Vraagje

Is dit een goed begin om een verhaal met te starten?

De vlammen werden steeds maar groter. Ze namen bezit in van ons huis. Het vuur rijkte naar me uit. Door de dichte rook kreeg ik bijna geen lucht meer.
‘Manon, kom naar hier! Straks verbrand je je nog!’ riep mijn moeder boven het knetteren van de vlammen uit. Ik kon hier niet weg, ik stond vast genageld aan de grond. Waarom liet ze me niet gewoon achter. Onrechtstreeks ben ik de oorzaak van de brand. Ik zong, maar wist niet dat mijn stem een speciale inpakt had op Es en Axel. Ze werden gehypnotiseerd en deden gewoon het gene dat ik zong. Meer niet. Ze zou ten minste kwaad op me moeten zijn. Zelfs dat was ze niet. Ze zou zo kwaad op me moeten zijn, dat ze het liefste wou dat ik mee opbrandde.
Ik voelde een ijzige hand op mijn schouder vallen. Het vloekte met mijn opgewarmde huid.
‘Kom je nog?’ vroeg ze. Ik keek haar aan.
‘Ben je niet boos op me?’ Ik was bang. Bang over iets waar je niet bang over hoort te zijn. Bang over haar antwoord.
‘Nee lieverd, je wist niet wat je stem allemaal kon,’ antwoordde ze. Hier was ik bang voor, dat ze niet boos op me was. Je leert het beste uit je fouten, uit fouten die als fouten worden aanschouwd. Niet uit fouten die ze je direct vergeven.
Zonder dat ik dat wou, liep ik met haar mee naar de auto van mijn vader. Ik voelde de angst uit de wagen komen. Es was bang van me en Axel deed het bijna in zijn broek van de schrik. Ik was het monster, zonder dat ik dat wou. Ik had geen keuze, het overkwam me gewoon. Vanachter de verduisterde ramen voelde ik de woedende ogen van mijn vader naar me staren. Ik wou dat ik ze kon vermijden, het van me afslaan en hopen dat dit nooit was gebeurt.
Nog voor mijn moeder de autodeur open deed zei ze: ‘Wil je me één ding beloven?’
‘Wat?’ vroeg ik. Je kon aan haar stem horen dat het niet zo erg was, maar toch voelde ik de angst doorheen mijn lichaam.
‘Nooit meer zingen. Zelfs niet als je helemaal alleen bent. Nooit,’ dat klonk redelijk. Ik knik en ze doet de portier open. Hier kon ik niet meer onder uit. Ik keek hem aan, recht in zijn ogen. Ze spuwden vuur, letterlijk en figuurlijk.

Wat Incognito zegt…

Tips over het starten van een verhaal (en meer) kun je hier vinden: http://forum.girlscene.nl/forum/schrijfsels/tips-voor-schrijvers-106910.0.html

Ik vind het een beetje overkomen alsof je teveel moeite doet om duidelijk te schrijven. ‘‘Ik voelde een ijzige hand op mijn schouder vallen. Het vloekte met mijn opgewarmde huid.’’ Dit als voorbeeld nemend.

‘‘Ik keek hem aan, recht in zijn ogen. Ze spuwden vuur, letterlijk en figuurlijk.’’ … Ja? Zijn ogen spuwden LETTERLIJK vuur? Echt joh?