[VRHL] Blijven lachen, wat er ook gebeurd.

# Tijdelijke titel!
# Tips zijn welkom.
# Happy new year, iedereen!

Ik leunde met mijn hoofd tegen het raam en keek naar naar de bomen die langs me heen leken te vliegen. Hoe zou ik het gaan vinden? Samen met Rianne in één huis. Mijn gedachten werden verstoord door de deur de opengeduwd werd. Een vrouw met donkerblond haar kwam de coupé binnen, met aan elke hand een kind. De kinderen leken niet te willen lopen. Ze hingen jengelend aan hun moeders arm. Ik zuchhte en deed de oortjes van mijn iPod weer in mijn oren. Zachtjes neuriede ik mee met de muziek. Waar zouden mijn spullen nu zijn? Ik besloot Rianne even te bellen en viste mijn iPhone uit mijn zak. Na enkele keren overgaan werd er opgenomen.
‘Sam!’ gilde Rianne vanaf de andere kant van de lijn. ‘Je spullen zijn aangekomen hoor. Ze zijn alles nu binnen aan het zetten. Het is hier wel één grote rotzooi, maar dat komt wel goed. Waar zit jij?’
Ik zuchtte opgelucht. ‘Ik heb geen idee. Ik geloof dat ik er bijna ben. Ik zal wel even kijken.’ Ik keek op het tvtje in de hoek van de coupé dat aangaf bij welk station je nu was.
‘Het eerstvolgende station is Amsterdam. Dus ik ben er zo!’ zei ik enthousiast. Ik hoorde gerommel aan de andere kant van de lijn.
‘Sorry, ben er weer. Is goed! Dan zie ik je zo. Doeg!’ Zonder dat ik nog iets kon zeggen beëindigde Rianne het gesprek. Ik stopte mijn iPhone weer terug in mijn zak en pakte mijn bagage bij elkaar en stopte het in mijn zwarte Converse tas. De trein kwam tot stilstand en ik liep de coupé uit. Eenmaal ik de trein uit was, probeerde ik me een weg te banen door de dringende mensenmassa. Ik liep richting de uitgang en keek om me heen. Achter me hoorde ik een bekende stem.
‘Sam!’ Ik voelde van achter twee armen om me heen.
‘Rianne!’ Ik draaide me om en vloog mijn vriendin om haar nek. Achter haar stonden Anne, Tom en Martin. Haar vrienden die ik wel eens eerder had ontmoet, als ik bij haar op bezoek ging. Ze kwamen met z’n allen op me af en heette me welkom in Amsterdam.
‘Blijven lachen, wat er ook gebeurd!’ drukte Tom me op mijn hard.

Leuk!
Je kan goed schrijven!

Leuk, ik wil sowieso meer lezen!

Leuk, dus verder!

Tom hield van achter zijn handen voor mijn ogen. Ik probeerde tussen zijn vingers door te kijken. Wat als het tegenviel? Ik had het ‘huis’ tenslotte maar één keer eerder gezien en ik had nooit langere tijd met iemand samengewoond. Behalve met mijn ouders dan, maar dat is een ander verhaal. Toms handen verdwenen en ik keek rond.
‘Is het dit huis?’ Met een vleugje afschuw keek ik naar het huis voor me. De stenen muren waren asgrauw en de raamkozijnen leken er haast af te vallen. Enthousiast knikte Rianne.
‘Wauw!’ probeerde ik vrolijk te klinken. Ik wilde het geluk van mijn vriendin niet verstoren. Ach, dit was nog maar de buitenkant. Wie weet was de binnenkant wel heel mooi. Maar ik vreesde het ergste. Rianne overhandigde me de sleutel. Ik bekeek de oude, verroeste sleutel en stak hem in het slot…

Ik ga zo verder! Even mijn laptop opnieuw opstarten. Msn reageert niet meer.

leuk, zeker doorgaan!

[b]Ik zette de eerste stap in mijn nieuwe huis en keek om me heen. Dit viel nog mee. Ik liep, gevolgd door de rest verder. De muren waren gewoon wit, dat viel me nog mee. Ik liep door naar een kamer, dat de woonkamer bleek te zijn. Het was ingericht met een zwart leren bank en daar recht tegenover een grote tv. Op het tafeltje tussen de tv en de bank stond een grote bos bloemen met een kaarte eraan.
‘Welkom in je nieuwe huis, Sam!’ Ik draaide me om en glimlachte naar Tom, Rianne, Anne en Martin.
‘Wil je gelijk je kamer zien?’ vroeg Rianne me. Ze trok me mee het huis door naar een kamer.
‘Jouw kamer.’ Ze draaide een rondje en klapte in haar handen.
‘Je spullen heb ik daar in de hoek gezet. Nou ja, die verhuizers.’ Ze giechelde. ‘Je kan al beginnen met inrichten, maar we kunnen ook even wat gaan drinken ofzo.’ Ik stemde voor het tweede in en we vertrokken naar een cafeetje op de hoek. Ik liep naast Anne en praatte wat over mijn verhuizing.
‘Ik wens je succes. Met Rianne in een huis wonen is niet makkelijk.’ vertrouwde ze me toe. Oh ja, zij had natuurlijk ook al een tijdje met Rianne in een huis gewoond.
‘Waarom dan?’ vroeg ik nieuwsgierig. Anne lachte en haalde haar schouders op.
‘Kleine irritaties. Je weet wel.’ Ik knik. Ik ging het zien… We waren bij het cafeetje aangekomen en ik ging op een stoel zitten. De man achter de bar kwam gelijk naar ons toe.
‘Wat kan ik voor jullie doen?’ vroeg hij. Ik bestelde een Bitter Lemon, Tom en Martin een biertje en Anne en Rianne een cola.
‘Komt er aan!’ Neuriënd verdween hij achter de bar.
‘Dat is Kees,’ fluisterde Rianne. ‘Elke ochtend fietst hij zingend door onze straat hiernaartoe. Gek, als je het mij vraagt.’ Kees kwam alweer vrolijk zingend onze drankjes brengen.
‘Een biertje voor de mannen, een Bitter Lemon en twee cola’s. Alsjeblieft!’ Ik knikte en tikte met mijn roodgelakte nagel op de houten tafel.
‘Zenuwachtig, Sam?’ vroeg Martin. Het was het eerste wat hij tegen me zei, sinds ik hier ben. Ik schudde mijn hoofd en voelde getril in mijn zak.
Ik pakte mijn iPhone uit mijn zak en bekeek het smsje.

[/b]Alles goed daar, schat? Bevalt het huis? kusjes, je moeder.

Nieuwsgierig boog Rianne zich naar me toe.
‘Van wie is het?’ Ik glimlachte.
‘Drie keer raden.’ Ze wendde gelijk haar blik af.
‘Laat maar. Je moeder natuurlijk!’ Ik knikte en moest lachen. Snel typte ik een smsje terug naar mijn moeder met dat alles goed ging.

upje!!

Veder!!

komt er nog een stukje?