[VRHL] Niet zoals het lijkt

[fgcolor=#00A6FF]Ik schrijf dus een verhaal. Ik post niet heel vaak verhalen op girlscene, dus aan tips en kritiek heb ik veel. Dit is nog maar een klein beginstukje (:[/fgcolor]

Een tijd later…
De hemel boven mij barstte in tranen uit. Water droop over mijn gezicht en mijn haar hing in natte slierten langs mijn gezicht. Mijn tranen vermengden zich met de regen die uit de lucht viel. De gebouwen om me heen torenden hoog boven me uit, waardoor ik me klein en machteloos voelde. Maar dat was ik ook. Ik wás klein en machteloos, ook al wilde ik het niet. Er waren geen mensen op straat te bekennen, wat ook wel logisch was. Ik stapte stevig door, uitkijkend naar de warme douche die mij te wachten stond. Even ontsnappen aan alles, nergens aan denken. Niet telkens zoekend naar een oplossing, wat ik de laatste dagen constant deed. Ik keek naar de donkergrijze lucht. Het zag er angstaanjagend uit. Alsof er iets stond te gebeuren.

haha lijkt me leuk :slightly_smiling_face: :wink: maar soms kan je in plaats van punten bevoorbeeld komma’s doen. anders heb je dit.

Even ontsnappen aan alles. Nergens aan denken.
Even ontsnappen aan alles, nergens aan denken.

Oh ja, dankje! Ik heb het veranderd.

haha het is wel leuk ben benieuwd waar het over gaat :slightly_smiling_face:

Een tijd later…
Ik trok de eikenhouten voordeur achter me in het slot en rende met twee treden tegelijkertijd naar boven. Ik had even geen zin in praten, mijn vader die zijn excuses maar bleef aanbieden. Het was niet nodig, ik zal het hem toch nooit vergeven. Ik kleedde me uit en liet de natte kleren naast me op de grond vallen. De warme straal van de douche kwam neer op mijn huid. Dit was wel even wat anders dan de kou van daarnet. Gister was het nog mooi weer geweest, zonnig en een blauwe lucht. Nu, daarentegen, had het weer zich aangepast aan mijn leven: asgrauw. De dag van gister kwam in geuren en kleuren terug. Mijn vader, hopeloos zijn met zijn handen zwaaiend.
‘Sorry,’ had hij geroepen. ‘Ik had echt eerlijk willen zijn, maar het kon niet.’ Ik kon er niet meer tegen en was weggerend. De woede en verdriet kwamen weer opborrelen. De bleke jongen in het ziekenhuisbed die zich niets meer kon herinneren. Ik herkende hem bijna niet meer. Normaal straalde hij leven uit, maar dat was weg. Al die tijd had mijn vader gedaan alsof hij niets van het ongeluk af wist, maar ondertussen…

Deze twee kleine stukjes waren zeg maar verder in de tijd, dus vanaf nu begin ik bij het begin. Zo valt het ook beter te snappen.

Leuk, ga maar verder. Ben wel benieuwd.

hahaha waarom doet dit me aan gtst denken :stuck_out_tongue:

Haha, ja dat kan wel. Ik keek het net. Maar het wordt niet een tweede GTST hoor, dat ben ik sowieso niet van plan met dit verhaal.

oh even een update dan: Nina’s vader (Ludo) heeft Noud aangereden een tijd geleden, hij heeft daarover gelogen. Noud heeft geheugenverlies en herinnert zich niets van het ongeluk of de periode ervoor. In de aflevering van vandaag is Nina uit huis vertrokken omdat haar vader tegen haar verteld heeft dat hij degene was die Noud heeft aangereden en er al die tijd over heeft gelogen.

Dus als je het er niet op gebaseerd had zou ik toch maar eens gaan solliciteren naar een baan als scriptschrijver (ja dat heeft een naam maar die weet ik niet nu) bij gtst, want dan heb je er duidelijk wel gevoel voor ! :wink:

  • Er moest staan ‘Ik keek het net.’ Ik volg het niet ofzo, maar het wordt in ieder geval geen tweede GTST. (: Maar ik snap wat je bedoeld!

Oke! Nou, in dat geval: snel verder gaan, want je schrijft wel goed. Alleen af en toe schrijf je heel beeldend, als je snapt wat ik daarmee bedoel, en soms laat je juist details weg die ik graag zou willen weten. Bijvoorbeeld over hoe de ik-persoon eruit ziet. Maar dat kan natuurlijk ook aan mij liggen. En daarbij is het nog maar het begin!

Ja, klopt wel. Ik schrijf morgen verder en De komende stukjes wordt ook meer duidelijk hoe de ik-persoon eruit ziet!