Vriend is niet welkom

Mijn vriend en ik wonen 110 kilometer bij elkaar vandaan. We zien elkaar ieder weekend, het ene weekend is hij bij mij, het andere weekend ben ik bij hem. (Vrijdag avond t/m zaterdag avond).

Op dit moment erger ik me echt heel erg. Ik heb echt het idee dat mn vriend hier thuis niet welkom is. Mn moeder vind het altijd leuk als hij er is, dat zegt ze ook vaak. Maar ik weet dat mn vader dat niet vindt. Hij zegt vaak dat hij vindt dat hij nu geen privacy heeft als mn vriend een keer in de twee weken vrijdagavond komt en zaterdagavond naar huis gaat. Drie kwart van de tijd zijn we niet eens thuis omdat ik me toch alleen maar erger en dat ik al vooraf weet dat mn vader gaat zeuren. Na dik 8 maanden zie ik dat echt niet zitten.

Bij hem thuis word ik echt met open armen ontvangen, zijn ouders doen echt alles voor mij. Die brengen en halen mij altijd van station, maakt niet uit hoe vroeg of laat het is. Zijn ouders vinden het juist super leuk als ik een extra nachtje kan blijven.

Afgelopen weekend was hij bij mij, en zou hij eigenlijk zaterdagavond naar huis gaan maar omdat ik zondag pas om 12 uur moest beginnen, konden we een nachtje langer samen zijn. We wilde graag nog naar de film dus dat kwam goed uit. Ik vroeg het aan mn moeder en zij vond het prima. Ze reageert dan gewoon fijn en lief. Dacht ook dat het goed was. Sta ik net boven op de gang hoor ik ze in de keuken praten over dat ik dit niet overleg en dat hij het weer vervelend vind.

Ik voel me echt lullig tegenover mn vriend. Dat hij niet zo wordt verwelkomt als ik bij hem thuis.

Weten jullie hoe ik hiermee om kan gaan?

Oke hier heb je niks aan maar ik snap je vader ergens wel. Er was eerder een topic van een meisje maar daar was het andersom. Als het echt serieus is/wordt tussen jou en je vriend zal je vader er uiteindelijk wel aan wennen. Maar op dit moment is het wel een ‘vreemde’ in zijn huis.
Ik heb ook een lange afstand relatie gehad en mn moeder mocht mn ex opzich wel maar ze kon zich nooit ontspannen als hij hier was.
Dus ik snap jou wel maar ik snap je vader ook heel goed.

Hij komt hier nu al 8 maanden lang. Hij was in eerste instantie ook niet welkom op de crematie van mn opa terwijl ik op dat moment juist steun nodig had. Uiteindelijk mocht hij wel komen, mn oma en moeder vonden het juist belangrijk dat het ook voor mij fijn was om nog afscheid te nemen.

Hm ja maar iemand 8 maanden lang 2x per maand zien is niet veel he! En dat je hem bij de crematie van je opa nodig had is ook niet meer dan normaal!
Ik denk dat je een tussenweg moet zien te vinden. Op een manier dat je vader het fijn vindt en dat het voor jou ook fijn is. Gewoon een keer een serieus gesprek met hem aangaan en zeggen dat je hem snapt en dat je er een middenweg in wil vinden maar dat het voor jou wel belangrijk is. Gewoon een volwassen gesprek zonder boos te worden oid.

Ik zou het er met je vader over hebben. Probeer dan niet boos te zijn, en ook begrip te hebben voor zijn kant. Maar zeg hem dat je vriend je gelukkig maakt, en dat je het wel belangrijk vind dat je vader hem ook aardig vind. Juist doordat je vriend bij jou thuis over de vloer komt heeft je vader kans om hem beter te leren kennen. Misschien wanneer je het er met hem over hebt, hij dan inziet hoe belangrijk het voor jou is dat ook hij achter jullie relatie staat?

Al is het wel een stomme situatie inderdaad…

Ik ben het niet met Hemmings eens! Want ik vind na 8 maanden dat hij wel gewend kan zijn aan de situatie en ik zou het ook fijn vinden als mijn vriend bij een begrafenis/crematie aanwezig kon zijn. Ik zou rustig alleen met je vader gaan praten wat hij er zo vervelend aan vind en of hij een oplossing ziet die voor jullie beide werkt. Ik vind het rot voor je dat je vriend niet zo welkom is door je vader!

Dit ja. Het is ronduit belachelijk dat je vader zo reageert. Jezus man, het is maar 1 dagje en hij reageert alsof je hem zomaar bij in je huis neemt ofzo, wat een asshat. Sorry heb geen advies haha

Het blijft wel het huis van haar ouders he. Haar vader kan ook zeggen dat het niet mag. Hij laat het toe maar voelt zich dan blijkbaar niet eens fijn in zijn eigen huis. Dan mag de ts daar wel rekening mee houden.

Ik snap je wel, mijn vader vind het ook minder dat een vriend heb die verder woont en zo om de tijd blijft slapen. Alleen dat komt omdat hij niet wil weten wat er die nacht gebeurt en zijn ‘’ je bent mijn kleine meisjes’'complex heeft. Het is lastig voor een vader er ook maar ooit aan te wennen dat zijn kleine meisje groot wordt want in zijn ogen zal je altijd dat kleine baby’tje blijven. Enige advies dat ik kan geven praten met je papa :slightly_smiling_face:

Cupid, Hemmings

inderdaad, het is 1 dag in 2 weken tijd. Alleen in de vakanties is het wel eens meer. Meestal probeer ik het dan zo te verdelen dat hij ook nog eens het minst van de dagen hier is. Eigenlijk wel erg dat ik mezelf dwing om zo min mogelijk thuis te zijn met hem zodat mn vader minder last heeft.
Ik wil best rekening houden maar ik heb het gevoel dat ik dat wel doe.

Jaa klopt maar haar vader moet toch blij voor haar zijn dat ze gelukkig is met haar vriend? Als hij nu 24/7 daar bleef slapen zou ik haar vader gelijk geven maar het is 1x in de 2 weken 1 nachtje en ze zorgen al dat ze zo min mogelijk thuis zijn. En ik vind daarom ook dat TS daar rekening mee houd!

Wat vervelend zeg! Misschien kan je er even met je vader over praten?

Het zelfde verhaal hier, ik ben elkweekend bij mn vriendcen zijn ouders halen en brengen me ook naar en van het station en doen veel voor me, hij is in een anderhalfjaar 1x bij mij thuis geweest op visite, maar het zal beter worden :slightly_smiling_face:)) geduld hebben en met je lief blijven praten

Praten met mn vader is echt een ramp… Hij kan heel scherp en bot door de bocht komen. Hij vind dat wanneer ik mn mening netjes en rustig breng, ik een weerwoord geef. Ik ben wel de laatste die tegen hem durft te scheeuwen of schelden. Ik word bijna bang van hem als hij boos wordt om iets wat hem niet toestaat.

Romina is het misschien niet iets om een ‘brief’ te schrijven of vragen of je moeder erbij wil zijn als jullie dit bespreken? Heb je het er überhaupt al met je moeder over gehad? Misschien dat zij weet of er iets bepaalds is wat hem stoort en dan kunnen jullie dat met zn allen oplossen.

Ik begrijp je vader ergens wel. Je woont nog thuis, dus je zult toch echt rekening moeten houden met de regels/wensen van je vader. Zodra je op jezelf woont kun je je eigen regels naleven.

Ben jij mij?
Ik heb precies hetzelfde!
Mijn moeder zegt dat ze hem niet kent. En ja, hij komt niet vaak, maar ik loop al wel 3 jaar met hem! In de zomermaanden is het meestal sws één keer in de week dat hij komt.

Daar voelt altijd alles fijn en mag alles, ik word opgehaald, gebracht het maakt niet uit. Hier is het altijd moeilijk… Ze voelt zich inderdaad niet op haar gemak in haar eigen huis.
Ik word er altijd strontziek van. Ze kan gerust in haar pyama rondlopen, daar heeft hij echt geen problemen mee, en dat doet zijn moeder ook als ik daar ben…

Dus ik snap je frustraties maar je kunt niks anders dan gehoorzamen.
Waarschijnlijk heb je hier niets aan haha’…

Niet alleen bij het lotgenoten topic zitten we met het zelfde en hier ook! Echt verschrikkelijk gewoon…
Snap niet waarom hij zo moeilijk doet. Inderdaad, net alsof je vriend nog nooit een persoon in een pyjama heeft gezien. Kan hem waarschijnlijk niks schelen en toch denkt je moeder dat.

Ik heb ook geen idee wat ik kan doen. Ik denk dat praten echt niks helpt… Hij gaat dan waarschijnlijk toch zeggen dat het zijn huis is en zijn regel.

Jup zegt ze hier ook altijd. En mn vader was precies hetzelfde als die van jou, hij deed er zelfs al moeilijk over als ik vroeg of hij mocht komen, dat durfde ik haast niet.
Mn moeder is er wel wat makkelijker in alleen nog steeds de hele tijd gezucht etc.
Maar ook als ik wat vertel. Ik ga binnenkort op stage en zij durft niet zo ver te rijden, vroeg ze of ze mn oom zou bellen. Ik zei dat dat prima was, maar dat mn vriend ook mee ging. [natuurlijk, ik ga een half jaar weg, wel in nederland nu maar zou hem alsnog niet vaak zien] zegt ze; *zucht* ‘ja kan hij je net zo goed wegbrengen’… JEZUS, wat maakt het uit dat hij mee gaat, logisch lijkt me! -.-

haha wat een frustraties weer.
En inderdaad, zelfde problemen everywhere haha.