Vriendin is ongelukkig in relatie.

Ik bedacht me dat ik dit ook best eens hier kon plaatsen, om neutrale meningen te krijgen.
Mijn beste vriendin heeft zo’n 2 1/2 jaar een relatie met een jongen gehad. Hij is van begin af aan erg dominant en manipulatief naar haar toe geweest. Persoonlijk heb ik nooit met hem door één deur gekunt omdat hij dit gedrag ook naar anderen toe heeft. Maar het was niet mijn vriend…dus ik heb daar natuurlijk weinig over te zeggen of te vinden. Nu heb ik sinds 7 maanden een vriend, die ook weer bevriend is met die jongen…dus ik zie alles gebeuren wanneer zij samen zijn.

De relatie van mijn beste vriendin is dus een tijd terug op de klippen gelopen. Het is altijd al geduvel en gedonderd geweest bij die twee, dus ik had voor haar gehoopt dat ze er nu definitief een punt achter zou zetten. Het feit doet zich echter voor dat ze nog niet helemaal los van elkaar zijn…en vooral zij krampachtig vast houdt aan hem. Hij heeft net een huis gekocht, en zij verwacht een sleutel van hem. Ze zijn niet officieel samen meer, en ze krijgt dus geen sleutel. Op verjaardagen vraagt hij niet meer of ze mee gaat en wordt nergens bij betrokken. Niet alleen ik…maar ook mijn vriend en dus hun gezamenlijke vrienden groep ziet gewoon dat ze als voetveeg wordt gebruikt voor de momenten dat hij haar wel ff nodig heeft. Twee weken terug hadden we een feestje waarvoor hij haar niet mee had gevraagd. Toen is ze apart toch gekomen, heel demonstratief. Waarna de volledige vriendengroep om beurten verhaal kwamen halen over de huidige situatie. Mijn beste vriendin zag er zó slecht uit. Ze is magerder geworden, zag lijkbleek, en ze stonden te bekvechten tijdens dat feest.

Ik heb haar heel lang willen helpen met dit probleem, en heb altijd kunnen begrijpen dat ze het moeilijk vindt om hem los te laten en blabla. Maar ik vind toch echt dat ze een punt heeft bereikt waarop ze een keus heeft om in te grijpen of dit gewoon te laten gebeuren. En momenteel laat ze het gewoon gebeuren. Heel onze omgeving is het hier mee eens. Ook ik heb nu een punt bereikt waarop ik niet langer wil pleasen en hoop geven. Ik wil gewoon eens heel hard tegen haar kunnen zeggen dat ze het zichzelf aandoet, en hier niet alleen maar hem de schuld van kan geven omdat ze nog altijd een eigen keus heeft wat dat betreft, hoe moeilijk ook.

Vinden jullie dat ik dit kan maken? Zij is juist het type die altijd maar hoop blijft geven en positieve dingen uitspreekt. Ik heb vaak zat vriendjes gehad wat niet werkte, en zij steeds zei wat ik het liefst wilde horen…terwijl we beiden beter wisten. Het is misschien wat bot, maar ik vind ook dat je vriendinnen bent om elkaar dingen in te laten zien…juist om er sterker van te worden ook al is het niet leuk om te horen. Misschien hebben jullie adviezen hierover, bijv. op welke manier ik het kan brengen?

Waarom houdt ze nog van hem of wil ze bij hem zijn?

Ik denk dat ze bang is dat ze in een diep gat valt als het helemaal over is. Hij is in de goede periode een uitvlucht voor haar geweest omdat ze niet graag thuis is. Daar komt het klassieke verhaal bij dat ze haar sociale leven nogal verwaarloosde voor hem. Kortom…volgens mij denkt ze dat ze niet echt iets meer heeft als ze hem niet meer heeft.

ze bang om hem kwijt te gaan raken,ze weet niet hoe ze de er mee om moet gaan
in deze situatie.Ze vind het moeilijke beslissing om te maken om der een punt achter te zetten.Het is wel goed wat je doet om je vriendin te helpen,maar zij moet achter de beslissing te staan.

Persoonlijk vind ik dat je je daar eigenlijk niet mee moet bemoeien…

Ik zou haar toch nog eenmaal vertellen dat ze wanhopig is en het niet meer goed komt.
Jij bent haar (misschien nog) enige beetje vriendin, dus neem haar in bescherming.
Het zal moeilijk voor haar worden na 2,5 jaar, maar vroeg of laat is ze je dankbaar.
Bekommer om haar en help haar met verwerken.
Ze moet loskomen van hem! Verwijderen uit haar telefoon, internet, alles!
Dat wordt kut, maar wees er voor haar hoeveel gedonder jullie ook hebben gehad.
Het zal lonen.

@Plushie: Ik zou mij hier inderdaad niet mee willen bemoeien als ze liet blijken dat ze geen behoefte heeft aan advies, en het liever zelf oplost. Dan zou ik mij er ook zeker niet in gaan mengen. Maar ze smst iedere week wel of we tijd hebben omdat ze verdrietig en teleurgesteld is en daarom haar verhaal kwijt moet en een antwoord van ons verwacht. Daarom wil ik juist zeggen waar het op staat, omdat het oneerlijk en blind zou zijn om te blijven zeggen dat het allemaal wel goed komt.