vrienden blijven of laten gaan?

Af en toe whatsappen we nog wel en fietst hij een stukje met mij mee naar huis, als ik uit school kom fiets ik langs zijn huis.

Ik vind het allemaal heel dubbel… Aan de ene kant wil ik nog wel veel contact houden, maar aan de andere kant begint hij mij op een één of andere manier ook te irriteren en merk ik heel veel mindere kanten van hem op.

Ik begin steeds meer te beseffen dat hij mij niet gaf wat ik nodig had, hoewel hij mijn beste vriend was, ik alles met hem kon delen en ik tijdens de relatie niets anders meer wilde, besef ik nu dat er iets ontbrak. Vaak deed hij niet nét dat extra beetje moeite voor mij, dat ik altijd voor hem deed.

Soms heb ik momenten dat ik weer gezellig met hem kan praten of whatsappen, over leuke dingen, maar ook minder leuke dingen. Maar ik doe erg mijn best om het oppervlakkig te houden.

Aan de ene kant wil ik niets liever dan dat het goed komt, maar aan de andere kant weet ik diep in mijn hart, hoe mooi en leuk het ook met hem was, ik beter kan krijgen.

Ik weet even niet wat beter is, oppervlakkig contact of even helemaal geen contact meer…

Lastig zeg.
Vertrouwd gevoel is er, dat maakt het zo verwarrend.
Ik zou hem toch een ultimatum stellen en anders afstand nemen.
Helemaal verbreken hoeft niet, dat zou zonde zijn. Maar je ex, blijft je ex.
Neem afstand en geniet van andere dingen ipv alleen zijn aandacht.

Het is een hele tijd goed gegaan. Veel afstand gehouden en oppervlakkig contact. To vrijdag, toen fietsen we samen naar huis en ben ik heel de middag bij hem gebleven. Hartstikke gezellig en fijn. Veel gelachen en af en toe geknuffel. Ten eerste dom natuurlijk dat ik met hem mee ben gegaan en ten tweede hartstikke dom dat ik wéér hoop kreeg.

Gisteravond gingen we allebei naar hetzelfde feestje. Ik zag hem de hele tijd naar een ander meisje kijken en hij ging de hele tijd in haar buurt dansen. Ik vermoedde al wat. Ik kwam hem buiten tegen en toen vroeg ik voor de grap of hij al een leuk meisje had gevonden. “ja”, antwoordde hij. Dus ik schrok. Dus ik een beetje doorvragen. Blijkt dus dat hij “wat voor haar voelt”. Ik ben toen naar huis gegaan en ik kreeg 's nachts een whatsapp van hem dat ze hadden gezoend en dat hij het wel zo eerlijk vond om het mij zelf te vertellen…

Nu zit ik weer gebroken op mijn bed. Alle gevoelens zijn weer terug, terwijl het juist zo goed ging… Ik weet niet meer wat ik moet doen.

Ik herken mezelf hier zo in en ik ben erg bang dat mijn break-up net zo gaat verlopen als bij jou. Mijn vriendinnen hebben me echter vandaag wakker geschud dat ik nu (nog maar een week nadat het uit is) moet vragen om: of toch weer samen of NEE en dan ook nooit meer… Misschien dat jij ook iets hebt aan zo’n ultimatum? Pas dan kan je er echt weer voor gaan of het echt voorgoed afsluiten voor jezelf. En net als ik het voor mezelf realiseer, zeg ik het ook tegen jou: voorgoed afsluiten wordt heel erg zwaar, maar uiteindelijk is een jongen het niet waard als hij niet voor de volle 100% voor jou gaat (en dat laatste zijn de woorden van mijn beste vriendinnen)… Ik hoop dat je een keuze kan maken en dat je gauw gelukkig zal zijn, als vrijgezel of als vriendin van. Sterkte! <3

Ik was er eindelijk van overtuigt dat het beter was zo zonder elkaar. Voor dit moment, misschien wel voor altijd. Hij ging niet voor de volle 100% voor mij, terwijl ik alles voor hem over had.

Totdat hij op een ander verliefd is geworden… Zomaar opeens.

Ik heb dit ook aan de hand gehad met mijn huidige vriend, hij wist het allemaal niet meer en had het uitgemaakt, maar hij bleef toch contact houden. Natuurlijk ging ik daar allemaal op in want ik hield nog zoveel van hem. Uiteindelijk was dit goed gekomen.

Nu zijn we ondertussen bijna 4 jaar samen en heeft hij weer net hetzelfde gedaan deze week, we zijn niet meer samen maar toch houdt hij nog contact. Langs de ene kant wil ik dit wel, maar langs de andere kant doet het mij alleen maar pijn dat hij niet meer die smsjes stuurt die hij eerst wel stuurde en niet meer belt enzo :frowning_face:

Ik kan jou dus spijtig genoeg niet veel raad geven, maar we zitten wel in hetzelfde schuitje.

Het is zo lastig… Ik moet hem laten gaan, dat lukte me aardig. Maar nu hij iemand anders leuk vind komen alle gevoelens terug. Terwijl ik veel beter verdien, ondanks alle leuke en fijne dingen met hem… En toch blijf ik hopen…

Dat snap ik je hebt veel opgebouwd in die periode, het is normaal dat je nog niet over hem heen bent en dat kan zelfs nog heel lang duren, en zeker nu hij ineens iemand anders in zijn leven heeft. Maar wie weet wordt het niks tussen hun omdat hij je toch mist?
Probeer je toch goed te voelen en je bezig te houden met alle dingen die je leuk vindt

Oh en ik raad je echt aan om naar die open dag te gaan!
Ik heb op een meeloopdag een ontzettend leuke dag gehad met de mensen uit mijn groepje, allemaal nieuwe mensen leren kennen enzo :slightly_smiling_face: Takes your mind of all the other things too! :wink:

ik heb nu echt voor mezelf gekozen.
Ik vroeg aan hem wat hij nu wilde met “ons”.

Hij whatsappte: Ik weet het niet, ik kan wel normaal tegen jou doen, maar ik snap het ook als ik je pijn doe. (dat had ik daarvoor tegen hem gezegd)

Toen heb ik geantwoord: Ik ben niet boos op je, maar je hebt me alleen heel veel pijn gedaan. Niet alleen nu, maar al de afgelopen tijd. Dat verdien ik niet. Ik wil nu voor mezelf kiezen. Jij moet er voor jezelf achter komen wat je wilt. We zien wel hoe het loopt.

Nu wachten op antwoord. Maar ik ben echt trots op mezelf.
Misschien komt hij erachter dat hij mij mist, of is dat meisje helemaal niet leuk. Misschien krijgen ze echt wat en blijft het heel lang. Dat doet pijn, maar dan verdient hij mij niet, ik heb zoveel voor hem over. Dan staat er iets anders moois op mij te wachten.

Nu gewoon lekker aan mezelf werken en hem laten gaan.

You go girl! En je weet nooit wat de toekomst jou gaat brengen, dat kan vanalles zijn :wink:

Mede dankzij jullie is het mij gelukt meiden. Dankjewel!!! :hugs:

Ik ben het beste wat hij kan krijgen en ik ben de enige die zoveel voor hem over heeft en die zoveel van hem houd.

Hij heeft dat allemaal weggegooit en hij kiest voor een ander meisje.
Misschien komt hij er vroeg of laat achter dat hij super dom is geweest en dan heeft hij heel erg pech gehad, hij heeft mij teveel verdriet gedaan en te veel genaaid.

Misschien ook niet en krijgen ze een serieuze relatie, maar dan was het niet meant to be en dan staat er een andere hele leuke jongen op mij te wachten die net zoveel voor mij over heeft als ik voor hem.

Het is moeilijk en ik zal echt moeten vechten om over hem heen te komen, maar verdien veel en veel beter en dat zal ik hem laten zien ook.

Kon ik maar zoals jou zijn, ik kan mijn jongen echt niet los laten terwijl hij er zich niks van aantrekt

Ik ben zo klaar met hem. Ik hou nog heel veel van hem, maar ik heb er nu genoeg van.

Ik moest er zaterdag op een feestje achterkomen dat hij een ander meisje al een hele tijd leuk vind, ze hebben voor mijn neus gezoend. Al zijn vrienden wisten het, behalve ik. Dat terwijl hij mij al die tijd aan het lijntje heeft gehouden, hoop heeft gegeven en mij heeft gezoend. En maar zeggen: “ik wil nu geen relatie, misschien over een tijdje”. Hij vind haar al die tijd al leuk. Klootzak.

Het probleem is nu dat hij halve verhalen vertelt. Zondag heb ik dus tegen hem gezegd dat ik even geen contact met hem wil en ik heb hem toen ook niet meer gesproken.
Maar toen ik maandag de les ik kwam begon iedereen vragen te stellen: “Zeg, *mijn naam*, mag jij * naam nieuwe crush van mijn ex”*. Ik vind haar wel aardig" en dingen van “Zozo, voel je je nu gebruikt door Devlin” en “Had je maar niet achter hem aan moeten lopen”. Ik was zo boos.
Ik heb toen aan mijn klas gevraagd waar dat op sloeg en wat ze gehoord hadden. Blijkt dat hij heeft vertelt dat hij maar niet van mij af kwam en dat ik maar achter hem aanliep, maar dat hij klaar met mij is en mij maar liet gaan en vooral zich op dat andere meisje richtte, omdat er met mij niet te praten viel. Ik heb toen aan mijn klas en aan iedereen die met die klote opmerkingen naar mij toe kwam het hele verhaal verteld. Dat we veel contact hadden, dat we zelf hadden gezoend, dat we de hele tijd knuffelden en dat hij zelfs mij vorige week vrijdag mee naar huis had genomen en dat we weer bijna gezoend hadden en dat ik hem dan de volgende dag met een ander meisje zie zoenen.

Ik heb verteld zoals het is gegaan. Gewoon omdat ik me dood schaamde. Hij heeft een keuze gemaakt, oké. Maar daar heb ik niets meer mee te maken. Hij zet mij voorschut en ik krijg alle negativiteit terwijl hij mij vervangen heeft voor een ander meisje. Dan vind ik ook dat hij de gevolgen moet ervaren, én niet alles op mij af moet schuiven.

Nu is hij heel boos, dat ik alles eerlijk heb verteld en dat ik tegen iedereen heb verteld dat wij hebben gezoend. Maar ik heb het niet tegen iedereen verteld, alleen tegen die kinderachtige kinderen (oa. zijn vrienden) bij mij op school die zo “stoer” zijn om rot opmerkingen te maken. Het kan mij helemaal niets schelen wat hij nu vindt, ik vind dat ik groot gelijk heb en dat ik alle recht heb om dat te doen. Zoals ik al zei, hij moet de gevolgen van zijn keuze ervaren, niet ik. En al helemaal mij niet voorschut zetten, lekker makkelijk van hem.

Ik vind het ook heel goed van mezelf dat ik me niet kwetsbaar heb opgesteld. Ik heb tegen iedereen heel nuchter kunnen vertellen en ook duidelijk gezegd dat het mij helemaal niets kan schelen wat hij doet. Diep in mijn hart natuurlijk wel, maar dat hoeft niemand te weten.

Ik heb hem nu heel de week niet gesproken, maar als ik hem tegen kom op school zeggen we wel gewoon “hoi” en van de week kreeg ik zelfs 2x een knipoog van hem… Hij weet het volgens mij zelf niet meer.

Ik weet wel dat hij mij nu te veel geflikt heeft, dat ik veel beter verdien. Ik had maandag een gesprek met mijn psycholoog. Zij zei: “Als ik hem nu terug kon toveren, hier in deze kamer en hij zegt dat hij je terug wilt, maar de geschiedenis blijft, wil jij hem dan terug?”. Mijn reactie was: Nu niet, hij heeft me teveel pijn gedaan. Ik moet eerst aan mezelf werken en hij moet zich gaan bewijzen. Misschien wil ik het helemaal niet meer, nu voorlopig niet.

Vond ik best goed van mezelf. Het gaat de goede kant op. En natuurlijk heb ik mijn zwakke momenten, maar ik besef dat hij mij niet verdient.

Dat was weer een heel verhaal, haha. Er is veel gebeurd.

Wauw word helemaal depri van de eerste paar posts :expressionless:
Heel erg trots op je dat je nu besloten hebt het écht te laten gaan. En aub niet terugvallen! Hij is het echt niet waard en er zijn echt genoeg andere leuke jongens!

het is goed dat je het van je af schrijft, dat help echt. :slightly_smiling_face:

en het gaat echt goed, doorgaan zo!

late gaan

Ja, dit schrijven helpt ook heel erg. En ik ben vooral ook bezig met positief blijven en beseffen dat ik veel beter verdien.

Al vind ik het soms wel heel moeilijk. Ik was 13 toen we “verkering” kregen. En we zijn 3 jaar samen geweest. We dachten zelfs voor de zomervakantie dat we misschien wel zouden trouwen en we hebben veel gefantaseerd over later.

Ik ken hem zo goed, ik weet zeker dat hij haar heus wel leuk vindt, maar ik denk dat er zoveel andere factoren meespelen. Stoer doen voor vrienden, leuk spannend en nieuw allemaal en hij heeft een keer aandacht van een ander meisje. Het is en blijft natuurlijk een jongen… Laf.

Zoals ik al eerder heb gezegd, misschien komt hij erachter dat hij een hele stomme en domme keuze heeft gemaakt en gaat hij mij missen. Misschien ook niet. Dan was het niet meant to be. Het is momenteel beter zo, al zegt mijn hartje af en toe wat anders.

Ik weet dat ze op dit moment samen op de hockey zijn, ze moesten allebei trainen dus dan komen ze elkaar sowieso tegen. Dat doet nu wel even pijn. Ik ben toch echt benieuwd hoe het precies tussen hun zit en of het echt wat gaat worden, eerlijk gezegd.

Ze hebben nu “officieel” iets. Ik moest het van zijn vrienden horen, jammer.