprek met mijn vriend aan gaan hierover. Ik ben in ieder geval niet van plan de relatie zomaar weg te gooien, ook al verschillen wij zo van elkaar.