Vriend doet soms zo gemeen

Hoi. Ik zal proberen er geen heel lang verhaal van te maken.

Ik heb nu meer dan anderhalf jaar een relatie met mijn vriend, ik hou heel veel van hem en hij van mij.

Ik heb psychische problemen en heb hem vaak nodig. Wel probeer ik hem ook te ontzien. Vaak als ik me rot voel vraag ik of hij naar me toekomt en dat doet hij dan gewoon niet… terwijl ik me dan echt slecht voel. We wonen ongeveer 2 uur of iets meer reizen van elkaar af, maar ook als hij makkelijk kan komen vanuit stage of als het nog vroeg is doet hij het gewoon niet.

Gister had ik een probleem met zijn moeder (die doet niet zo aardig tegen mij) en ik begon daarover te praten met hem omdat ik dacht dat dit kon. Toen begon hij helemaal raar tegen mij te doen en te zeggen dat ik me aanstel, dat ik idioot doe, dat ik achterlijk doe en dat ik niet zo jaloers moet doen of zo.

Ik ben totaal niet jaloers, ik vind het gewoon vervelend dat zijn moeder tegen iedereen aardig doet behalve tegen mij. Nou ja, toen kwam de aap dus uit de mouw dat hij het niet meer aankan dat ik hem vaak nodig heb en met hem wil praten over dingen. Even later zei hij weer dat ik wel kan praten maar dat het hem te veel wordt. Ik kan dat wel begrijpen, probleem is alleen dat ik ook eigenlijk niet echt vriendinnen heb (komt alleen van mijn kant) en ik probeer hem al vaak te ontzien…

Maar verder is hij echt super lief voor me, dat is het probleem niet. Alleen hij komt bijna nooit als ik hem nodig heb en ik weet niet goed wat ik moet doen.

Ik hoop dat iemand tips heeft.

Misschien moet je niet van hem verlangen dat die komt elke keer als jij dat nodig ‘vind’/hebt. Als ik eerlijk ben zou ik ook niet 2 uur reizen voor misschien 1 uurtje en dan weer terug(misschien zeg ik dit ook wel omdat ik al een langere relatie heb). Ik denk dat je met hem moet afspreken of er een andere optie is dat als jij hem nodig hebt dat je contact met hem kan leggen. Bel elkaar? Skype elkaar?

Hij hoeft dan na een uurtje niet weg, hij kan altijd bij mij blijven slapen. En ik vraag niet of hij komt om alles, maar puur als ik me echt heel slecht voel. Skypen of bellen is niet echt een optie want hij wilt nooit lang bellen omdat hij bellen haat en er nerveus van wordt.

Als het voor een uurtje is oke, maar ik vind wel dat je partner hoort te komen als je je echt slecht voelt…

Wel bedankt voor je reactie. :slightly_smiling_face:

Aan de ene kant snap ik wel dat hij niet telkens een paar uur wil reizen als jij wil dat hij komt (vooral niet als dit heel vaak voorkomt). Kan jij niet een keer naar hem toe? (ik kon niet uit je verhaal opmaken of je dat doet of niet). Maar inderdaad zoals Oxelsnor zegt kan je ook bellen of Skypen.

Ik denk dat het er ook misschien aan ligt hoe lang de situatie nu al zo is. Misschien heeft hij er wel genoeg van dat jij hem nodig hebt en hij dan langs ‘moet’ komen, wil hij dat niet meer. Kijk, ik weet natuurlijk niet precies wat de situatie is etc. maar aangezien hij al aangeeft dat hij het niet meer aankan. Misschien ziet hij er dan ook wel tegen op om dan bij jou langs te gaan als jij je slecht voel, en komt hij daarom niet.

Hij weet al lange tijd dat ik niet goed in mijn vel zit, ik heb er ook therapie voor wat nu stilligt door stomme organisaties. Ik kan niet naar hem toe omdat ik niet welkom ben doordeweeks voor zijn ouders.

Het is niet zo dat ik elke dag zeg kom nu ik heb je nodig of zo. Ik denk dat het ongeveer 1 keer per 3 weken of nog minder gebeurd dat ik vraag of hij een extra dag wilt komen of met me wilt doorbrengen omdat ik me echt heel erg slecht voel.

Bellen zou een optie zijn als hij dan niet na een kwartier al zegt ja ik ga ophangen ik word nerveus of zelfs boos gaat doen.

Nou, dan zou ik het ook niet weten. Dan heeft hij het er gewoon niet voor over om jou eens in de 3 weken te bezoeken omdat jij dat nodig hebt.

Dit is wel een lastige situatie. Ik snap hem ook heel erg. Ik heb ook een lange afstandrelatie gehad en ik weet niet hoe vaak je hem nodig hebt, maar ik kan me voorstellen dat als je 2x per week je niet OK voelt hij niet zoveel zin heeft om die hele afstand af te reizen. je kunt wel zeggen dat hij bij jou kan logeren, maar die jongen heeft waarschijnlijk ook zijn eigen dingen om te doen en slaapt wss gewoon het liefst in zijn eigen bedje.

Aan de andere kant vind ik dat als het echt niet goed met je gaat hij de empathie voor jou hebben en er voor je moet zijn. Je geeft niet echt aan wat jouw problemen zijn (en dat hoef ik ook niet direct te weten) maar als het echt om iets belangrijks gaat dan vind ik dat hij daar wel om moet geven.

Je kunt dus andere opties proberen, zoals Skype en bellen. Maar zoals het nu klinkt hebben jullie echt een communicatieprobleem. Ik denk dat je een goed gesprek met hem moet aan gaan om na te gaan of hij uberhaupt nog wel wilt. Het klink mss lullig dat ik het zo zeg, maar als je met je vriend niet kan praten over dit soort dingen en vooral als hij niet WILT dan moet je er toch op rekenen dat dit misschien wel het einde van jullie relatie is. Skypen, bellen op appen is echt niet moeilijk als hij zelfs dat niet voor je over heeft dan lijkt het me dat hij helemaal geen zin in contact heeft.

Hij wilt wel altijd met mij chatten, hij belt ook wel als ik dat wil maar altijd zo kort dat het niet echt helpt voor mij. Hij zegt dat hij me absoluut niet kwijt wilt. Hij heeft op dit moment zelf wel problemen en daar heb ik begrip voor en daarom hou ik nu veel voor mezelf. Het is denk ik 1 keer per maand nu ongeveer dat ik vraag of hij komt als ik hem nodig heb.

Ik denk niet dat het einde van onze relatie is, hij zegt ook altijd dat het hem spijt maar dat hij op het moment zelf zo koppig is en zo.

Ik wil gewoon weten hoe ik hier mee om kan gaan want ik vind dit zo lastig, omdat ik ook niet te veel druk op hem wil leggen.

Ik denk dat jullie gewoon goed moeten praten over deze situatie. Zeg wat jij van hem wilt maar geef ook aan dat jij gaat veranderen. Jij wilt dat hij met je praat als je daar behoefte aan hebt, zelfs Skype is goed zeg je. Dat moet voor hem een kleine moeite zijn vergeleken een 2-uur durende reis naar jou. Maar misschien moet jij hem ook tegemoet komen door te zeggen dat je hem niet om elk kutgevoel gaat ‘lastigvallen’ (ik noem het ff zo omdat hij dat misschien zo voelt). Je moet ook beseffen dat het niet leuk voor hem is om een eeuwige schouder om op te huilen zijn. Het is heel ongemakkelijk en kut als je naast iemand zit die heel depressief loopt te janken en je kunt als toeschouwer eigenlijk niet echt iets daaraan doen. En het kan eens voorkomen dat heeft iedereen, maar als je zegt dat je dat een keer per maand of misschien iets vaker hebt dan snap ik dat hij daar gewoon geen zin in heeft. Al die negativiteit kan zijn humeur ook aantasten. Hij moet veranderen, maar je moet ook zelf aangeven dat je jezelf gaat verbeteren.