Voor alle mensen met 'ziektepech'.

Ik persoonlijk herken het heel erg en ben benieuwd of er ook meerdere mensen zijn op girlscene die er ook last van hebben: ik ben overal het ‘pispaaltje’ van kwa ziektes en aandoeningen.

In mijn kindertijd, ik ben nu 14, heb ik vaak in het ziekenhuis gelegen. Ik was ongeveer vier jaar oud toen ik een week in het ziekenhuis had gelegen met een enorme bult achter mijn oor. Een week lang heb ik aan het antibiotica gelegen en na een week was ik ontslagen uit het ziekenhuis. Nog geen halve week later had ik diezelfde bult op mijn wang gehad. Mijn oog en wang waren helemaal opgezwollen, eten en drinken was pijnlijk. Ik werd weer in het ziekenhuis opgenomen, weer aan het antibiotica. Na een anderhalve week werd ik ontslagen uit het ziekenhuis.

Na twee jaar ging het weer mis. Ik kreeg hoge koorts die opliep tot de 42 graden. Ik werd weer naar het ziekenhuis toe gereden en aan het infuus gedaan. Na een week voelde ik me zo ‘fit’ dat ik op het ziekenhuis bed op pipi langkous (ik beluisterde altijd die cassettes ervan in die tijd) stond te dansen, met het infuus aan mijn hand. Na nog een week werd ik ontslagen uit het ziekenhuis.

Na een half jaar werd ik weer opgenomen in het ziekenhuis. Ik wou niet eten en al helemaal niet drinken. Ik was uitgedroogd en dagelijks werd 1,5 tot 2 liter vocht naar binnen ‘gepompt’ als het ware. Na een week, voor de zoveelste keer, werd ik weer ontslagen.

Dacht ik dat het goed met me ging. Niet dus. Ik logeerde drie dagen bij mijn nicht toen mijn tante na de eerste dag waterpokken ontdekte bij mij. Ik voelde me niet echt fitjes en hing die avond wat op de bank bij mijn oma en opa die naast mijn tante en oom woonden. Ik kreeg er steeds meer en erger, werd helemaal zwak. Zo herkenden ze het niet bij hun eigen kinderen, en mijn moeder haalde me op. We gingen naar de dokter toe die ons onmiddelijk doorstuurde naar het ziekenhuis. Ik werd om 4 uur opgehaald, om 5 uur waren we bij de dokter en om half 7 lag ik in het ziekenhuis bed, aan het infuus, en huilde dat het altijd mij moest overkomen. Overal zat het, ik werd werkelijkwaar GEK van de jeuk. De meeste kinderen krijgen het niet zo erg die later zijn, maar uitgerekend ik wel weer. (Dat is waar het hele topic hier btw om draait.). Ik werd op een aparte afdeling gelegd en alleen mijn moeder en vader mochten me bezoeken aangezien waterpokken erg besmettelijk is. (Ik had destijds een pasgeboren broertje). Elke avond en ochtend moesten ze worden aangestipt met speciale creme. En reken maar dat het brandde. Het zat werkelijkwaar óveral. Op mijn gezicht, in mijn nek, op mijn hoofd (tussen mijn haar), in mijn mond, op mijn armen, op mijn schouders, op mijn nek, op mijn buik, op mijn borst, op mijn benen, op mijn voeten, op mijn handen. Overal, overal… Een week of twee/drie heb ik daar gelegen. Wat was ik blij toen ik uit het ziekenhuis was. In die tijd moesten ze met drie verpleegsters op me liggen om me vast te houden toen ik het infuus kreeg. In mijn hand. Bah…
Na vier jaar ontdek ik steeds meer donkere en lichtje plekjes die op mijn waterpokken lijken, littekens. Velen denken dat het pukkels zijn, van ver af, en alleen mijn familie en beste vrienden weten hiervan. Gewoon, omdat ik er liever niet steeds over praat.

Daarnaast is als baby bij mij neurodermitis ontdekt. Hierover heb ik een ander topic aangemaakt, speciaal voor de mensen die ook neurodermitis hebben (huidaandoening. exceem).

Ik heb hooikoorts, neurodermitis, astmatische bronchitis, aglomatise en ontdek al jaren steeds meer dingen waar ik allergisch voor ben. Sommige dingen verdwijnen, sommige dingen verergeren. Neem mijn hazelnoot allergie maar eens. Zodra ik ook maar iets eet waar hazelnoot in zit trekt mijn hele maag samen en heb ik hele erge buikpijn en krijg ik uitslag, terwijl ik van banaan alleen hele erge jeuk in mijn keel en mond krijg. Dat heeft alles te maken met kruisbestuivingen, aangezien ik ook voor bijna alle bloeiende bomen en struiken allergisch ben. Ik ben een aantal jaar geleden onderzocht in Osnabrück naar mijn allergieen, waarvan 18 van de 20 positief waren. :’)

Een heel zielig verhaal over mezelf, maar ik ben benieuwd hoe het met jullie zit.
Een verleden met (erge) ziekte’s? Het gevoel dat altijd jou het moet overkomen?
Join the club. :slightly_smiling_face:

Voor alle duidelijkheid: ik ben geboren in Duitsland en woon al sinds mijn geboorte in Duitsland. Ik ga naar Duitse ziekenhuizen. Om verwarring te voorkomen.

In Duitsland kwamen onderzoekers twee jaar geleden tot de conclusie dat van de honderdduizend kinderen er jaarlijks achttien met waterpokken in het ziekenhuis moeten worden opgenomen, van wie er eentje overlijdt. In Nederland komen jaarlijks twee tot drie kinderen om het leven als gevolg van waterpokken. Ter relativering: de sterfte als gevolg van mazelen in de tijd dat daar nog niet tegen werd gevaccineerd was een op de drieduizend.’

nee dat heb ik eigenlijk totaal niet, ik heb nog nooit in het ziekenhuis gelegen :slightly_smiling_face: Ik heb alleen eczeem heel weinig en astma.

Sterkte in ieder geval!

ik heb supervaak in het ziekenhuis gelegen, maar ik vond het altijd wel gezellig XD ik had altijd lotgenootjes op de afdeling, de reden waarom je in het ziekenhuis ligt is nooit leuk, maar de mensen waren best gezellig. zelfs de zusters waren best aardig en de afdelingsmensen zijn ook leuk hoot.

Er is een topic voor! (:

http://forum.summerscene.nl/forum.php/Lifestyle/chronische_ziekte_lotgenoten/list_messages/210995/0

^ dat is een gekke :open_mouth: neem deze maar haha
http://forum.girlscene.nl/forum/lifestyle/chronische-ziekte-lotgenoten-210995.0.html

ik vind neit dat dit bij chronische ziekten hoort, het gaat om ‘gewone’ ziektes waar zij iedere keer slachtoffer van is.

.

Dit hoeft van mij niet in het chronische ziekte lotgenoten topic, dit topic heeft een hele andere bedoeling!

Haha, ik ben thuis echt de enige met vannalles en nog wat… Ik ga volgensmij het meest naar de dokter. Altijd op vakantie ben ik degene die ziek wordt enzv enzv.

precies dat, in het ziekenhuis liggen is niet leuk, maar je moet er het beste van maken.

Gelukkig heb ik nog nooit zoiets meegemaakt, wel heb ik al 2 jaar lang verschillende blessures, maar dat komt gewoon omdat ik nogal fanatiek sport…

Ik ben nog nooit voor mezelf in het ziekenhuis geweest, ik ben er niet eens geboren. Het enige wat ik er ooit gedaan heb is mijn kiezen laten trekken en dat was niet echt een zware ingreep :’) En nog enkele bezoeken.
Heb ook geen allergieën die me dwars zitten in het dagelijks leven.

Maar dat lijkt me echt best rot, als je met zoveel rekening moet houden en het altijd wel ‘mis’ kan gaan. Sterkte in ieder geval.

Ik heb leukemie gehad toen ik vier was. Dit was zo hevig dat chemo al niet meer zou helpen, maar kon ik wel op een heel zwaar dieet om het zo weer in orde zou krijgen. (Hoe het precies werkt weet ik ook niet)
Ik heb zestien maanden lang geleefd op roggebrood met roomboter en kaas, komkommers, tomaten en witte rijst. En daarbij mocht ik dan sinaasappelsap met citroensap drinken. Verder mocht ik niets. Kun je het je voorstellen? Een meisje van vier die geen snoepje mag als vriendjes / vriendinnetjes wel nemen, geen stukje taart, geen ijsje als het warm is. Maar ook de McDonalds of een keer lekker uiteten zat er voor mij niet in.

Doordat die leukemie zo’n grote invloed had, kreeg ik last van ernstig eczeem. Hiervoor heb ik drie weken in het ziekenhuis gelegen en kreeg ik verschillende behandelingen met allemaal lagen verband. Alleen mijn ogen, neus en mond waren vrij.
Toen dit iets beter leek te gaan, mocht ik de behandeling thuis verder afmaken. Die eczeem is iets afgenomen en soms heb ik tijden dat ik er geen last van heb, maar de dag erna kan ik weer helemaal onder zitten.

Na zestien maanden was de leukemie zo goed als verdwenen, dus kon ik langzaam weer ‘normaal’ gaan leven.
Alles opnieuw oppakken, weer hele dagen naar school en dergelijke.

In groep acht kreeg ik een zware longontsteking. Alleen maar overgeven en ademen ging niet vanwege mijn astma. Drie weken lang heb ik me doodziek gevoeld en had ik het gevoel dat ik niets meer waard was op die manier. Na drie weken ging het eindelijk iets beter en kon ik weer rustig wat dingen gaan doen.

Helaas kreeg ik in de brugklas een terugslag in mijn nieren, nierstenen en nierbekkenontsteking. Dit heeft ook een paar maanden geduurd, maar ben toen wel gewoon thuis geweest.

Daarna, in datzelfde jaar (zomer) pfeiffer. Ik zat midden in de zomer met mijn winterjas aan en nog had ik het ijskoud. Slapen deed ik bijna de hele dag en eten ging ook slecht, daardoor was ik erg verzwakt en heeft het bijna een jaar geduurd voordat ik daar weer bovenop was. Nu ben ik nog steeds wel erg moe als ik te weinig slaap, dus merk het af en toe nog steeds.

De laatste tijd heb ik erg veel buikpijn, kan niet naar het toilet en áls het dan lukt komt er heel veel bloed mee. Gebruik hiervoor laxeermiddelen aangezien ik anders doodga van de pijn en zo’n drie dagen moeilijk kan zitten / lopen. Mijn vader heeft een spastische darm en ze zijn bij mij bang dat ik de ziekte van Crohn heb, maar die onderzoeken gaan nog allemaal plaatsvinden.

Dat was het wel denk ik… tot nu toe. Als ik nog iets weet, dan zal ik het erbij zetten!

Ik heb dus astma, hooikoorts en eczeem, ben allergisch voor pollen, chocolade, pinda’s. Als ik dat eet zit ik weer helemaal onder de uitslag. En momenteel dus die darmproblemen, de rest is allemaal over / merk ik niet meer dagelijks.

Omdat ik er zelf nog steeds niet mee naar de dokter ben gegaan. Ik moest terugkomen als ik weer zoiets had… en ik heb dat dus ook weer gehad, maar dan was het twee dagen later over. Dus dan dacht ik dat het wel meeviel.

Nu is het weer een week zo… Last van buikpijn ook, misselijk enzo. Maar ik durf gewoon echt niet naar de dokter, ook al weet ik dat dat wel beter is.

Oh jeetje @Heartattxck, ik zou inderdaad wel even naar de dokter toe gaan. Ik vind dat toch zekerheid geven op een een of andere manier.

Om eerlijk te zijn, als er nu weer iets zo gebeuren zou ik echt als de dood zijn voor die spuiten etc. ;s

Mijn ogen zijn verdoemd, ik ben de tel kwijtgeraakt hoevaak daar niet al in is geopereerd, en ik ben ervan overtuigd dat dat ook nog niet zal ophouden.

Daarnaast heb ik hooikoorts, een lichte vorm van astma, een hartafwijking, een tandafwijking waardoor ze niet vanzelf eruit wilden en ik nu nog beugel, mijn amandelen zijn eruit, ik heb buisjes gehad, mazelen&krentenbaard, hamertenen, een afwijking aan m’n stuitje etcetc. Soms denk ik echt ‘Houdt het dan nooit op?’ Niet dus.

Ik heb aglomatisme, hoornhuid verkromming. Mijn ogen worden steeds slechter in de loop van de jaren en ik draag nu al 12 jaar een bril en heb sinds een half jaar lenzen. Godzijdank. :slightly_smiling_face:

Ik ben zelf chronisch ziek (dezelfde ziekte als beertjeschips), en daarnaast heb ik ook altijd van die rare kwaaltjes… :dry:

Vroeger was ik ook vaak ziek. Bij mijn geboorte dachten ze dat ik zou overlijden, gelukkig dat niet maar ik heb er wel astma aan overgehouden. Tot ongeveer mijn 10e was dit altijd heel erg. Ik had erge aanvallen en ik was allergisch voor veel bomen en planten waardoor ik buiten soms ook de hele tijd last had. Ik had ook vaak keelpijn en ik mocht bijna nooit ijs van mijn moeder eten omdat het dan zou verslechteren. Elke keer als ik haar vertelde dat ik een ijsje had gegeten bij een vriendin werd ze helemaal boos en ging ze gillen: Ja, nu krijg je weer keelpijn en word je ziek. Dat geen ijs mogen eten heeft best wel een impact gehad hoor, op mijn leven toen. Maar mijn moeder heeft heel erg haar best gedaan voor mijn leven en niet altijd op de dokters vertrouwd die vaak gewoon zeiden: “gewoon in bed liggen en uitzieken”. En daardoor heb ik nu alleen last van mijn astma als ik allergisch word van bijvoorbeeld dieren.