Vriend veel weg

Hoi meiden.

Het volgende zit me dwars…
Ik ben 19 en ik heb een vriend van 17. We wonen ong 60 km bij elkaar vandaan, dus niet naast de deur. We zien elkaar dus alleen in de weekenden.

Mijn vriend is, vooral de laatste maanden, iedere avond doordeweeks weg. Dan gaat hij tot laat in de middag naar school, komt thuis en gaat vaak direct naar vrienden. Met een beetje geluk is hij dan met eten wel thuis. En dan daarna gaat hij vaak weer minstens 3 of 4 uur 's avonds met vrienden hangen. Ik spreek hem dan nauwelijks en tegen de tijd dat hij thuis komt, lig ik al vaak te slapen.

Ik snap heel goed dat ieder tijd voor zichzelf en zijn vrienden nodig heeft en ik gun hem dat ook zeker, daar is ook helemaal niks mis mee. Maar echt iedere avond en dan minstens 3 of 4 uur, dat vind ik wel heel veel… Of overdrijf ik daarin…? Vaak wilt hij in het weekend, enige moment dat we samen kunnen zijn, ook veel afspreken en dan zit ik soms alleen bij hem thuis. Als we dan wel afspreken doordeweeks hoe laat hij thuis is (en dan noemt hij een tijd, ik niet) wordt het in de praktijk weer veel later dan hij me van te voren heeft beloofd. Ik heb het bij hem aangegeven en hij heeft sorry gezegd en gezegd het te willen veranderen, maar gisteren gebeurde weer precies hetzelfde…

Oh en daar komt nog bij, dat zijn inzet voor school eigenlijk niks is… Ik ben wel erg serieus met school bezig en dit komt bij mij nog altijd vóór vriendinnen. Maar volgens mij besteedt hij zijn dag dan liever aan vrienden en leuke dingen doen in plaats van voor school iets doen…

Wat vinden jullie ervan? Ik vind het zo lastig…

Groetjes Daisy

Oke, nu ben ik momenteel ook een depressief mens omdat het uit is met mijn vriend, maar zoiets hadden wij dus ook. We konden elkaar alleen in de weekenden zien, en dan kon hij vaak niet omdat hij wat anders had zodat ik bijna elk weekend alleen thuis zat. Persoonlijk vind ik dat als je echt van elkaar houd, je elkaar mist en wilt zien. Als dat dan al niet vaak kan, grijp je de kans wanneer het wel kan. Mijn vriend, en zo te horen jouw vriend dus ook, deed dit niet waardoor ik hem soms weken niet zag. Ik heb voor mezelf gekozen, omdat ik de wekelijkse teleurstellingen en het verdriet niet meer aan kon. Nu heb ik wel van te voren meerdere gesprekken met hem gehad waarin hij ook toegaf dat hij inderdaad weinig tijd voor mij had, alleen veranderde dit niet. Geef hem deze kans ook, maar kies voor jezelf als het niet beter word, hoe moeilijk het ook is.

Als mijn vriend met anderen af zou spreken terwijl ik 60 km reis om bij hem te kunnen zijn. Zou ik even flinke oorlog gaan maken ja.
Bovendien weet ik wel wat je bedoeld met dat je hem nooit spreekt omdat hij bij vrienden is elke dag van de week. Ik heb ook een lange afstandsrelatie gehad, dus ik weet hoe dat is om je vriend niet elke dag eventjes voor jezelf te hebben. Maar ik vind dat je vriend wat laks is.
Ik krijg het idee dat jij leuk bent voor de tijden dat hij niets te doen heeft, dat ie ‘terug kan vallen’ op jou. En dat is natuurlijk niet de basis voor een goede relatie.
Zeker dat hij afspreekt terwijl jij bij hem bent, dat gaat mij persoonlijk tever.
Ik neem aan dat je daar over gepraat hebt met hem, en dat hij op de hoogte is van zijn beperkingen op dat gebied, en ook wat de gevolgen daarvan zijn? (dat jij te weinig aandacht hebt en dus weggaat bij hem?)

Lijkt me goed om hem dit nog een goed op het hart te drukken en als hij weer afspreekt als jij daar bent, zou ik gewoon niet meer gaan. Kijken hoe hij daarop reageert.

Herkenbaar. Bij ons is de afstand ook zo en zie ik hem idd alleen in het weekend. Mijn vriend zit elke dag van 9 tot 5 op school en wil dan liever niet gestoord worden omdat hij bezig is met afstuderen. Daarna moet hij soms werken, gaat hij sporten en daarna gaat hij wéér verder aan school tot een uur of 11. Ik heb mn slaap hard nodig en ga vaak rond half 11 naar bed. We spreken elkaar vaak alleen 's ochtends en 's avonds laat. Dit vind ik allemaal geen probleem OMDAT we juist tijd voor elkaar maken in het weekend! Zou ik ook geen aandacht in het weekend krijgen, ja dan zou het voor mij ook te ver gaan. Ik vind dat je tijd moet maken voor elkaar. Dit doet hij niet voor jou en daar moet over gepraat worden en daar moet hij zijn gedrag op aanpassen. Vind ik persoonlijk.

Even voor de goede orde dus: ik vind het niet raar dat je vriend doordeweeks bij zijn vrienden zit en weinig tijd heeft voor jou, jullie kunnen elkaar toch niet zien. Juist dan moet hij bij zijn vrienden zijn en in het weekend bij jou!

Bedankt voor jullie snelle en behulpzame reacties.

Gelukkig is de laatste tijd het afspreken in het weekend wel minder geworden, omdat ik daar ook woorden aan vuil heb gemaakt… Het is dan ook niet dat hij het hele weekend weg is, en een uurtje ofzo vind ik ook niet mega erg. Maar als ik vrijdagavond naar hem toe kom en hij gaat zaterdag 6 uur lang zoiets met vrienden weg en sporten, dan geeft dat me wel een rot gevoel… Maar gelukkig is dat wel steeds minder.

Ik vind ook gewoon doordeweeks elke middag/avond uren weg zijn wat veel… Natuurlijk moet hij zijn vriendschappen kunnen onderhouden. Maar moet je dan daarvoor echt iedere avond zoveel uur weg zijn… En ik vind dat als hij me uit zichzelf een tijd beloofd, dat hij zich dan ook aan de afspraak moet houden en dat gebeurt nu telkens niet… En in combinatie met dat hij voor school niks doet en dat maar een beetje op z’n beloop laat, vind ik het heel lastig… Als hij nou 's avonds druk met school bezig zou zijn, dan vind ik dat alleen maar goed, dan ben je voor je toekomst bezig. Maar hij is nooit echt met school bezig en als hij een keer een dag ziek thuis is, gaat hij wel de hele dag met vrienden hangen en komt er weer niks van schoolwerk terecht.

Andersom, als ik heel zelden een keer een avond weg ben (meestal een uurtje) dan vindt hij dat niet zo leuk, heeft hij gezegd, en zeker niet als ik niet af en toe praat.
Ik wil ook niet telkens zeuren erover want dan voel ik me daar weer schuldig over…

Het is lastig om daar een juiste weg in te vinden, wat betreft het zeggen dat jij vindt dat hij meer aan school moet doen. Je moet niet als zijn moeder overkomen, en het is uiteindelijk voor zijn toekomst, maar als jullie samenblijven in diezelfde toekomst dan is het misschien juist wel iets waar jij wat van zou mogen zeggen. Hoe dan ook, je zou hem natuurlijk altijd kunnen vragen hoe hij zijn toekomst ziet en wat hij wil doen en mogelijk motiveren dan wel wat harder aan zijn schoolwerk te zitten.

Wat betreft afspreken in het weekend als jij er bent, vind ik ook vreemd. Ik heb zelf ook een lange afstandsrelatie gehad, maar omdat we elkaar doordeweeks niet zagen, maakten we wel het hele weekend voor elkaar vrij.
Wat ik me afvraag na het lezen van je posts, vind je het erg dat hij doordeweeks weg is omdat je hem dan niet kan spreken (en dan neem ik aan bellen, of skypen, want je kan niet afspreken) of omdat hij alleen maar leuke dingen doet en niet aan z’n toekomst denkt?

Ja, dat is zo lastig. Ik wil niet als zijn moeder overkomen of degene zijn die ‘alles beter weet’. Ik zeg het alleen met de beste bedoelingen. En als we samen blijven dan is het naast zijn toekomst, ook gedeeltelijk mijn toekomst, onze toekomst.

Ik denk dat ik met beide dingen zit… Ik vind het niet erg als hij doordeweeks een paar keer afspreekt. Maar hij spreekt doordeweeks altijd elke dag af en dan urenlang. En dan whatsappen, bellen of skypen we inderdaad niet. Ook als hij weet dat ik ergens mee zit (andere dingen) en me al niet zo fijn voel, kiest hij er toch voor om weg te gaan en dan ook langer weg te blijven dan hij van tevoren beloofd. En daarnaast baart het me zorgen dat hij alleen met de leuke dingen bezig is en dan contstant voor school laat gaan…

Ik heb geen ervaring met een langeafstandsrelatie. Maar wat hij doordeweeks doet als jullie niet samen zijn is naar mijn mening niet erg. Als hij dan graag met vrienden wilt afspreken moet hij dat doen. Als je merkt dat zijn school eronder lijdt of iets kan je er wel wat van zeggen vind ik. Maar vergeet niet hij is 17. De meeste jongens van die leeftijd zijn wat laks wat betreft school. En als jullie elkaar in het weekend zien en dan nog met vrienden moet afspreken vind ik wel weer stom, daar zou ik ook echt niet tegen kunnen. Ik zou hem ook echt duidelijk maken dat die van tevoren maar moet zeggen of die weer met vrienden gaat en dat je anders gewoon niet komt. Wie weet dringt het dan tot hem door. Of maak er iig afspraken over.
Ook denk ik wel dat het misschien aan de leeftijd ligt. Jij bent 19 en dan ben je vaak toch wat serieuzer en begin je meer in te zien dat school belangrijk is en al dat soort dingen. Ook ga je natuurlijk meer nadenken over de toekomst. En de meeste jongens zijn natuurlijk vaak pas laat volwassen. Dus op hun 17de zijn ze vaak niet serieus bezig met school en maken zich ook niet druk om de toekomst.

volgens mij is dit echt een best lang verhaal wat niet echt nuttig is maargoed. praat iig goed met hem :wink:

^Ja, daarom moet je daar inderdaad een soort van weg in vinden. Hoe reageert je vriend erop als je zoiets zegt? begrijpt hij je, of vindt hij je dan zeuren?

Aan een kant begrijp ik dat hij niet thuis blijft voor het skypen of bellen, als je de hele avond iets leuks kan doen, maar als je elkaar doordeweeks nooit spreekt, dan lijkt het me ook best vreemd. Hij zou toch wel een klein momentje kunnen inlassen je eens te bellen voor hij gaat, of voor het avondeten ofzo? Misschien kan je hem dat eens vragen?

Misschien zeg ik nu iets raars, maar kan het ook niet te maken hebben met jullie leeftijd? Jij bent 19, hij 17. Het is algemeen bekend dat meisjes veel eerder volwassen worden dan jongens. Nu wil ik niet zeggen dat jullie relatie door dat verschil niet kan werken, integendeel, maar hij zit nu in principe nog wel vol in zijn puberteit. Dat kan misschien ook de reden zijn dat hij zich afzet van school en zijn leven vooral lang leve de lol is op dit moment. Jij denkt nu al wat meer realistisch omdat je bezig bent met je toekomst, jongens van 17 zijn dat lang niet altijd. Ik denk eerlijk gezegd dat dat ook wel een factor is waar je rekening moet houden. Het is misschien niet leuk, maar het hoort wel een beetje bij zijn leeftijd. En dat realistisch denken/aan je toekomst denken komt ook wel, maar is voor hem nu misschien nog wat te vroeg.
Nu ken ik je vriend niet verder, dus weet ik niet of dit opgaat, maar dat zal je zelf misschien wel kunnen inschatten.

Natuurlijk moet hij met vrienden afspreken als hij dat wilt, daar is ook niks mis mee. Het gaat mij erom dat ik het vervelend vind als dit elke dag en dan urenlang is. Ik wil graag doordeweeks ook kunnen praten met elkaar, niet altijd serieus praten, maar ook gewoon leuk praten. En niet het gevoel hebben dat het alleen dan een weekend relatie is.

En het is ook niet erg als hij een keer niet thuisblijft om te bellen. Maar hij kan ook juist 1 keertje wél thuis blijven om te bellen. Dan is het een andere soort avond, maar toch ook een leuke avond… En ik vind ook, dat als hij van te voren uit zichzelf beloofd om op een bepaalde tijd thuis te zijn zodat we dan wel echt even samen kunnen whatsappen of bellen of skypen, dat hij zijn afspraken dan wel na moet komen… Toch…? En wanneer ik dus heeeel af en toe een avondje weg ben en minder of niet praat, dan vindt hij dit vervelend en zegt hij er wat van. Terwijl zo’n avondje vaak 1 uur is, en niet vaker dan eens in de drie weken… Is dat dan heel eerlijk, vraag ik mezelf af…

De leeftijd zal er ongetwijfeld wel mee te maken hebben. Maar juist in de meeste dingen is hij wel heel erg volwassen al en dat is ook 1 van de redenen waarom we goed bij elkaar passen. Alleen in inzet en doorzettingsvermogen voor school denkt hij er dus heel makkelijk (of eigenlijk niet) over…

Hij zegt dan sorry en hij geeft aan dat hij het gaat en wil veranderen.
Hij heeft ook uit zichzelf gezegd dat als het andersom zou zijn, dat ik elke dag naast school zolang weg ben en we elkaar veel minder spreken daarvoor, dat hij dat totaal niet leuk zou vinden en dat het hem een rotgevoel zou geven en dat hij er niet blij mee zou zijn. Maar als na zo’n gesprek, de dag erop, hij weer 4 uur 's avonds weg is en nog weer 1,5 uur langer weg blijft dan van te voren aan mij beloofd en zonder het verder ook even te zeggen, dan twijfel ik over zo’n gesprek wat we gehad hebben…

Heb je hem dan ook wel eens goed op z’n donder gegeven? Kijk, ik begrijp dat hij het leuk vind iets leuks te doen met vrienden, jij begrijpt het ook, maar het zou niet zo moeten zijn dat jij altijd water bij de wijn moet doen en hij z’n gang gaat zoals hij wil. Als jij hem blijft vergeven en geloven op z’n woord (wat dus blijkbaar niets waard is, want hij doet er niks mee), dringt dat misschien niet goed tot hem door.
Als jij dat niet mag, snap ik niet waarom hij dan wel telkens doet waar hij zin in heeft zonder rekening te houden met jou. Ik zou zelf ook eens hele avond weggaan of niet met hem praten als hij eens wat minder druk is, kijken wat hij daar van vindt.

En praat erover met hem, laat zien dat je het meent. Wordt eens echt boos, laat merken dat je het gevoel hebt alsof hij het een zegt en het ander doet en dat je daar nu wel eens klaar mee bent. In een relatie is en geven en nemen, en niet alleen nemen, en dat mag je hem best duidelijk maken. Ruzie/boos zijn is niet leuk, maar soms heeft het meer effect dan er voorzichtig iets van zeggen.

Mijn vriend heeft er overigens ook een handje van slecht in te schatten hoe lang hij weg is. Heb hem ook al een paar keer gezegd dat hij dan beter maar zegt dat hij geen idee heeft of meteen de waarheid (hoewel ik nooit gedacht heb dat hij loog, maar dat hij gewoon slecht inschatte) moest zeggen. In mijn geval helpt het soms gewoon niet te weten hoelaat hij thuis is. Als hij dan thuis is voor ik slaap is dat mooi meegenomen en anders stel ik me er op in dat ik hem die avond toch niet meer spreek, scheelt een hoop teleurstellingen.

Ja… Ik ben niet het type dat snel boos word, maar laatst was ik ook echt wel aardig chagrijnig hiervan.

Hij verbiedt het me niet om een avond weg te zijn (andersom ik hem ook niet want ik laat hem ook altijd gaan), maar hij vindt het jammer als ik dan de hele avond weg zou zijn of niet praat. Dat is net als ik soms druk ben in huis met huishoudelijke dingen en dus minder snel reageer op whatsappjes, dan vindt hij dat ook niet zo leuk en zegt hij dat ik weinig reageer en waarom ik weinig reageer en dat hij dat dan jammer vindt. Terwijl ik dan denk, hallo, hoe zit het andersom elke avond dan…? En als hij zelf zegt van ‘Ik zou het niet leuk vinden als jij andersom doordeweeks elke avond uren met vrienden weg zou zijn en we daardoor minder praten’, dan snap ik niet dat het zo moeilijk is om af en toe wat meer rekening met mij te houden…

Ik zei inderdaad ook al: of je zegt van te voren maar niks meer over de tijd hoelaat je thuis bent, of als je het uit jezelf zegt en mij dat letterlijk beloofd en ‘écht deze keer wel die en die tijd’, dan vind ik dat je je aan zo’n afspraak dan moet houden… Want die teleurstellingen zijn inderdaad niet fijn…

Nee, ik hou ook niet van boos zijn en ben het ook niet gauw, maar als dingen me gaan irriteren dan laat ik dat wel aan mijn vriend zien. Meestal weet hij dan ook wel dat het terecht is en haalt een keertje boos zijn meer uit dan het 10x lief vragen. Nu snap ik dat het niet leuk is, maar als je op die manier je vriend wel aan het denken kan zetten is het misschien het proberen waard?

Dat je dat denkt, hallo, hoe denk je dat dat elke avond is, kan je hem ook best eens zeggen. Ik snap ook wel dat hij het je niet verbiedt en hij jou ook niet, dat is ook niet nodig, maar het is wel behoorlijk eenrichtingsverkeer vanuit hem. Ik vind dat je daar best wat van kan zeggen, dan maar een keer bot. Soms helpt dat gewoon om beter door te dringen dat je er echt niet happy van wordt.

Maar zeg je dat dan ook? Als hij zegt van: “waarom reageer je niet, dat vind ik jammer” als je bij een vriendin bent of even druk bent, dan zou ik gewoon zeggen van, jij hebt echt geen recht van spreken hierover, jij bent elke avond met vrienden weg en reageert dan nooit, laat mij ook een keer een uurtje mijn eigen ding doen dan of ga zelf minder weg.
Als je niet dat soort dingen zegt, dan merkt hij ook niet hoe erg jij het vindt.

Maar als je het al meerdere keren met hem hebt besproken en het verandert niet, dan zou ik bij jezelf gaan nadenken of je zo’n relatie nog wel wil. Hij houdt zich duidelijk niet aan de afspraken en is hypocriet.

Ja, ik heb dit alles (met name de laatste weken) meerdere keren besproken met hem. En dan zegt hij heel vaak sorry, dan raakt hij van slag, zegt dat hij het wil en gaat veranderen. Dat hij dan bijvoorbeeld af en toe nog maar afspreekt en niet meer elke avond. Maar dat z’n vrienden hem elke avond vragen en dat als hij dan af en toe ‘nee’ zegt, dan hij dan zijn vrienden kwijtraakt… En bijvoorbeeld een uurtje weg zoiets, dat is te kort en dat vinden ze vrienden ook… Maar na zo’n (soms heftig) gesprek waarin ik mijn hart lucht en hij belooft om van alles te veranderen, gaat het de volgende dag gewoon weer hetzelfde… Dan gaat hij 's avonds weer weg, wordt het weer 3 uur terwijl hij me op mijn hart drukte en beloofde dat het 1 uurtje zou zijn… Ik wil er dan ook niet wéér over beginnen, bang dat ik iets fout doe of er teveel over zeur…

Sorry dat ik het zeg, maar vind je het niet logisch? Op deze manier zitten er toch 0 consequenties aan? Wat boeit het hem nu dat hij niet doet wat jij het liefst wil, als hij daar geen zin in heeft en jij er daarna toch weer een tijd niks over zegt. Als hij afspreken nou eenmaal leuker vind dan bellen gaat zo’n gesprek eens in de zoveel tijd naar mijn mening echt niet helpen. Hij weet wel wat je wil, dat is het probleem niet, het probleem is meer dat hij zich niet aan gemaakte afspraken houdt en jij hem daar niet meteen op wijst.

Als mijn vriend dag 1 iets met me afspreekt en vanaf dag 2 al weer de mist in gaat dan voel ik me niet serieus genomen. Dan zou ik me niet eens druk maken over of ik iets fout doe of dat ik zeur, maar dan zou hij gewoon de wind van voren krijgen. Afspraak is afspraak, anders kan je net zo goed niet praten en dingen afspreken.

Ik denk dat je echt wat harder moet worden. Je kan praten tot je een ons weegt op deze manier, maar als hij niks nakomt en jij het dan maar weer laat uit angst dat je iets fout doet, dan gaat het nooit werken. Waar ben je bang voor, dat hij chagrijnig wordt? Dan is hij dat maar, dan moet hij maar niks met je afspreken toch?

Ja daar heb je ook wel gelijk in… Dat was ook de enige keer dat ik er niks van zei, ik denk dat ik het even ook niet meer op kon brengen na dat gesprek van de dag ervoor, het put me gewoon uit…
Maar alle andere keren, als hij dan weer zo lang weg is en zich niet aan notabene zijn zelfgemaakte afspraak houdt, dan zeg ik er ook wat van als hij dan weer thuis is en ook op een behoorlijke serieuze niet-blije toon. En dan zegt hij ‘Ja sorry… Sorry… Ik wil geen slecht vriendje zijn… Sorry… Volgende keer ga ik wel niet meer weg of minder lang…’ Maar die volgende keer gebeurt 9 van de 10 keer toch weer precies hetzelfde… En als ik boos word, wordt hij ook boos en zegt hij ‘Ik mag toch wel afspreken?!’

Ik heb ook gezegd tijdens dat laatste gesprek, dat er iets moet veranderen en dat ik bang ben dat ik het anders over een tijdje niet meer trek…

Nouja, dan blijkt dus wel dat hij je niet serieus neemt. Als jij al hebt gezegd dat het echter anders moet omdat het anders een keer ophoudt, dan is nu de zet aan hem. Ik zou wel consequent zijn en voor jezelf een deadline stellen, bijvoorbeeld als volgende week precies zo gaat als altijd, misschien een break inlassen en eens goed nadenken of je dit nog wel langer wil en hem later merken dat een break wat dat betreft toch weinig verschil maakt als je elkaar doordeweeks nauwelijks spreekt door de hoeveelheid afspraken die hij maakt.
Ik zou echt gek worden als ik me niet serieus genomen zou voelen door mijn vriend. Dat is toch wel belangrijk in een relatie vind ik. Ik zou dat ook niet trekken, ik vind het ook een beetje klinken of hij nog niet helemaal toe is aan een serieuze relatie, als hij geen rekening wil houden met een ander.

Je hebt gelijk. Dankjewel ook echt voor je hulp en adviezen, dat is echt heel aardig! Wilde ik nog even zeggen.

Ik heb ook gezegd tegen hem: als je niet toe bent aan een serieuze relatie, dan moet je ook eerlijk zijn, naar jezelf en naar mij toe. Dan ben je vrij om te doen wat je wilt, hoef je nooit rekening met me te houden, kan je doordeweeks zoveel mogelijk afspreken, hoef je in het weekend geen ‘nee’ tegen vrienden te zeggen of het weekend voor me op te offeren (dat zei hij laatst, bedoelde hij niet zo zei hij daarna…). Maar hij wil deze serieuze relatie wél zegt hij. Maar het zijn allemaal woorden en weinig daden…

Maar in een serieuze relatie dan is het inderdaad geven en nemen. En dit moet van allebei komen. Ik vind het gewoon erg omdat het voor de rest wel zo goed zit tussen ons. En ik probeer me wel altijd helemaal te geven en rekening met hem te houden en het beste te doen…