Vriend lijkt ongeïnteresseerd?

  • Verhaal verwijderd. Moest het even van me afschrijven en het meeste is nu gelukkig uitgepraat dankzij een tip van iemand hier :slightly_smiling_face: -

Ik zou meteen mijn spullen hebben gepakt, maar goed, iedereen is anders.

Heb je dit al eens aan hem laten lezen? Misschien heeft ie het allemaal niet zo erg door?

Heb jij dit verhaal wel eens aan je vriend verteld? Gewoon, hoe jij je voelt?
Jongens hebben daar geen radar voor, ik denk dat het het beste is dat jij hem gewoon verteld hoe jij het allemaal voelt, dat je gewoon even niet meer zeker weet en dat je zijn aandacht wil. Gewoon duidelijk zeggen!

Praten praten praten. Jongens hebben dit soort dingen niet door tot het moment dat je helemaal instort. Nahja de meeste dan. En jou vriend dus waarschijnlijk ook niet.

Maak afspraken, bijv 2 avonden in de week samen zonder anderen. Hij heeft zn vrienden natuurlijk gemist en hoe hij eerst leefde pakt hij nu weer op. Alleen ben jij er nu bij! en daar houd hij t weinig rekening mee.
Verbied hem niks, dat word ruzie en verbieden helpt niet, maar leg uit dat je ook eens avondje samen wilt zijn, zonder vrienden of vriendinnen. En dat je gewoon moe van alles bent en vol spanning.

Nja praten is lastig met 'm. Want er zijn eigenlijk altijd 2 uitkomsten: Of hij word boos en draait het verhaal zo dat het mijn schuld word, óf hij draait het verhaal zo dat hij uiteindelijk het ‘slachtoffer’ is.

Daarnaast ben ik ook gewoon niet zo’n goeie prater, ik kan héél moeilijk over iets beginnen als ik ergens mee zit. Totdat hij het uiteindelijk uit me trekt (hij merkt dat gek genoeg wel vrij vlot als ik ergens mee zit, sneller dan de meeste jongens!), maar dan komt ook alles los haha.

Overigens zijn er wel al 2 dingen de afgelopen week besproken… Ik dacht echt dat hij niet meer wou trouwen, omdat ie daar ineens niks meer van wou weten enzo, en ook daar geen interesse meer in toonde, maar dat is gelukkig de wereld uit.

Het is overigens niet dat ie niet van me houd, absoluut niet, dat heeft ie ook in dat gesprek weer laten merken en ik voel 't gewoon in heel veel dingen die hij doet/zegt als we wel eens samen (weg) zijn.

Edit;

En ik wil hem ook geen dingen verbieden, maar het is lastig als hij eens alleen met zn vrienden weg wil. Ik woon hier net en heb zelf nog niet echt vrienden gemaakt ofzo. Ja de vriendin van zijn beste vriend, maar die woont in Limburg en is er ook niet altijd. Dus 9 van de 10 keer zit er niks anders op dan maar alleen thuis blijven…en daar houd ik niet zo van. Af en toe een avondje is best lekker, maar niet 4 keer in de week.

Vertel dat hem dan ook, dat hij t verdraait of boos word, maar leg uit dat dat het niet is. Dat je het voor hem over hebt om bij hem t wonen, maar dat je alles gewoon moeilijk vind. Nieuwe omgeving, vrienden ver weg, bekende dingen allemaal weg. Leg hem uit dat je het wel fijn vind maar dat je ook wat tijd samen wilt. Gewoon met zn tweetjes. Dat je daar behoefte aan hebt. Maar zeg ook dat je t wel snapt (als j dat doet) dat hij ook graag met zn vrienden omgaat. En zn eigen ding doet. Dat zal jij ook gaan doen zodra jij daar meer ‘‘thuis’’ bent. Eigen vrienden hebt, je draai hebt gevonden daar.
Heel veel sterkte ermee. En als je het echt niet ziet om t praten, schrijf het dan op, schrijf hem een brief. Bewaar hem 2 dagen, lees hem nog eens. Ben je het er nog steeds mee eens, geef hem dan.

Blegh. Nou was ik ff opgelucht, maar nu ga ik mezelf weer een zeikwijf vinden. Dat heb ik áltijd, zit ik mezelf helemaal op te winden omdat ik boos ben of misschien zelfs zit te janken, dan voel ik me even goed als ik het van me af gepraat heb, en vervolgens ga ik weer denken dat ik me aanstel ofzo.

Ik word gek van mezelf!

wonen jullie nu samen?
snap t niet echt

oooh wat rot voor je:O
maar ik zou wel met hem proberen te praten zegmaar,
maar ik vind niet dat je je aanstelt hoor;o
succes(A)

Ja het ook vreselijk ingewikkeld, en het echte verhaal over dat samenwonen is nog véél ingewikkelder.

Maar nee, nu wonen we niet meer samen. Dat hebben we slechts enkele maanden gedaan zodat het huis van m’n ouders niet leeg zou staan. Nu wonen we tijdelijk bij m’n schoonouders en zijn we druk aan het zoeken naar een eigen plekje.

Misschien is dit gewoon stressvol voor hem, en is dit zijn manier om het te uiten. Praat met hem, vraag wat hem dwars zit en misschien moet je hem dan zijn vrijheid geven. Ga zelfs anders ook iets leuks doen met vriendinnen.

Het lijkt me niet echt verstandig om nu ook echt te gaan samenwonen als ik dit verhaal zo lees… vind hij je nog wel écht leuk?

Ja, dat heeft ie me gegarandeerd tijdens ons laatste gesprek. Want er was al iets waar ik langer mee zat en daar hebben we het laatst over gehad.
En dat ging over trouwen, dus zelfs nog een stap verder dan alleen samenwonen. Ik twijfelde ook stiekem of hij me nog wel écht leuk vond omdat ie het eerst heel leuk vond om met mij over trouwen te praten, en de laatste tijd er niks meer van wou weten voor mijn gevoel.
Tijdens dat gesprek heeft ie me echt duidelijk laten weten dat ie met mij verder wil, dat ie ontzettend veel van me houd en vooral dat ie echt heel graag met mij wil trouwen. Dus dat zit wel goed, want liegen kan die niet…

Slotje? Niet meer nodig!