[VRHL]

Ik ga een verhaal schrijven. De titel is niet blijvend, later bedenk ik de titel. Deze keer ga ik het verhaal echt af proberen te krijgen!

Ken je dat? Dat je naar een nieuwe school gaat en helemaal niemand kent. Je voelt je alleen, in tegenstelling tot op je andere school waar je bergen vrienden en vriendinnen had. De vriend van je moeder wordt opeens je stiefvader. Je moeder sleurt je mee naar een onbekende stad, onbekend huis, onbekende kamer, een onbekend leven. Je kan niet meer zeggen “Mam, ik ga even naar Emily!”. Soms denk je na over wat een rotleven je wel niet hebt. En dan krijg je er ook nog twee stiefzussen bij. Ze vallen mee, maar daar kom je dan weer net iets te laat achter. Dat is mij dus overkomen…

Zoals elke dag kwam ik thuis, gooide mijn schooltas ergens in de hoek, schopte mijn schoenen uit en kwam de kamer in. Mijn moeder zat aan de keukentafel met thee en koekjes. Dat deed ze elke dag. Al vanaf groep 3! Toen ik ging zitten merkte ik pas dat ze een voorzichtige lach op haar gezicht had. “Noa, kom even zitten.” Ik schoof de stoel naar achter en ging zitten. Ik kon van haar gezicht aflezen dat ze twijfelde. “Noa, je weet dat ik de laatste tijd veel met Jack omga…” En of ik dat wist! Ze gingen niet gewoon veel met elkaar om, nee, ze kleefden aan elkaar. “En we hopen samen gelukkig te worden. Hij heeft ehh… mij gisteravond ten huwelijk gevraagd.” Die laatste woorden gleden snel over haar lippen. Gister ging ze zoals elke donderdag met Jack uit eten. Het was zijn enige vrije avond dus daar was ik niet verbaasd over. Ik ben gaan slapen en heb mijn moeder 's nachts giechelend binnen horen komen. Ook dat was normaal. Hoe kon ik dat niet gemerkt hebben? “Hij heeft ook gevraagd of we bij hem kwamen…” Ze kon haar zin niet meer afmaken. Ik wist al wat er ging komen. “Nee! Nee, nee, nee. Dit meen je toch niet?” Mijn moeder was duidelijk geschrokken van mijn uitbarsting. “Schat, het wordt hartstikke leuk! Je wordt vast de grootste vrienden met Luca en Pleun!” probeerde ze de schade te herstellen. “Mam, je bent blind. Je kent die vent pas een half jaar. Of nee, korter!” Ze knikte en schudde tegelijk. “Ja, wat is het nou?” gilde ik nu bijna. Terwijl ik boos werd wist ik dat ze dit niet verdiende. Toen ik Nick nog als vriendje had was ik ook blind. Ik wist niet meer wat ik deed. Ik was zelfs in staat mijn moeder alleen te laten en in Nicks flatwoning te gaan wonen. Gelukkig had mijn moeder me op tijd bij mijn verstand gebracht. Toch kon ik niet stoppen met boos zijn. Ze was toch niet zo blind dat ze niet doorhad dat ze alles van me afpakte? Zijn huis was ergens in Verweggistan. Verwachtte ze dan echt van mij dat ik alles gezellig achter me liet en naar Verweggistan verhuisde? Nee, dat was onmogelijk. “Je krijgt daar een hele grote mooie kamer met tv!” Ja, geld had hij wel. Maar dat betekende niet dat ik er gelijk heen zou willen. “Mam, ik wil niet. Ik blijf hier.” zei ik terwijl ik mijn armen over elkaar heen sloeg. Mijn moeder schoof luidruchtig haar stoel aan en vluchtte naar de keuken.

als je het leest, wil je dan ook tips geven? :anguished:?