[VRHL] Twintig kilometer afstand

Ik heb al een tijdje een verhaal op me laptop staan en wilde wel eens weten wat mensen ervan vonden. Het is voor meer dan de helft waargebeurd, ook al moest ik er soms dingen bijverzinnen om het wel interessant te houden… I hope u like it!

Hoofdpersoon
Het verhaal is geschreven vanuit een 16-jarig meisje, genaamd Lot (eigenlijk Anne-lotte, maar daar heeft ze 't liever niet over). Het is aan de ene kant een heel vrolijk, spontaan meisje, maar haar humeur kan soms totaal onverwacht omslaan. Ze gaat het liefst een nachtje door met Marlou, haar beste vriendin. Samen gaan ze alle discotheken en kroegen af, totdat ze er bij neervallen (letterlijk en figuurlijk).

01.
“Mam,” gilde ik terwijl ik de deur achter me dichttrok. Ik zuchtte toen er geen antwoord kwam en liep direct door naar het prikbord in de hal. Zoals ik al dacht, een briefje.

Schat, ben met Richard weekendje Parijs. Dikke kus, mam

Ik glimlachte. Typisch mijn moeder. Een vrolijke vrouw, altijd in voor vakantie. Met haar vriend, Richard, trok ze als 't kon de hele wereld rond. De buren hadden zelfs een keer de kinderbescherming gebeld omdat ze dachten dat ik verwaarloosd werd, wat absoluut niet waar was. Als mijn moeder weg ging lag er altijd standaard een fruitsalade en een stapel pizza’s in de koelkast. Een overlevingspakket noemde ik dat. Ik greep naar mijn oude Nokia en typte het nummer van mijn beste vriendin, Marlou in. Na één keer overgaan werd er opgenomen.
“Hee, jij wilde zeker drankje doen in 't Paviljoen,” hoorde ik de bekende, enthousiaste stem door de telefoon. Ik schoot in de lach.
“Hoe raad je het?”
“Instinct,” grinnikte ze. “Ik kom nu naar je huis. Dag!”
Voordat ik nog iets kon zeggen werd er opgehangen. Ik wierp een blik in de spiegel in de hal. Ik haalde vluchtig een borstel door mijn lange, kastanjebruine haar en veegde het beetje mascara onder mijn ogen weg. Kon ermee door. Na vijf minuten hoorde ik een sleutel in het slot en de stem van mijn vriendin.
“Zullen we gelijk gaan,” riep ik vluchtig. Ik had het liefst zo min mogelijk mensen bij mij thuis. Niet omdat het nou een zo verschrikkelijk huis was dat ik me ervoor moest schamen… Integendeel. Een ander ding was mijn moeders grote passie, waar ik me wel degelijk voor schaamde.

Het begin is alweer een tijdje geleden geschreven, dus kan dat er fouten in zitten/het niet zo goed is geschreven.

leuk gescherven!!
snel verder!

02.
“Ik weet het wel hoor, van je moeder,” glimlachte Marlou. “Voor mij hoef je je niet te schamen, dat weet je.” Ik knikte dankbaar, maar gaf haar toch een zetje naar buiten, waarna ze haar schouders ophaalde. Ik pakte m’n oude omafiets uit de heg en reed naast Marlou de stoep af.
“Oh ja, wat ik je nog moest vragen,” begon Marlou. “Ga je zaterdag mee naar de bios met wat vrienden die ik ken van voetbal?” Ik knikte enthousiast. Dat had ik lang al niet meer gedaan.
“Wie zijn het?”
Marlou trok een raar gezicht.
“Je kent ze niet. Ik had het laatst over ze. Damian en Gijs, zegt dat je wat?” Ik dacht na, maar de namen zeiden me niets. Ik schudde m’n hoofd maar haalde mijn schouders op.
“Maar ehh, ik ga mee,” besloot ik. Een rilling liep over mijn rug toen ik me realiseerde dat 't kouder was dan ik dacht. Vluchtig sloeg ik mijn sjaal nog een keer extra om mijn nek. In de verte zag ik 't Paviljoen al in zicht komen, een trendy gebouwtje met buiten rijen met lounge banken en met terrasverwarming natuurlijk. Het was zoals gewoonlijk weer heel druk en Theo, de eigenaar van de tent, stond ons al breeduit toe te lachen.
“Hee dames,” begroette hij ons toen we binnenkwamen. “Had jullie al verwacht,” knipoogde hij naar mij. Ik keek een beetje vragend naar Marlou, maar die lachte alleen maar vrolijk naar hem. We ploften neer op één van de knalroze loungebanken en bestelden zoals altijd twee Irish Coffee.

Sorry, kort stukje. Morgen lang stukje, beloofd!

leuk verhaal, zeker verder!

verder :slightly_smiling_face:

03.
Ik schrok wakker van een koude plens water in mijn gezicht.
“Lot, sta op. Over vijf minuten ben je klaar,” gilt Marlou. “Het is zaterdag, weet je nog? Je zal je wekker om twaalf uur zetten.” Oh ja, dat was waar ook. Ik zou met Marlou, Damian en Gijs (voor mij twee onbekende jongens) naar de bios gaan en daarna misschien nog even naar 't Paviljoen. Ik wreef slaperig in mijn ogen en glimlachte. Gelukkig had ik nooit moeite gehad met opstaan, dus zette ik m’n beide benen naast m’n bed en stond op. Het voelde alsof al mijn botten kraakten, zo brak als ik was. Ik wankelde even en liep naar m’n spiegel. Mijn mascara zat ongeveer overal op mijn gezicht, mijn haar leek net een vogelnest en ik had wallen waar je u tegen zegt.
“Wat heb ik gedaan gisteravond,” stamelde ik verbaasd, kijkend naar mijn spiegelbeeld. Een schaterlach volgde.
“Geloof me, dat wil je niet weten. Eerst ben je met een onbekende gast van, ik schat 'm 35, meegegaan. Na vijf minuten kwam je terug, stortte je je op Theo. Daarna weet ik 't niet meer, maar ik heb je uiteindelijk mee naar huis moeten slepen.” Ik luisterde aandachtig naar het verhaal van m’n vriendin. Ik sloeg m’n handen voor mijn gezicht.
“Nee…” Ik kreunde. “Meen je dit? Theo?!” Ze schoot in de lach en knikte.
“Maar kom op, nieuwe dag, nieuwe kansen,” probeerde ze de moed erin te houden. Ik haalde vluchtig een borstel door mijn kastanjebruine haar en haalde met watjes de make-up van mijn gezicht af. Ik bracht een dunne laag nieuwe mascara aan en keek in de spiegel. Was al stukken beter!
“En hoe kan het dat jij er nog zo uitziet?”
“Ik heb me gedragen gister avond,” zei Marlou vastbesloten. Ik zette grote ogen op. Normaal was 't andersom. Normaal was ik degene die haar de volgende ochtend alles moest vertellen, was zij degene met wallen van hier tot Tokio.
“Maar haast je, Lotje!” Ik keek m’n kamer rond, op zoek naar een broek. Marlou gooide me, voordat ik zelfs maar goed gekeken had, een broek en een shirtje toe. Snel trok ik 't shirtje over mijn hoofd, waarbij ik nog bijna met m’n hoofd vast kwam te zitten in mijn mouw, en deed daarna ook mijn broek aan. Met nog een blik in de spiegel riep ik naar Marlou: “Ik ben klaar!” Iets te laat merkte ik op dat het mijn broek vol met gaten was, die ik eigenlijk alleen thuis droeg. Maar ja, het was te laat om nog te verwisselen want Marlou hielp me eraan herinneren dat we al vijf minuten te laat waren.
“Als 't goed is staan ze nu bij mij voor de deur op ons te wachten,” grinnikte ze. Ik maakte een oh-geluid, waarna ik snel mijn sleutel van de haak griste en door de voordeur naar buiten liep.

(het is nu nog een beetje saai, maar er komt wel “spanning” hoor. ik wacht even op een paar reacties…)

In het eerste stukje had ze kastanjebruin haar en nu goudblond haha …

Oh, pfff. Sorry! Even veranderen.

leuk verhaal

Na nog een reactie komt er nog een stukje!

Dan plaats ik die reactie maar haha!
Leuk stukje :slightly_smiling_face:

04.
In de verte zag ik twee mensen ons aan tegemoet komen lopen. Marlou had enthousiast geroepen “Dat zijn ze!”. Toen de twee jongens dichterbij kwamen kon ik ze beter bekijken. De ene had kort, donkerbruin haar en was een beetje getint. Twee donkerbruine ogen keken me nieuwsgierig aan. Ik glimlachte een beetje en liet daarna mijn blik over de jongen naast hem glijden. Een echte Hollandse boer, zou je zeggen. Lomp, een vierkant gezicht en lichtblond, halflang haar.
“Hee,” begroetten ze ons. Ze plantten allebei een kus op Marlou haar wang en kwamen daarna bij mij.
“En jij bent?” De jongen met het korte, donkerbruine haar glimlachte vriendelijk naar me."
“Lot, en jij bent zeker…” Ik probeerde de twee namen terug te halen, maar kwam er niet op.
“Damian,” stelde hij zich voor. De andere jongen moest dus Gijs zijn, maar stelde zich niet voor. Hij was wat meer verlegen dan deze jongen, Damian dus, zag ik al.
“Waar kennen jullie elkaar van,” vroeg ik aan Marlou en de twee jongens.
“Korfbal,” grinnikte Damian. Hij keek me een beetje zenuwachtig aan, alsof hij zich schaamde maar herstelde zich gauw. “We hadden een toernooi en nou ja…” Even keek hij Marlou glimlachend aan, waarop zij snel weg keek. “Daar leerden we elkaar kennen.” Ik vroeg me af wat deze blikken te betekenen hadden, maar besloot het maar te laten. We liepen met onze fietsen aan de hand verder. We woonden gelukkig maar vijf minuten van de stad, dus na even lopen waren we er. Ik hield van de drukte die hier altijd was. Het krioelde van de mensen. Allemaal leken ze haast te hebben en je vond er de raarste mensen.
“Wat kijk je dromerig voor je uit,” vroeg Damian lachend. Ik schrok op.
“Oh, ehh…” Ik kon moeilijk uitleg gaan geven over mijn liefde voor drukte, zou vast een beetje raar overkomen.
“Ik zat te denken,” zei ik daarom maar. Gijs en Marlou waren druk in gesprek, over korfbal zo te horen en op de één of andere manier voelde ik me verplicht iets te zeggen.
“Dus, jij speelt korfbal?” Hij knikte enthousiast.
“Ja, al zeven jaar.” Ik keek hem bewonderend aan. Ik had het nog nooit zo lang volgehouden, een sport.
“En jij,” vroeg hij nieuwsgierig.
“Hmm, op dit moment niks. Heb twee jaar tennis geprobeerd, maar dat was niks.” Ik dacht terug aan die tijd en schoot in de lach. Elke tennisles had ik op de grond gelegen van het lachen met een vriendin van school, Floor. Hij keek me een beetje vreemd aan. Snel ging ik verder.
“Daarna drie jaar geturnd, maar ik verrekte iets in m’n been dus dat kon niet meer en nou ja, nu ben ik maar gestopt met proberen.” Hij knikte begripvol.
“Ja, dat is vervelend. Weet je wat je eens moet proberen? Korfbal.” Ik schoot in de lach. Dat was niks voor mij, wist ik. Ik was een keer meegegaan naar een training van Marlou. Alleen het kijken al vond ik vermoeiend. Ik schudde mijn hoofd.
“Nou, geloof me. Dat is niets voor mij!”
“Ik neem je een keer mee naar m’n training,” zei hij lachend. “Als je me straks even je nummer geeft.” Ik knikte. Dat kwam er waarschijnlijk toch nooit van.
“Welk team zit je,” vroeg ik nieuwsgierig. Ik had net bij mezelf besloten wat meer interesse te tonen.
“A-selectie, zegt je vast niets?” Ik schudde mijn hoofd. Het enige wat ik van korfbal wist was dat je de bal op de één of andere manier in een korf moest krijgen en dat Marlou in de A3 zat. We waren inmiddels aangekomen bij de bioscoop en er stond een enorme rij, wat ik een beetje jammer vond. Zo te zien hadden Gijs, Damian en Marlou ook niet veel zin om te wachten want ze ploften neer op een bank.
“We wachten wel tot de rij wat korter is, want dit schiet niet op.” Even later hoorde we dat er een première van één of andere film was, dat verklaarde de enorme rij die er tot buiten de ruimte stond.