Vriendin de dupe van ouders die hun kinderen verwaarlozen

Oke prepare, ik heb het kort geprobeerd te typen maar het lukt niet bepaald.

Ik heb een Turkse vriendin van bijna 20 die nog 2 kleinere zusjes heeft (15 en 4). Al hun hele leven moeten ze alles zelf maar uitzoeken, hun ouders zullen hen nooit ergens bij steunen en nooit interesse tonen, bij niks. De moeder weet amper wat school betekent en de vader zal het worst wezen en kan alleen maar negatieve dingen zeggen. Hij zegt ook constant dat ze iets ‘toch niet kunnen’ en dat ze ‘dom zijn’. Zij zijn raar, dom en kunnen niks.
Mijn vriendin heeft zich toch nog naar HBO kunnen worstelen, maar ook zij denkt altijd dat ze iets niet zal halen en er te dom voor is. Ze zit nu in haar 3e jaar en heeft nog nooit een toets over moeten doen, zegt al genoeg dat ze absoluuuut niet dom is, maar zij blijft het denken, wat je ook zegt.
Haar zusje van 15 is niet helemaal zoals zij en is blijven zitten op de mavo en dreigt nu bijna weer te blijven zitten. Zij heeft ook gewoon letterlijk gezegd van ‘ik ben toch maar dom, dat zegt papa’ terwijl ze in korte tijd alweer 5 tekorten opgehaald heeft en het heus wel kan. Zij gelooft dus ook al dat ze dom is en het niet kan.
Het kleinste zusje van 4 kan nog steeds geen fatsoenlijk Nederlands, ze weigeren dat kind gewoon dingen aan te leren en ze zit de hele dag maar voor de (turkse) tv. Ze zit ook al ergens op een speciale school omdat ze achterloopt.

Die ouders voeden hun kinderen gewoon niet op en ik overdrijf echt niet. Het is enige wat ze doen is negatief zijn en schreeuwen/negeren. Het zijn net 2 kleine kinderen die in hun eigen achterlijke wereld leven waar die meiden allemaal de dupe van zijn. Dit is maar een klein deel van wat ze doen, er is vroeger ook veel gebeurt. Vanaf dat ze klein zijn horen ze al dat alles door hen komt. Vooral mijn vriendin, als haar moeder vroeger weg liep of haar sloeg gaf die vader haar de schuld en dat gelooft ze nog steeds. Haar moeder heeft sowieso een stoornis, ik weet niet zeker wat het was, maar ze loopt ook al jaren bij GGnet of iets dergelijks en ik ben niet de enige die ervan overtuigd is dat die vader autisme heeft. Alle kenmerken ervan zie je bij hem.

M’n vriendin is ook net terug gekomen van 5 vreselijke maanden in het buitenland waar ze 't echt heel moeilijk en kut heeft gehad en het zal die ouders worst wezen. Ze praatten nooit met haar via bijv. skype, wouden ze niet. Ze hebben ook nooit gevraagd hoe het was of iets. Ze kwamen zelfs veel te laat om haar op te halen van 't vliegveld toen ze eindelijk terugkwam.

Naast dit gedoe denkt m’n vriendin ook dat ze dik is, al zolang ik haar ken (7/8 jaar) is ze er van overtuigd omdat iemand ooit had gezegd dat ze dat was vroeger. Ze is 1,67 en is bang om meer dan 49 kilo te wegen. Ze is eigenlijk gewoon te dun, maar dat ziet ze zelf niet. Voor haar is het niet acceptabel om 50+ te wegen. Sinds ze terug is vinden haar familie + ouders het nodig om te zeggen dat ze écht wel is aangekomen toen ze weg was in 't buitenland terwijl het helemaal niet zo is en al was het zo, het zou alleen maar gezonder zijn. Dat soort opmerkingen gelooft ze gelijk, wat ik of andere vriendinnen ook zeggen, en ze begon laatst zelfs over laxeermiddelen daardoor. Normaal eet ze gewoon normaal, 't is niet dat zichzelf zal uithongeren en ik zie haar die zooi ook niet kopen (kost geld en dat is ook nog weer een heeel verhaal, haar vader ziet haar geld als zijn geld en steelt het ook)
Maar net vertelde ze me dat haar moeder vandaag weer wat gezegd heeft. Ze pakte een koekje en zocht wat in de kasten en haar moeder zei dat ze maar beter niet meer kon eten en lachte haar uit. Met andere woorden dus dat ze dik is en niet meer moet eten om af te vallen. Haar zusje mocht het me niet vertellen, maar ze zei dat het niet goed ging met m’n vriendin en dat ze haar vinger in haar keel wou steken en ze at de hele dag niks. Ze heeft nu wel avond eten gegeten.

Ik en een andere vriendin hebben haar vorig jaar zo ver gekregen om naar een psycholoog gedaan, maar die vrouw heeft echt gewoon niks gedaan en het heeft haar alleen maar veel geld gekost waardoor ze daar nu ook weer geen vertrouwen in heeft. Ze heeft ook bij een groepstherapie iets gezeten eerder, maar dat was ook niks.
We zouden ook met z’n 3en willen gaan samenwonen, maar haar vader heeft al gedreigd dat ze dan nooit meer terug mag komen en hen nooit meer mag zien. En daarnaast voelt zich ook nog verantwoordelijk voor d’r moeder, terwijl het andersom zou moeten zijn. Ze doet ook haar studie met het idee dat ze haar ouders moet onderhouden, terwijl ze nu al zowat al haar geld opmaken en helemaal niks voor haar doen.

Ik wil ze allemaal gewoon helpen en ik heb 't idee dat niemand echt wat doet als er om hulp gevraagd wordt zoals bij die therapie en psycholoog. Ik wou dat iemand gewoon eens bij hen thuis ging kijken hoe het er aan toe gaat, want het is echt niet normaal. Als die moeder al jaren medicijnen moet en bij GGnet loopt, mijn vriendin naar therapie/psycholoog is geweest, het middelste zusje heel slecht presteert op school en het jongste zusje al naar de 2e aparte school moet omdat ze achterloopt, dan moet er toch eens ergenssss een belletje gaan rinkelen.

Dusja, ik heb eigenlijk geen idee wat voor instantie hier nou wel echt mee zou kunnen helpen ofzo. Iemand ervaring/tips/iets?

Niet quoten trouwens aub.

Jeugdzorg. Maar ik weet niet of jij dat zomaar in kan schakelen, denk dat dat een keus moet zijn van haar ouders/haar zelf. Ik vraag me af of jij zelf bij deze verhalen geweest bent? Ben je er echt bij geweest toen haar ouders zeiden dat ze dik was etc. Want ik heb er ervaring mee dat iemand hele erge verhalen over ouders vertelde die echt niet waar waren/op een heel ander manier bedoelt waren. Ik wil niet zeggen dat dat bij je vriendin ook zo is, maar je moet toch oppassen met iemand beschuldigen van verwaarlozing!

Het is echt zo, die mensen zeggen echt van alles en hebben geen idee wat voor impact het maakt. Ik heb er vaak genoeg gezeten dat er dikke ruzie was en geschreeuw en dat ze d’r dom noemden en laatst was ik er ook toen leden van d’r familie hadden gezegd dat ze echt was aangekomen en haar moeder zei 't ook. Ze verzint deze dingen echt niet.
Ik was ook niet van plan zomaar jeugdzorg of iets te bellen, maar ik ben zelf totaal niet bekend met dat soort dingen en goeie psychologen of weet ik et wat ze zou kunnen doen en ik wil d’r en d’r zusjes helpen, dus ik dacht ik vraag 't hier.

Het is trouwens ook niet alleen dat die kinderen het kut hebben. Die vader weigerde laatst ook de moeder naar de dokter te brengen toen ze iets in haar oog had gekregen, veel pijn had en de hele dag huilde. Hij vond dat ze zich aanstelde en 't was toch niks. Ik heb haar en m’n vriendin op een gegeven moment meegenomen in de auto naar 't ziekenhuis ('t was zaterdag). Daar bleek ze een hap uit d’r hoornvlies te hebben wat schijnbaar heel pijnlijk is. Haar moeder zei daar letterlijk dat haar vader een slecht persoon is en ze heeft ook gezegd weg te willen, maar dat is onmogelijk want ze is veel te afhankelijk. Bij thuiskomst negeerde die vader hen ook gewoon weer en vroeg niks van hoe 't gegaan was etc.
Met huisdieren is het ook zo, ze hebben een stuk of 6 katten en als er 1 ziek is wordt die ook gewoon niet naar de dierenarts gebracht tot m’n vriendin besluit zelf voor de kosten op te draaien omdat die vader weigert.

Hmm ik weet het niet zo goed. Misschien dat je langs de huisarts kunt gaan om verhaal te doen (je moeder of iemand anders kun je ook wel meenemen als je dat prettig vindt). En die kan dan wel zeggen wat je het beste kan doen.

Wow, lang verhaal. Maar volgens mij heb je gelijk. Impossible om korter te maken. Sorry, hoor maar ik ga eerst alles op een rijtje zetten anders snap ik het niet.

  1. Ouders verwaarlozen hun kinderen.
  2. Alle drie hebben ze weinig zelfvertrouwen waaronder school en gezondheid eronder lijdt.
  3. Naar psycholoog gegaan maar geen hulp gekregen.
  4. Kunnen niet samenwonen uit angst voor uitbanning(?) en verantwoordelijkheidsgevoel voor moeder.

Oke, volgens mij was dat alles. Nu de problemen.

  1. Verwaarlozing
  2. Weinig zelfvertrouwen waardoor school en gezondheid achteruitgaat.
  3. Omgeving is (misschien) niet te veranderen.

Oke, dat hebben we dan ook weer gehad. Sorry, anders krijg ik het echt niet op een rijtje en kan ik niet tips geven enz.

Punt 1 Verwaarlozing

De verwaarlozing is best wel erg. Want dat zorgt voor hun weinig zelfvertrouwen en ook dat ze niets leren. Maar dat heeft te maken met de ouders. Volgens mij moeten de ouders in gezinstherapie zodat ze leren hoe ze met hun kinderen moeten omgaan. Als het niet vrijwillig kan gaan, dan moet het maar (een soort van) onder dwang. De gemeente/maatschappelijk werksters laten dit natuurlijk niet over hun kant. Buren, vrienden en vriendinnen kunnen argumenteren dat de ouders hun verwaarlozen waardoor gezinstherapie een optie wordt.

Punt 2 Tekort aan zelfvertrouwen
Het is erg jammer dat die ouders hun kinderen zo verwaarloosd hebben, dat ze niet eens doorhebben dat hun kinderen zo weinig zelfvertrouwen hebben.
Er zijn verschillende cursussen zodat ze meer zelfvertrouwen kunnen hebben. Ook is een dagboek ofzoiets erg belangrijk. Een goede vriend, of vriendin natuurlijk ook!

Lichamelijk moeten jullie vriendinnen letten op wat ze eet. Een extra koekje of ze meenemen zodat ze genoeg binnenkrijgt. Laat een filmpje zien van een meisje met anorexia. Doe wat iets, wat ervoor zorgt dat ze haar ogen eindelijk opendoet!

Optie drie
Je zei dat ze niet weg kunnen, omdat ze bang is voor haar vader en da ze zich verantwoordelijk voelt voor haar moeder. Laat haar dan een tijdje met haar zusjes ergens verblijven. Op proeftijd. Als ze na een week of twee zich naar hun zin hebben, kunnen ze misschien een hele lange tijd blijven. Aan haar ouders kan ze zeggen dat ze logeert ofzo…

Dat is het enige wat ik heb… Maar het is wel stom van de gemeente en die psycholoog. Zijn jullie naar een maatschappelijk werkster geweest? Die kan hun in stapjes begeleiden.
Succes! Hoop dat dit helpt!

Ik denk ook dat je contact op moet nemen met Jeugdzorg. Ik weet ook niet of jij dat kan, maar je kunt het ze wel vertellen en ik denk dat ze hier zeker iets mee zullen doen (de moeder van een vriendin werkt bij Jeugdzorg). Ik vind het heel erg voor je, en voor jouw vriendin en haar zusjes. Heeft ze geen andere familie die -sorry dat ik het zeg- wel normaal is? Kan ze daar misschien gaan wonen, of kunnen die iets voor ze regelen? Sterkte.

Ik vind het nu ook weer zielig voor die moeder… Maar ze moet daar weg als ze te afhankelijk is. Want dan wordt ze toch juist minder afhankelijk?

Ik heb alleen een uitgebreide mening over die ouders over hoe slecht ze wel niet bezig zijn. Maar daar aan heb jij niks en hun ook niet.
Sorry heb echt geen idee wat je kunt doen. Behalve jeugdzorg eventueel inschakelen voor de 2 zusjes.
Heel veel sterkte!Hoop dat het goed komt.

Ik en die andere vriendin zijn toen samen met haar naar huisarts geweest, we hadden toen ook een heel a4tje vol geschreven met punten over haar wat bij haar heel extreem is. (dingen/situaties waar ze bang voor is etc die echt gewoon niet normaal zijn bijvoorbeeld) Hij heeft haar toen doorverwezen naar die psycholoog, maar dat is toen dus niks geworden behalve een lege bankrekening. Ze vindt zelf die huisarts ook niet goed, maarja haar vader wil niet dat ze naar een andere huisarts gaan, dus dan gebeurt het ook niet. Ik had ook het idee dat die huisarts het niet echt serieus genoeg nam en heb er ook wel es over gedacht om haar eens mee te nemen naar mijne, ik heb een leuke vrouw als huisarts.

Andere familie die echt wat voor ze zou doen is er ook niet. Iedereen doet wel alsof familie zo belangrijk is en weet ik et, maar puntje bij paaltje komt niemand daar beloftes na. Ook is m’n vriendin bang om dingen te vertellen binnen de familie omdat ze bang is dat mensen haar dan als de boosdoener gaan zien en die vader gaan geloven. Of dat er een ruzie binnen de familie komt.

Ik reageer straks verder op alles, moet nu even ergens heen.

Ja is ook zo, maar dan kan ze nergens heen behalve misschien terug naar Turkije. Ze is nog hartstikke jong, 38 ofzo, maar heeft zich zo opgesteld van dat ze niks hoeft te leren/doen enzo, ze hangt alleen maar aan die vader. Ze heeft ook totaal geen beeld van hoe de echte wereld er uit ziet zegmaar. Ook geen idee bijvoorbeeld wat het doen van HBO eigenlijk betekend. Zij heeft dan wel van dat soort momenten dat ze ook toegeeft dat die vader niet helemaal goed is, maar aan de andere kant werkt ze er zelf dus ook aan mee, want zij steunt die kinderen ook niet en heeft vroeger dus m’n vriendin geslagen.
Ze kan ook nog steeds geen goed Nederlands, vindt zichzelf te oud om nog te leren autorijden, werkt ook niet echt en komt amper het huis uit.

't is vooral een probleem van durven. Ze is onderhand al oud genoeg voor een boel dingen die ze zou kunnen doen om alles weer een beetje meer op orde te krijgen, maar ze durft niet omdat ze bang is voor ruzie thuis, ookal heeft ze dat al standaard.

We hadden ook afgesproken op d’r 16e dat we op d’r 18e een eigen bankrekening voor haar zouden laten maken (kan op je 16e ook, maar wist ik toen niet) en studiefinanciering, loon etc daar op laten storten zodat ze zelf in de hand had wat er met haar geld gebeurde. Altijd zei ze ja gaan we echt doen en toen was het zo ver en krabbelde ze helemaal terug en tot nu toe heeft ze nog steeds geen eigen bankrekening en pakt haar vader geld wanneer hij wil en begint hij een ruzie over elke euro die ze van haar eigen geld uitgeeft. Hij is ook van mening dat studiefinanciering van hem is en niet van haar, ookal moet ze zelf school betalen etc. Naast stufi leent hij ook nog onnodig bij wat voor haar later een schuld gaat worden.
Alleen die bankrekening al zou al zo veel minder gezeur geven voor haar, maar ze durft niet omdat ze bang is voor gezeur/ruzie. Ik heb ook zo vaak gezegd van je kan beter eens ruzie hebben om iets wat uiteindelijk in het voordeel is van jou dan ruzie om niks wat er standaard is.

Bedankt voor de reacties trouwens allemaal (: Ik ben dus sowieso van plan om naar dat centrum Jeugd & Gezin te gaan en kijken wat zij zeggen wat we kunnen doen.

Wow als ik haar was zou ik wel gewoon uit huis gaan. Zou die ouders echt niet meer hoeven te zien als je zo als stront wordt behandeld

^ Precies wat ik denk, ik wou dat zij 't ook dacht. Als we met z’n 3en zouden gaan samenwonen zou ze gewoon altijd iemand hebben om mee te praten en die wel interesse in haar heeft en gewoon positiviteit ipv altijd negatief gedoe om je heen. Dan kunnen die zusjes ook nog komen logeren enzo.

in één woord; verschrikkelijk, dit gezin heeft echt dringend hulp nodig!
heel veel sterkte, probeer er voor je vriendin te zijn, ze heeft je nodig.