vriendinne met anorexia

.

nieuwe vriendinnen zoeken?

  • Praat met hun ouders.

Ik ken ook iemand die annorexia heeft en ze moet nu naar een kliniek wat heel erg helpt. Jij kunt ze echt niet helpen, je moet het de ouders vertellen en die moeten hulp inschakelen.

Succes!

Doe even normaal zeg, als je sarcastisch of dom commentaar hebt, hou het dan gewoon voor je.

[i]Dat had je nou toch zelf kunnen bedenken, dan z nie meer gaan eten enzo?! Maargoed, weten hun ouders ervan, of ben jij de enige? Anders word het wel lastig, dat ze steeds verder en verder in hun eetprobleem glijden. Kan je er niet over praten met je mentor, of een ander vertrouwenspersoon op school? Weethet ook niet hoor.

Ik wéét hoe kut het is (m’n nicht van 16 jaar heeft anorexia), maar echt veel kan je niet doen zolang ze er zelf niet achterstaan, en niet willen genezen. Je moet trouwens ook niet denken van ‘oh ja, ze eten, ze zijn niet meer ziek.’ Zo gaat dat niet. Abnorexia is een psychische ziekte, die niet in 123 overgaat. Daar gaan jaren (of toch in iedergeval veel) therapie aan vooraf, en dan nog, weet je nog niet zeker of ze wel helemaal hersteld zijn. Sommigen hervallen dan weer, anderen blijven ‘genezen’, alhoewel er velen zijn die zeggen dat ze d’r nooit meer helemaal van gaan raken. Maargoed, dat’s niet wat je vroeg.

Veel succes met hun hé, en als er iets is, note je me maar![/i]

Common, kun je zowaar nog ongepaster reageren? Hou anders gewoon je smoel dicht, al er niets deftigs uitkomt, en je de topicstarter gewoon zit belachelijk te maken in haar probleem.

had het niet tegen jou,

ook niet tegen jou!

Weet je dat wel heel zeker? Dat ze anorexia hebben? Want 3 vriendinnen tegelijk is wel heel toevallig. Is het niet zo dat ze gewoon dun zijn?

Het is natuurlijk heel erg dat je vriendinnen anorexia hebben!

Als ze al hulp zoeken, kun jij er niet veel aan doen…
Natuurlijk moet je wel contact met ze blijven houden en ze steunen.
Je kunt ze bijvoorbeeld bellen of een keer op bezoek gaan.

Maar als ze nog geen hulp zoeken, kun je met je mentor of ouders praten of je kunt de kindertelefoon om hulp vragen b[/b]
Want dit kun je natuurlijk niet in je 1tje oplossen.

En verwaarloos jezelf niet!
Natuurlijk is het goed dat je aan hun denkt, maar zorg dat je zelf ook nog contact hebt met andere mensen, blijft praten, lol hebt en dat je aan jezelf denkt.
Dus zoek bijvoorbeeld een andere vriendin, zonder je vriendinnen met anorexia in de steek te laten.

Sterkte :heart:

Ps: net als het bericht hierboven als zegt, moet je natuurlijk wel zeker weten dat ze anorexia hebben!

Maar ze zullen waarschijnlijk wel te weinig eten en andere kenmerken hebben van anorexia, anders zal de ts ze ook wel niet verdenken ervan (of dat denk ik toch wel)

Precies

omg doe normaal (:

heel veel mensen verdenken anderen zinloos van anorexia.
Er is en blijft een groot verschil tussen weinig eten,
of dieeten of gewoon heel dun zijn, en echt anorexia hebben.

Hebben ze wel echt anorexia? Is het niet gewoon een puberale actie omdat ze zogenaamd te dik zijn? Drie meiden tegelijk met anorexia klinkt niet erg logisch en je klinkt zelf ook niet alsof het hier om echt anorexia gaat.

Ik zie nu dat er al meer zoals ik hebben gereageerd:’).

1 meisje is al heel lang bezig met afvallen want die was eerst wel te dik maar nu eet ze egt nix meer ook al is ze weer gewoon goed op gewicht en zo en die andere 2 meisjes eten alleen maar 1 droog broodje en ik weet niet of je dat egt anorexia moet noemen maar ik vind het gewoon erg want strax krijgen ze het wel heel erg want ze hebben ook al veel problemen thuis en zo… en bedankt voor de tips;)

Dat is geen anorexia…
Ik zou met hun praten en zeggen dat je vind dat hun te weinig eten. En over die problemen thuis. Want ik ging ook veel minder eten toen het niet zo goed ging. En ik eet al weinig en ben al dun dus ja… Maar dan heb je nog geen anorexia.

Hey, ik snap je probleem.
Mijn allerbeste vriendin ging een jaar terug ook diëten, omdat ze een kilo of twee overgewicht had. Met WeightWatchers, maar als de tien kilo eraf was die ze eraf wou, bleef ze doorgaan. Ze wist ook niet hoe ze op eenzelfde gewicht moest blijven en ze had veel schrik om terug te verdikken. Haar ouders werden vaak kwaad als ze haar bord niet leegat, maar dat vind ik wel begrijpelijk omdat je als ouder heel erg ongerust bent over je eigen kind. Nu, zo’n vier weken geleden is ze opgenomen in het ziekenhuis. Ze moet nu zeven kilo aankomen en het valt haar allemaal heel erg zwaar, inhetbegin kon ik er echt niet mee omgaan, ik wist niet goed wat ik moest zeggen en ik had het gevoel dat ze toch niets aan mij had, ookal ging ik er elke dag langs… Nu hebben we eens gepraat, lang gepraat, en het zit weer goed tussen ons. Als er één ding is dat ik heb geleerd, is dat je vriendinnen nooit in de steek mag laten en nooit denken dat het allemaal wel vanzelf goedkomt, nee. Je moet er echt tijd insteken en vooral normaal blijven doen, dus als je eerst veel smste moet je dat nu niet eens veranderen omdat je schrik hebt om de foute dingen te zeggen. Stop haar vooral niet in een glazen kastje! Dat is wat jij ook moet doen, er tesnoods met haar ouders overpraten, maar dikke kans dat ze dat al doorhebben. Veel succes en moed toegewenst, dit wordt geen leuke periode, maar het zal wel een belangrijke periode zijn.

Sterkte,