Vissen met een gouden hengel

Heb nog nooit eerder een verhaal gepost. Dus bij deze: twee korte hoofdstukjes ter introductie.

[i]“ Vissen met een gouden hengel “
Door bedrog zijn doel halen

Stereo types op een privéschool vol verwende krengen. Dominant en manipulatief. Uiterst intelligent, maar ook totaal onopvallend. Elkaars uitersten, maar toch bevriend met elkaar. Geen compromissen, maar vriendschappen en relaties die haast onmogelijk lijken, maar er toch wel zijn. Oppervlakte hoeft niks te zeggen, woorden soms ook niet. Het kunnen de kleine handelingen zijn, die zulke vriendschappen en relaties mogelijk maken. Elk persoon heeft een doel, elk persoon leert een les. Eigenlijk heeft iedereen elkaar al gevonden, maar wanneer stopt iedereen met zoeken?

PS: Elke titel van een hoofdstuk is een variatie op een spreekwoord/gezegde[/i]

1. Bezint eer, het schooljaar begint
Gebaseerd op: bezint eer ge begint (Nederlands spreekwoord)

‘Middelbare school, mijn koninkrijk! Ik heb het stiekem gemist,’ Adriana Casely grijnsde.
School was dé plek waar ze de afgunst en bewondering kon voelen. Het was bijna tastbaar, net zo tastbaar als het genot dat het haar bracht.
‘Dat jij naar deze plek hebt uitgekeken zeg. Ik was allang blij dat ik dagenlang in bed kon blijven. Het enige goede wat het landgoed in de Filippijnen mij te brengen heeft,’ Whitney Newton trok haar wenkbrauw op terwijl ze samen de trappen naar de grote hal van Rosemary Rhodes School for Girls, of kort gezegd gewoon Rhodes. De smeltpot voor alle kinderen uit New Octavian, wiens ouders geen problemen hadden om een belachelijk bedrag neer te tellen voor de opleiding van hun kind. Mits het een meisje was natuurlijk. Diezelfde ouders die gezegend waren met een jongen, stuurden hun zoon naar Octavian Hall, die gevestigd was in het gebouw tegenover Rhodes.

‘Adriana! Whitney!’ riep een meisjesstem enthousiast toen ze bij hun kluisjes stonden. Denise Felton omhelsde haar twee beste vriendinnen. Ze hadden elkaar deze zomer nauwelijks gezien omdat ze elk op een andere plek verbleven. Zelf had ze zich helemaal dood verveeld in de Hamptons. Adriana was bij haar familie in Spanje en Engeland geweest en Whitney had familie van haar moeders kant in de Filippijnen wonen.
‘Ik ben zo blij jullie weer te zien. Ik heb me best wel verveeld die laatste week van de vakantie,’ zei Denise.
‘Verveeld? Je moet je ook onder de mensen begeven Denn, het wordt ook niks als jij je blijft verstoppen achter je boeken en je laptop,’ kaatste Adriana naar haar terug.
Whitney giechelde. ‘Je hebt zeker al je huiswerk al af voor het komende kwartaal?’
Denise zuchtte. Verdomme, er werd altijd van haar verwacht dat ze nooit wat spannends deed. Als haar vriendinnen al dachten dat ze spanning beleefde, dan zou het wel uit een boek zijn of iets dergelijks.
Whitney stopte met lachen en werd plotseling serieus. ‘Nee hoor, D. Adriana probeert alleen te zeggen dat je wat meer spanning moet zoeken in je leven,’ zei ze en ze schoot direct weer in de lach.
‘Wat nu weer?’ Denise trok haar wenkbrauw op. Ze had inderdaad niks spannends gedaan deze zomer, maar moest ze haar daarom uitlachen?
‘Whitney heeft flashbacks naar haar hete zomer,’ antwoordde Adriana verveeld. ‘Als ik haar mag geloven was ze voor de Filippijnse jongens het einde. Vertel vooral je verhaaltje verder, Imad zal het graag willen horen.’
De lach op Whitney’s gezicht bevroor. Imad. Ze had hem de hele zomer niet gezien. Hij had zijn zomer doorgebracht in Marokko, waar zijn familie vandaan kwam. Afgezien van een paar keer sms’en en een paar gesprekken op MSN, had ze hem eigenlijk niet echt gesproken.
‘Waarom ben je gestopt met lachen, Whit. Je beweerde toch dat Imad verleden tijd was,’ Denise keek haar aan. ‘Of niet soms?’
Ze zocht naar een goed antwoord. Ze had geen zin om nu te vertellen over het feest bij Jeremih Taylor, voor de vakantie. Net als ze dacht het antwoord gevonden te hebben, werd ze overstemt door twee gillende meisjesstemmen.
Lindsay en Alexandra, twee meisjes met wie ze wel eens omgingen, kwamen op hen afgerend en overlaadden iedereen met knuffels en nepzoenen.
‘Wat fijn jullie weer te zien! Ik heb zoveel meegemaakt deze vakantie,’ zei Lexi giechelend. ‘Het is bijna schandalig!’
‘Jij en schande zijn niet los van elkaar te zien, Lexi,’ zei Adriana liefjes.
Lexi scheen de subtiele aanval niet te voelen en stak van wal met de verhalen over haar wilde zomer. Adriana, Whitney en Denise keken elkaar aan. Het begin van een nieuw schandalig schooljaar. Het zal ook eens niet…

2. Mooie jongens vangen meer meisjes
Gebaseerd op: hoge bomen vangen veel wind (Nederlands spreekwoord)

‘Kom op, Carter. Dat meen je niet!’ Chase Portman begon keihard te lachen. ‘Wendy Silverman? Dit kan niet serieus zijn!’
‘Ze is niet zo heel lelijk met het licht uit, oké. En bovendien, met je ogen dicht zie je haar toch niet,’ antwoordde Carter Daniels lichtelijk geïrriteerd. Hij had wel iets van jaloezie of bewondering in de stem van Chase willen horen, integendeel, Chase begon keihard te lachen. Of hij niet betere meisjes kon regelen deze zomer.
‘Het was een moeilijk jaar en blijkbaar ook een moeilijke zomer dus. De echte toppers zijn moeilijk te bereiken dit jaar.’
Chase stopte met lachen. ‘Je bedoelt Adriana?’
Carter keek hem aan. ‘Ik bedoel niet per se Adriana, oké? Ik heb het over de echte meisjes in het algemeen. Niet het goedkope soort waar ik het deze zomer mee moest doen,’ antwoordde hij. In werkelijkheid had hij het wel over Adriana. Zijn ex. De enige echte ex-vriendin die hij ooit heeft gehad.
‘Wat jij wil man. Ik weet denk ik wel beter,’ zei Chase.
Carter begon nu echt geïrriteerd te raken. ‘Wat weet jij nou? Je weet niks van wat er tussen mij en Adriana was oké. Ik kan krijgen wie ik wil en ze weet het,’ hij pakte zijn tas op en liep weg. ‘Ik zie je later wel!’

Chase schudde zijn hoofd toen Carter wegliep. Hij leunde tegen de muur van het schoolgebouw van Octavian Hall en keek naar de overkant, waar de meisjes van Rhodes hun schoolgebouw binnenliepen. De stroom van meisjes in marineblauwe rokjes en witte bloesjes verdween in het gebouw en binnen vijf minuten was het plein voor hun school leeg op drie meisjes na. Het was zelfs vanaf deze afstand niet moeilijk om te zien wie het waren. Het was overduidelijk zelfs. Adriana, Whitney en Denise zaten nog op de trap, samen met die twee grietjes met wie ze wel eens rondhingen. Van de drie viel het blonde hoofd van Denise het meest op. Het verbaasde hem niet dat zij nog buiten zaten. Grote kans dat ze het hele eerste lesuur buiten bleven zitten om wilde zomerverhalen uit te wisselen. Van Adriana wist hij dat ze erop los is gaan feesten. In die week dat ze in de stad was had hij haar drie keer dronken thuis moeten brengen.
‘Hé man. Wat doe jij nog buiten?’ een stem doorbrak zijn gedachten en hij wendde zijn blik af van de meisjes.
‘Imad!’ hij begroette hem. ‘Niets, ik had nog geen zin om naar binnen te gaan. Kan net zo goed ook aan jou vragen wat jij hier nog doet.’
Imad Amrani lachte. ‘Ik ben gewoon laat. Mijn auto liet me weer in de steek,’ hij knikte naar zijn scooter die iets verderop stond. ‘Waar keek je net de hele tijd naar, man. Je leek echt ver verdwaald in je gedachten,’ vroeg hij.
Chase knikte naar de overkant, waar de meisjes nu opstonden en naar binnenliepen. Blijkbaar waren ze toch wel van plan om naar de les te gaan.

Imad keek naar de overkant, waar Chase naartoe knikte. Hij zag vijf meisjes opstaan en de school inlopen. De harde lach van Whitney bereikte zelfs vanaf de overkant zijn oren. Het was blijkbaar erg grappig en ze was heel vrolijk, want ze stopte niet met lachen. Zoals ze wel eens vaker had eigenlijk. Als ze eenmaal lachte kon ze moeilijk meer stoppen. Ze lachte ook vaak genoeg om hem. Haar lach kon dan nog minutenlang doorklinken in zijn hoofd, ook al was ze dan allang al gestopt met lachen.
‘Heb je iets met één van die meiden?’ vroeg hij aan Chase die nu bukte om zijn schooltas te pakken.
Chase schudde zijn hoofd. ‘Nee, dat meisje met dat lichtbruine haar is een goede vriendin van mij. Adriana.’
‘Die ex van Carter Daniels? Die klootzak?’ vroeg hij.
‘Ja de ex van Carter Daniels. Carter kan inderdaad een klootzak zijn.’
Imad knikte. Hij had de verhalen gehoord. Het meeste had hij gehoord van Whitney, wiens beste vriendin dus Adriana was. Hij wist niet dat Chase goed bevriend was met Adriana. Ach, hoe goed kende hij Chase nou? En dat terwijl ze in dezelfde klas zaten. Misschien moest hij hem maar beter leren kennen. Nieuwe vrienden waren altijd welkom, want je weet maar nooit wanneer een oude vriend vertrok…

Je schrijft echt heel leuk!
Verder!
Deze ga ik volgen

P.S Wist je dat Rhodos een grieks eiland is?
Nee, ik ben niet goed in aardrijkskunde, ik ben erop vakantie geweest

Dankjewel !

PS back: Haha ja, I know! Maar in mijn verhaal is het Rhodes, een willekeurige achternaam voor een school, die mij wel lekker in de mond lag, haha.

Ok, is goed
Note me even als er een nieuw stukje is

leuke schrijfstijl, ook leuk bedacht die uitdrukkingen :slightly_smiling_face:
up

3. Als de vader van huis is, zal zijn dochter dansen op tafel
Gebaseerd op: als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel (Nederlands spreekwoord)

Te klef. Te klein. Te weinig. Teveel. Ronduit smerig.
‘Oké, ik word hier officieel misselijk van. Waarom is de sushi nooit lekker op het moment dat ik het nodig heb?’ geïrriteerd stond Adriana op. Ze zaten bij haar thuis aan de eettafel, die volstond met borden vol sushi van verschillende restaurants en cateraars uit de stad. Ook al was de sushi gemaakt door de beste kok die je had in de stad, tot nu toe was geen enkele goedgekeurd.
‘We kunnen ook iets anders serveren, in plaats van sushi. Ik heb wel genoeg gehad van deze troep voor de komende maanden,’ gaf Whitney toe en ze schoof haar bord weg.
Adriana dacht na. Wat voor hapjes konden ze dan serveren? Ze moest er wel snel mee komen, want het feest was al over een maand en ze was dit keer echt slecht voorbereid.
Elk jaar hielden Adriana, Whitney en Denise een groot feest aan het begin van het schooljaar, met Adriana als main-hostess. Dit jaar zou het feest nog groter en nog indrukwekkender moeten worden dan voorgaande jaren, aangezien dit al hun senior year was, maar door alle drukte in de zomer, had ze nauwelijks tijd om het feest goed te organiseren. Ze hadden niet eens een thema.
‘Dit gaat echt niks worden. Dit jaar wordt een ramp,’ ze legde quasi dramatisch haar hoofd op tafel.
Denise zuchtte. ‘We vinden echt wel een thema en het wordt heus wel een goed feest.’
‘Nou, miss Big Brain. Kom maar op met je oplossing,’ kaatste Adriana terug. Ze kon er niet tegen als ze haar probeerden op te vrolijken, als ze allang doorhad dat dit gewoon niet ging werken.
‘We hadden veel eerder aan het organiseren moeten beginnen,’ zei ze tenslotte.
‘Daar ben ik het helemaal mee eens. Alleen is het jammer dat je het veel te druk had met onzinnige dingen, in plaats van dingen die echt van belang kunnen zijn,’ sneerde een stem plotseling door het gesprek heen.
Als door de bliksem getroffen schoot Adriana omhoog. Haar stiefmoeder was de eetkamer binnengewandeld en had schijnbaar meegeluisterd. De bitch.
‘Ik had het eerder kunnen doen, als jij mij niet had meegesleept in jouw onzinnige vakantieplannen,’ snauwde terug.
Marian Lowe- Casely lachte. Hoog en vals. ‘Ach wat zijn we zielig.’
Adriana haatte haar. De derde vrouw van zijn vader was mogelijk nog onverdraaglijker dan zijn tweede. Ze was lang, blond, blauwe ogen, nauwelijks tien jaar ouder dan Adriana zelf, uit op hun familiegeld en onmogelijk ordinair gekleed. Ze had zo een playmate kunnen zijn. De schande wilde, dat Marian ook een playmate is geweest voordat ze met Eric Casely, Adriana’s vader trouwde. En dat voor een vrouw die eigenlijk uit hoge kringen kwam. Walgelijk.
‘Als je klaar bent met het breken van je mooie hoofdje op dit waardeloze feest, wil je vader je spreken. Hij heeft een verrassing voor je,’ zei Marian verveeld.
Adriana moest vanzelf glimlachen toen ze hoorde dat haar vader haar wilde spreken. Ze sprak hem nauwelijks. Hij was altijd aan het werk, of aan het rotzooien met zijn playmate Marian. Ze stond gelijk op van tafel. Ze had geen zin om te wachten tot deze nutteloze meeting voorbij was.
‘Hou het kort. Je vader en ik hebben plannen vanavond!’ riep Marian haar na toen ze wegliep en haar achterliet met het uitzicht op haar middelvinger. Fuck you.

‘Liefje!’ haar vader omhelsde haar toen ze zijn kantoor binnenliep. Ook al werkte hij vaak thuis, toch zag ze hem nauwelijks.
Ze rook de vertrouwde geur van zijn aftershave voordat hij haar losliet.
‘Tijd geleden dat ik jou echt heb gesproken,’ zei ze.
Eric Casely glimlachte alleen maar. ‘En na morgen de laatste keer dat je me zult zien,’ zei hij.
Haar mond viel open van schrik en verbazing. ‘Wat wil je daar nou mee zeggen? Waar ga je heen?’
Eric legde zijn hand op haar schouder. ‘Niks om van te schrikken, Adriana. Ik ga alleen voor een maand een vakantie nemen. Marian en ik gaan naar Zuid-Frankrijk. Het is voor mij te lang geleden dat ik op vakantie ben geweest.’
Adriana trok haar wenkbrauw op. ‘Een vakantie? Net nu de school weer begonnen is? Je kunt toch niet zomaar weggaan en mij hier een maand lang achterlaten?’
Haar vader begon nu ongeduldig te worden. Hij kon het gebrek aan enthousiasme schijnbaar niet waarderen. Kon zij het helpen dat ze geen enthousiasme kon opbrengen. Dat moest hij ook begrijpen. Een maand plotseling weggaan is niet niets.
‘Je bent nou al groot genoeg om een maand alleen te zijn. Het hoeft toch niet heel veel anders te zijn dan het nu is? Marian en ik zien je toch al nauwelijks. Je bent altijd bezig,’ zei hij.
Die opmerking deed haar pijn en maakte haar boos. ‘Hoe kan je dat nou zeggen?’ schreeuwde ze. ‘Ik ben altijd bezig? Wat een bullshit! Ik ben er altijd voor je, maar jij bent altijd bezig! Dus houd ik me bezig door dingen te doen zodat ik me niet hoef te storen aan het feit dat jij er toch nooit voor me bent.’
Eric zuchtte en omhelsde haar weer. Dit keer kwam er geen response van Adriana.
‘Ik wilde alleen maar zeggen dat ik nodig eens tijd voor mezelf nodig heb en mijn batterij weer moet opladen. Ik ben helemaal moe van het werken. Je redt het echt wel een maand zonder ons, dat doe je altijd.’
‘Ja, maar dan was jij nog in de buurt. Nu zit je ergens ver weg waar ik je met moeite kan bereiken,’ ze trok zich los uit haar vaders omhelzing.
Nu werd zijn toon sussend en zoet, alsof hij tegen een achtjarige aan het praten was. ‘Maak je niet druk schatje. Voor je het weet zijn we weer thuis.’
Adriana draaide zich om en liep het kantoor uit. ‘Veel plezier met Marian. Bedankt voor de leuke verrassing, ik red me wel.’
En met die gedachte in haar achterhoofd, beloofde ze zichzelf er een geweldige maand van te maken.

Leuk

Up up up!
Ik wil meer reacties graag, haha =D

Leuk, die ‘omgebouwde’ spreekwoorden zijn echt goed bedacht =)

Het verhaal boeit me niet, maar die titels zijn wel goed bedacht.

Ik vind het verhaal echt leuk… :slightly_smiling_face: Leuk geschreven, leuke personen…
Snel verder…

Heel erg bedankt iedereen =) !

4. Kalm, Marokko zal je redden
Gebaseerd op: kalmte zal je redden (Nederlands spreekwoord)

‘Al een thema voor het feest bedacht?’ Stella Newton kwam de kamer van haar dochter binnen, die druk bezig was met al haar spullen op de juiste plek te zetten.
‘Niet echt. Adriana begint nu echt te flippen,’ antwoordde Whitney en ze keek met toegeknepen ogen naar de muur waar ze net een paar fotolijsten had opgehangen.
Haar ouders hadden haar laten verhuizen naar een grotere slaapkamer met eigen badkamer, aangezien haar oudste broer Drew niet meer thuis woonde, zij en haar twee jaar oudere broer Nate woonden nog thuis. Nu hoefde ze tenminste de badkamer niet meer met Nate te delen. Ze had de oude kamer van Drew opnieuw mogen inrichten naar haar eigen smaak. De kamer had nu prachtige blauwe muren, met crème kleurige kozijnen en de zelfde kleur gordijnen en lakens. Ze was helemaal fan van haar nieuwe, zwarte klassieke bed, dat groot genoeg was voor 2 ½ personen. De hoek naast de badkamerdeur en het raam was wel één van haar favoriete plekken om naar te kijken. Boven de chaise longue had ze haar favoriete foto’s opgehangen. Ze keek naar de foto’s van haar en haar vrienden en familie en tenslotte viel haar oog op een foto van haar en Imad.
De foto was gemaakt op St. Barts, toen ze daar met z’n allen op vakantie waren in de voorjaarsvakantie. Het was een geweldige week geworden. Ze kon beter met hem opschieten dan ooit tevoren. Ze heeft zelfs durven toegeven hoe onzeker ze zich voelde tegenover hem, maar hoe graag ze hem had gewild en hoe vreselijk gek ze wel niet op hem was geweest. Daarna was hun “vriendschap” beter geweest dan ooit. Hoewel ze er nooit achter is gekomen hoe hij de afgelopen drie jaar dat ze elkaar kenden, over haar heeft gedacht. Whitney had nooit volmondig durven zeggen dat ze vrienden waren, aangezien ze vaker ruzie kregen dan dat ze met elkaar konden lachen en praten. De verliefdheid was over, maar toch hield ze dat grote irritante zwak voor hem.
‘Denk je nog steeds aan hem, Whit?’ haar moeder legde haar hand op haar schouder.
Stella had haar dochter beter door dan Whitney zelf dacht. Ze zag de afwezige blik in haar ogen toen ze naar de foto van haar en Imad keek.
Whitney haalde haar schouders op. ‘Ik weet het niet. Het is zo stom. Het heeft nu al drie jaar geduurd, het is wel goed geweest zo. Ik wil niet blijven hangen in iets dat had kunnen zijn en nooit is gekomen.’
‘Maar blijkbaar heb jij het toch niet helemaal afgesloten hè. Je zit volgens mij met teveel vragen over hoe en waarom.’
Whitney zweeg. Haar moeder had haar veels te goed door. Zo vervelend op sommige momenten. ‘Zal wel. Kom er wel overheen.’
Stella glimlachte. ‘Het komt echt wel goed hoor. Over een tijdje weet je niet eens meer wie hij is.’ Het deed haar goed om te zien hoe nu een lach doorbrak op het gezicht van haar dochter.
‘Precies. Vanavond gaan we lekker uit eten en zien we wel verder!’

Klinkt goed!
Morgen nemen we het menu door
X. Adri

Whitney glimlachte. Adriana klonk enthousiast, dus dat kwam wel goed. Ze was helemaal blij met het thema voor het feest, waar ze zonet op was gekomen.
‘Wilt u nog een pot verse muntthee?’ vroeg de ober.
Haar moeder knikte en de ober vertrok om een pot verse Marokkaanse muntthee te halen.
Haar ouders hadden haar en haar broer Nate meegenomen naar het beste Marokkaanse restaurant in de stad. Ze had zo lekker gegeten, dat ze op het idee was gekomen om Marokkaanse hapjes te serveren op het feest.
‘Wat vindt Adriana van het idee?’ vroeg Graham Newton. Haar vader mocht Adriana graag, omdat ze de drive had om overal de beste in te zijn. Hij wist dat ze hard werkte om toegelaten te worden op een Ivy League universiteit. De crème de la crème van de universiteiten.
‘Ze was best enthousiast geloof ik. Ze komt morgen langs met Denise om het idee te bespreken en hopelijk komen we verder dan dat we nu zijn,’ Whitney keek naar de ober die de thee vanuit onmogelijke hoogte in de theeglaasjes schonk. Dit kunstje zag er wel spectaculair uit, nu maar hopen dat de rest het ook wat zou vinden!

De volgende dag bespraken ze met z’n drieën het feest bij Whitney thuis, een statig stadshuis, dat drie straten van school verwijderd was.
‘God, ik hoop zo erg dat dit gaat werken. We hebben de menukaart nu al redelijk voor elkaar, maar nu moeten we nog een perfecte plek vinden om het feest te houden. Ik weiger te falen,’ Adriana sloeg alles op in haar smartphone van Samsung. Hun mobiele telefoons waren hun derde arm. Ze gingen nergens zonder dat ding. Ze moesten en zouden op de hoogte gehouden worden van alles dat in en rond hun leven gebeurde en zou kunnen gebeuren, want je weet maar nooit.
‘Waar kunnen we feest houden met een Marokkaans thema?’ vroeg Whitney zich hardop af. Ze keek naar Adriana en die keek weer naar Denise. Whitney wendde haar blik nu ook op Denise. Meestal was zij degene die met de beste feestlocatie kwam.
‘Jouw ouders hebben een hotel, Denise…’ begon Adriana.
Denise keek van de één naar de ander.
‘Die Arabian Room zou er perfect voor zijn!’ sprong Whitney Adriana bij. Ze moest lachen om Denise haar gezicht, die wel heel erg bedenkelijk keek. Adriana haar ogen waren zo groot als schoteltjes en keken haar smekend aan.
Tenslotte haalde Denise toch maar haar schouders op en Adriana klapte als een klein blij kind in haar handen.
‘Waarom ook niet. Het kost ons weer minder geld,’ zei ze en ze haalde haar telefoon tevoorschijn om haar vader te bellen.
Whitney keek Adriana nu triomfantelijk aan. Binnen no time had Richard Felton, Denise haar vader, toestemming gegeven om het feest in het hotel te houden.
‘Dan is het nu aan jou om dat restaurant te bellen,’ Adriana keek haar afwachtend aan.
Ze haalde haar Blackberry uit haar broekzak en zocht naar het nummer van het restaurant en drukte op “bellen”.

‘Marrakesh Lounge and Diner, met Nora. Kan ik u helpen?’ vroeg de vrouw. Ze klonk eigenlijk best wel jong.
‘Goedemiddag, u spreekt met Whitney Newton. Ik wilde vragen of u ook aan catering doet.’
‘Jazeker. Daarvoor kunt u een afspraak maken met de eigenaar van het restaurant. Hij en zijn vrouw regelen elk cateringevenement persoonlijk. Hij zal al uw wensen opnemen,’ antwoordde Nora.
‘Oh, nou dat is dan prima. Maak maar een afspraak voor morgen, dan zal ik persoonlijk langskomen.’
‘Dat is prima. Mag ik uw naam, adres en telefoonnummer, dan plan ik uw afspraak in voor morgenmiddag 17.00 uur.’
Whitney gaf de vrouw haar naam, adres en telefoonnummer en stak haar duim op naar Adriana en Denise.
‘Met wie heb ik de afspraak morgen?’ vroeg ze tenslotte. Het leek haar wel handig om te weten naar wie ze zou moeten vragen als ze daar aankwam.
‘De afspraak is in principe met Nadir Amrani, de eigenaar. In het geval dat hij verhinderd mocht zijn, zal zijn zoon Imad Amrani het van hem overnemen!’
Imad? Que? Whitney verstijfde. ‘Nou… eh, oké. Bedankt!’
Het kon ook niet anders. Marokko. Marokkaans Thema. Marokkaanse eigenaar. Marokkaanse zoon. Imad?
Verdomme.

Leukkkkkk :slightly_smiling_face:
verderrr

Thanks & een nieuw stukje =) !

5. De universiteit is geduldig
Gebaseerd op: papier is geduldig (Nederlands spreekwoord)

‘Een goed begin is het halve werk. Wij hebben zeer hoge verwachtingen van jullie universiteitsapplicaties. Wij willen graag zien dat jullie terecht komen op de universiteit van jullie keuze,’ ratelde mevrouw Hamilton, de schooldirectrice van Rosemary Rhodes School for Girls.
‘We verwachten een 200% inzet van jullie, meer buitenschoolse activiteiten en hogere cijfers. Ik wil zien dat jullie je meer inzetten om terecht te komen op een goede universiteit of hogeschool en dat jullie later in staat zijn hoge posities in de maatschappij te bekleden.’
Adriana zat rechtop en luisterde aandachtig naar de woorden van mevrouw Hamilton. Ze was zeker van plan om toegelaten te worden op een goede universiteit. Als ze in de advocatenvoetsporen van haar vader wilde treden, moest ze zeker toegelaten worden op een Ivy. Ze had zich al ingeschreven voor extra buitenschoolse activiteiten zoals de toneelgroep en als tutor in de studiebegeleidingsgroep. Verder was ze nog klassenvoorzitster en speelde ze hockey. Als dat geen extra inzet was, wist ze het ook niet meer.
‘Oh my gosh. Wat saai is dit zeg,’ gaapte Whitney zachtjes naast haar. Het kon haar werkelijk niks schelen wat mevrouw Hamilton van haar verwachtte. Als ze iets deed, dan zou ze het wel voor zichzelf doen. Niet voor die oude doos die voorin de klas stond. De school was net twee weken begonnen en ze was het nu al zat. Ze staarde naar buiten, waar de blaadjes van de bomen in eind september al begonnen te verkleuren. De toekomst en vervolgopleiding was niet iets waar ze zich echt druk om maakte, ze wist toch niet wat ze wilde doen. Het kwam allemaal wel. Haar cijfers waren ruim voldoende tot goed, ze speelde lacrosse en volgde extra klassen in haar interessegebied. Wat de rest van haar verwachtte kon haar geen reet schelen.
‘Ze heeft echt een vertekend beeld van onze toekomst,’ fluisterde Whitney.
Denise en Adriana, die aan haar beide weerskanten zaten, gaven haar een por. Auw.
‘Ik heb ook een vertekend beeld van mijn toekomst en als die oude geit me kan helpen dat beeld waar te maken, dan graag,’ fluisterde Adriana terug en Denise knikte instemmend.
‘Jij hebt het lekker voor elkaar. Adri en ik werken harder dan jij voor onze cijfers,’ zei Denise.
Whitney hield wijselijk haar mond. Ze wist dat ze gelijk hadden. Ze werkte inderdaad een stuk minder hard om goede cijfers te halen, maar meestal scoorde ze toch beter dan haar twee vriendinnen.
Ze dacht terug aan vorige week. Aan de afspraak met Nadir Amrani van Marrakesh Lounge and Diner. Hij was de eigenaar van het restaurant die zou cateren op het feest én hij was de vader van Imad. Stom toeval. Ze had voor die afspraak stiekem gehoopt dat meneer Amrani verhinderd zou zijn en dat Imad zijn plek zou innemen, maar helaas.

Meneer Amrani kwam dus wel opdagen, met zijn vrouw Aundrea Mortimer- Amrani, een lange Amerikaanse vrouw met lang bruin haar en groene ogen. Ze had mevrouw Amrani weleens eerder gezien bij een brunch of op een feest en andere sociale evenementen, maar ze had nooit geweten dat het Imad’s moeder was, want ze verscheen nooit samen met hem of haar man. Ze had altijd gedacht dat zijn moeder ook een Marokkaanse zou zijn. Het verklaarde in ieder geval wel waarom Imad lichtgetint was, bruin haar en bruingroene ogen had. Hij leek veel op zijn moeder, behalve zijn harde en nonchalante gezichtsuitdrukking die vaak verward werd met arrogantie. Die had hij overduidelijk van zijn vader, die verrassend genoeg een hele aardige man bleek te zijn. Wel een brede man met fronsende wenkbrauwen en donkere ogen.
‘Wat leuk dat jullie keus op ons restaurant is gevallen!’ had hij haar blij ontvangen. Hij had haar Marokkaanse thee en koekjes aangeboden. Mevrouw Amrani had haar heel hartelijk ontvangen met een omhelzing, ze herkende haar gelijk als de dochter van Stella en Graham Newton.
Whitney had hen de menukaart met Marokkaanse hapjes die haar, Denise en Adriana wel lekker leken, laten zien. Ze waren beiden heel enthousiast over de menukaart en stemden direct in. Ze hadden gevraagd hoeveel personen er zouden komen en Whitney liet de voorlopige gastenlijst zien.
Ze lazen de naam van hun zoon direct.
‘Oh! Wat leuk dat Imad ook is uitgenodigd. Waar kennen jullie elkaar van?’ had Aundrea meteen gevraagd.
Whitney had hun maar verteld dat ze elkaar kenden van een feestje een paar jaar geleden. Wat ook echt waar was.
‘En? Hebben jullie nog vaak contact dan? Nadir en ik kennen niet zoveel van zijn vrienden. Hij vertelt ons eigenlijk niet zoveel over zijn privéleven. We horen het altijd van anderen,’ lachte mevrouw Amrani toen.
‘Nou, eerlijk gezegd spreek ik hem niet zo vaak hoor. We groeten elkaar weleens,’ Whitney had beleefd glimlachend geantwoord, om niet te verraden dat ze het vreselijk oncomfortabel vond om over hem te praten. Met zijn ouders nota bene.
‘Ach zo! Je hebt hem vast ook niet veel gesproken in de zomervakantie hè? We waren de hele vakantie in Marokko. Bezig met de plannen voor een nieuw restaurant daar. Imad was heel enthousiast en was heel betrokken. Ik ben wel trots op hem,’ ze pauzeerde even. ‘En waar ben jij geweest?’

‘Aarde aan Whitney. Kom je nou mee?’ Adriana zwaaide met haar hand voor haar gezicht. Waar was dat kind met haar gedachten?
Whitney schrok op uit haar herinnering aan vorige week en stond op. Blijkbaar was de toespraak van mevrouw Hamilton afgelopen en was het nu tijd voor lunch.
‘Ik heb zoveel ideeën voor mijn essays. Ik denk dat ik vanavond na hockey al ga beginnen met schrijven,’ Denise schepte wat salade van de saladbar op haar bord en schoof haar dienblad door.
‘Ik denk dat ik gek word als ik niet word toegelaten op een goede universiteit. Mijn vader zou zo teleurgesteld zijn,’ vervolgde ze.
‘Waarom? Je bent overal goed in,’ zei Adriana. ‘Je bent alleen maar bezig met leren en lezen.’
Ze haalde haar schouders op. ‘Ja, omdat het moet.’
Richard Felton hield de touwtjes strak voor zijn dochter. Ze moest en zou presteren.
‘Ik zou wel willen dat mijn vader me zou dwingen om iets te doen. Volgens mij kan het hem niet eens schelen wat ik doe,’ ging Adriana door.
Denise ging naast haar zitten. Ze vond het rot voor haar vriendin. Haar vader was zo bezig met zijn eigen carrière en vrouw Marian, dat hij Adriana vaak genoeg vergat, waardoor zij de indruk kreeg dat ze iets baanbrekends zou moeten leveren om zijn aandacht te krijgen. Hoewel ze allang blij was dat Adriana haar aandacht zocht in op een “educatieve” manier, in plaats van naar de drugs te grijpen.
‘Heeft hij je al gebeld uit Frankrijk?’ vroeg ze tenslotte. Ze wist niet wat ze anders moest zeggen. Ze wilde niet te diep op het onderwerp ingaan, omdat Adriana dan geïrriteerd raakte en haar muur weer opzette.
‘Ja, vorige week één keer ofzo,’ antwoordde Adriana, ze klonk voor het eerst sinds zijn vertrek een beetje verdrietig.
‘Hij belt vast wel nog een keer te terug,’ probeerde Whitney haar nu op te vrolijken en ze legde haar hand op Adriana’s arm.
Adriana trok die terug en haalde haar schouders op. Haar muur kwam weer op. ‘Het zal allemaal wel.’

Echt een leuk verhaal, up :slightly_smiling_face:
En verder…

leuk!
Vooral die bewerkte gezegdes :slightly_smiling_face:

verder -.

xo

Heel erg bedankt =D !

6. De kleren maken de player
Gebaseerd op: de kleren maken de man (Nederlands spreekwoord)

‘Dus jullie hebben een restaurant?’ vroeg Chase terwijl hij door de rekken met broeken spitte.
Imad knikte. Ook hij was op zoek naar een outfit voor het Marrakesh Royale feest van Adriana, Whitney en Denise. Het feest was vanavond al, maar de jongens hadden nog niks om te dragen. Als echte jongens lieten ze het winkelen wachten tot het laatste moment. Zodoende waren hij, Chase, Andy Hartford en Jeremih Mason op het laatste moment op zoek gegaan naar een outfit. Wat eigenlijk geen moeilijke opgave was, aangezien de jongens in een smoking verwacht werden. Alsof ze er eigenlijk nog niet genoeg smokings hadden, waren ze nu op zoek naar een nieuwe. Zo eentje die na het feest in de kast werd gehangen, naast de andere smokings van vorige feesten.
‘Hé! Wat denken jullie hier van?’ Andy kwam aangelopen met een lelijk paars overhemd.
Imad trok zijn wenkbrauwen op en Chase kwam niet meer bij van het lachen.
‘Zou Adriana deze kleur kunnen waarderen?’ Andy lachte en een lachsalvo van de jongens volgde.
‘De kleur zou gewaardeerd kunnen worden, maar jouw rotkop niet,’ antwoordde een ijzige stem.
Het gelach verdween en de jongens draaiden zich om. Achter hen stond Carter met de bekende grijns op zijn gezicht. Hij had ze al een tijdje rond zien lopen, maar de naam Adriana wekte iets in hem op. Misschien was het afgunst vanwege het feit dat Adriana waarschijnlijk alle jongens in de stad aardiger vond dan hem, na wat hij haar had aangedaan.
‘Hé Carter,’ zei Imad weinig enthousiast.
Carter knikte naar hem, bij wijze van een afstandelijke groet. ‘Aan het winkelen, boys? Iets aan het uitzoeken om indruk te maken op de meisjes? Ik geef jullie geen ongelijk,’ zei hij en hij keek naar Chase.
Chase keek naar de andere jongens. Hij hoopte dat Carter geen problemen zou zoeken met de anderen. Als hij eenmaal in een rotbui was, kon hij zo de hele middag lopen bitchen. Hij had geen zin in ruzie nu.
‘Ja, heb jij al een outfit?’ vroeg hij aan Carter die onverschillig zijn schouders ophaalde.
‘Geen idee. Ik weet niet of ik het nodig heb om indruk te maken, maar de juiste outfit zou wel de finishing touch kunnen zijn. Je weet maar nooit wat voor extra’s dat losmaakt in een meisje,’ hij grijnsde weer. ‘Kleren maken de man, boys. Onthoudt die.’
Imad begon te lachen. ‘Nou, als je het nog iets nodig hebt. Ga je gang, wij staan hier voor je klaar om je outfit te keuren. Als echt meisjes,’ zei hij zo vriendelijk mogelijk. Hopelijk zou Carter niet de hele middag de bitch spelen als hij met hun zou blijven hangen.
Carter lachte nu ook. Ergens mocht hij Imad wel. Hij had een no-nonsense houding over zich heen. Een houding die hij al te graag zou willen hebben, maar bij hem altijd uitdraaide op arrogantie. Chase was zo een beetje zijn tegenpool, hij was een redelijk watje met een knap koppie.
Hij viste een willekeurige broek uit het rek naast hem en hief hem in de lucht, alsof hij er een toost mee wilde uit brengen.
‘Op het geld, de kleding, het feest en de wijven.’ En Adriana.

Wat outfits betreft waren de meiden toch beter georganiseerd. Hun outfits stonden al weken van tevoren vast, want bij elke nieuwe jurk, hoorde een nieuw paar schoenen.
Het was zes uur en ze waren bij Whitney thuis druk bezig zich klaar te maken voor het feest. Voor de gelegenheid waren ze al aan de martini’s geslagen en de stemming zat er goed in.
‘Hét eerste grote evenement van het jaar!’ riep Whitney blij en ze sprong in haar ondergoed op haar bed terwijl ze rondjes draaide en haar flesje Chanel in de lucht bijna leegspoot. Ze keek uit naar het moment dat Imad binnenkwam in zijn smoking en haar zag staan dansen in haar onweerstaanbare groene chiffon jurkje, dat zo elegant rond haar lichaam zwierde als ze bewoog. Ze sprong van het bed en hief haar martini in de lucht.
‘Op een geweldige avond en hopelijk een geweldige jongen. Lang leve middelbare school, senior year en de adolescentie,’ giechelde ze.
Adriana en Denise tikten hun glas tegen die van Whitney aan. Vanavond zou het een geweldig feest moeten worden. Reken maar.
‘En, vertel ons eens, Adriana. Hoe ga jij Carter verleiden? Laat hem weten wat hij mist,’ zei Denise en ze keek Adriana grijnzend aan.
Adriana grijnsde terug. Haar missie van de avond: Carter spijt laten krijgen van zijn acties, voor als hij dat nog niet had. Zijn actie van voor de zomervakantie deed haar nog steeds pijn, maar ze was er klaar voor om hem te laten zien dat ze het prima naar haar zin had zonder hem, hoewel ze ook graag haar plezier mét hem had.
Voor ze die vraag van Denise kon beantwoorden was Whitney haar al voor. ‘Ze hoeft niks te doen. Het enige wat ze doet is naar het feest komen met haar oogverblindende mooie uiterlijk en dat fantastische jurkje van haar,’ Whitney wees naar het donkerblauwe satijnen jurkje dat over een stoel hing. ‘Voor je het weet is hij weer verliefd en zit zijn broek te strak!’
Adriana en Denise gierden het uit van de lach.
‘Ik hoop het, want hij moet echt doorhebben wat hij me heeft aangedaan,’ zei Adriana toen ze uitgelachen waren.
‘Maak je niet druk. Voor je het weet ben jij ook weer back on track met een nieuwe hunk. Jullie hebben nog altijd meer actie in de liefde dan ik,’ zei Denise. Ze sloeg de martini in één keer achterover en kauwde op haar olijf. Ze probeerde zich haar laatste date te herinneren. Uiteindelijk kwam ze tot de conclusie dat het begin vorig jaar was. Met Andy Hartford nog wel, een klasgenoot en vriend van Imad en Chase.
In vergelijking met Whitney en Adriana voelde ze zich zo saai. Haar twee vriendinnen waren als de zon die achter de wolken vandaan kwam. Overal waar zij kwamen, elke ruimte die ze binnenstapte, alles leek een stuk mooier en vrolijker als zij er waren. Mensen kregen een glimlach op hun gezicht als ze Whitney of Adriana zagen. Whitney was spontaan en onuitstaanbaar knap zonder er enigszins moeite ervoor te doen. Adriana was gewoon een vlekkeloze schoonheid en had een mysterieuze uitstraling die iedereen naar haar toetrok. Iedereen kwam op ze af om even een praatje te maken. En wat had zij? Naast haar vriendinnen voelde Denise zich gemiddeld. Ze was niet lelijk, maar ze haalde het niet bij de schoonheid van haar twee beste vriendinnen en ze was lang niet zo interessant als Adriana of zo een uitgesproken schoonheid als Whitney. Zelfs in haar nieuwe jurkje voelde ze zich niet zo sexy als de andere twee.
‘Denise, kom op. Dat je een lange tijd niet gedate hebt, wil niet zeggen dat er geen interesse in jou is!’ zei Whitney en ze kamde met een borstel door Denise haar lange blonde haren.
‘Ik heb ook een lange tijd geen dates gehad,’ ging Whitney verder en ze haalde de borstel door haar eigen donkere krullende haren, ze had het soort nonchalante krullen dat Denise zelf zo graag zou willen hebben.
‘Ja, maar jij hebt het met Imad te doen. Jullie zijn echt net twee magneten. Jullie trekken elkaar aan, maar zodra de één zich even omdraait, stoten jullie elkaar weer af,’ zei Denise en ze keek weer naar Whitney, wiens grote groene ogen begonnen te glinsteren als ze over Imad begon.
Adriana knikte verwoed. ‘Inderdaad! Het wordt tijd dat jullie eens duidelijk tegen elkaar zijn!’
Whitney wilde antwoorden, maar Lindsay en Lexi kwamen de kamer binnen onder luid enthousiast gegil. ‘Where’s the party at!’
Whitney lachte en draaide haar speakers open en begon te dansen.
“I got a feeling that tonight’s gonna be a good night. Tonight’s gonna be a good good night!”

Verder :slightly_smiling_face:

Een beetje een late post, maar heb voor de komende tijd wel een aantal hoofdstukken klaarliggen!

7. Een onweerstaanbaar gezicht brengt overal licht
Gebaseerd op: een vriendelijk gezicht brengt overal licht (Nederlands spreekwoord)

‘Wat een geweldig feest!’ kirde Winter Wahlberg toen ze de feestruimte binnenliepen. Ze kuste Whitney, Adriana en Denise overdreven luid op beide wangen. ‘Die witte orchideeën zijn geniaal bedacht en het eten is zo geweldig. Iedereen praat over het eten, het is werkelijk geniaal en…,’ blablabla, dacht Adriana. Ze keek naar Winter, een klein gezet meisje in een te strakke jurk en te hoge hakken. Ze leek op een lopende rollade. Whitney praatte vrolijk met het meisje mee en Denise zat zenuwachtig aan haar jurk te trekken. Het duurde te lang, ze wilde feesten.
‘Bedankt voor de complimenten en een fijne avond verder. Rustig aan met de hapjes hè, er is geen naaister in de buurt vanavond om je weer in je jurk te naaien. Spreek je later!’ zei ze tegen Winter met een glimlach en ze trok Whitney en Denise mee.
Whitney grinnikte. ‘Dat is ook een manier om van haar af te komen.’
‘Ik heb niet zoveel geduld als jij,’ antwoordde Adriana en ze griste drie glazen champagne van een dienblad en sloeg de hare direct achterover. Nuchter feesten ging best, maar zodra het woord Carter in beeld kwam, verdween het woord nuchter direct. Zonder al teveel moeite hadden ze kunnen regelen dat er ook drank op het feest geserveerd werd. Zodra het woord geld naar boven kwam, leek leeftijd opeens geen probleem meer te zijn.
Whitney trok haar en Denise de dansvloer op. Denise liet zich een beetje onwennig meevoeren met de muziek. Ze feestte geregeld, maar dansen was nog steeds niet iets waar ze zich comfortabel bij voelde. Whitney en Adriana bewogen met hun heupen op het ritme van de muziek, het zag er elegant en uitdagend uit. Ze zag de jongens wellustige blikken op hun werpen. Adriana lachte naar Whitney en ze zongen luidkeels mee met de muziek. Zelfs als ze vals zongen waren ze nog aantrekkelijk. Ze schoten in de lach en maakte iedere jongen op het feest gek met hun moves en looks.
Zelfs toen Chase, Imad, Carter, Andy en Jeremih de Arabian Room binnenliepen wendden de meeste mensen hun blik niet af van Whitney en Adriana, die heupschuddend op de muziek bewogen alsof ze in trance waren.

‘Ik zie je meisje!’ riep Chase in Imad’s oor. Hij wees naar de dansvloer, waar Whitney en Adriana aan het dansen waren. De mensen om hen heen keken naar hun alsof ze een show weggaven. De jongens keken begerig en de meisjes keken met afgunst. Ook Chase moest toegeven dat ze er wel erg sexy dansten en in combinatie met hun sexy jurkjes, werd iedereen gek. Hij keek naar Imad, die met zijn ogen de heupen van Whitney volgde.
‘Ik zie je kijken,’ lachte hij.
Imad wilde antwoorden, maar Carter sloeg zijn armen om hun schouders en hing tussen hun in. ‘Ik zie meisjes en ik zie de bar. Wat eerst?’ hij keek van de één naar de ander en lachte. ‘De bar. Dat dacht ik al!’

‘Is hij er al?’ gilde Adriana in Whitney’s oor.
Whitney keek om haar heen. Ze zag allerlei sexy jongens in smokings, maar geen Carter, of Imad. ‘Ik heb geen idee, maar ik kan wel een drankje gebruiken. Ga je mee?’ gilde ze terug.
Ze sleepten Denise mee naar de bar. ‘Tequila!’ gilde Whitney naar de barman. De barman zette drie tequilashots, drie citroenschijfjes en een zoutvaatje neer.
‘Op het goede leven en alle bullshit eromheen!’ riep Adriana bij wijze van toost en ze sloegen de shotglaasjes tegen elkaar aan.
Whitney lachte en likte het zout van haar hand, nam de tequila en beet in de citroen. Zo, die zat. Ze draaide zich om en zag Imad staan, ook tequila aan het naar binnen werken met Chase, Andy en Jeremih. Oh en Carter.
‘Kijk daar heb je Carter,’ zei ze tegen Adriana en ze wees naar het groepje jongens dat een paar meter verderop stond. Ze pakte Adriana’s hand en trok haar mee naar de jongens. Denise liep er snel achteraan.
‘Een hele goedenavond!’ riepen Whitney en Adriana enthousiast en ze kusten de jongens op de wang.
Carter keek naar Adriana en wendde zijn blik niet meer af. Hij moest en zou ervoor zorgen dat ze hem weer wilde.
‘Je ziet er goed uit,’ fluisterde Carter in Adriana’s oor toen ze hem een kus op de wang gaf.
‘Ja, maar niet dankzij jou,’ fluisterde ze terug.
‘Nog een drankje doen en daarna dansen?’ riep Whitney en ze vroeg om nog acht tequila. Way to go girls.

Whitney was in een opperbest humeur. Het ontging niemand, ook Imad niet en hij keek hoe ze danste. Hij en Carter waren de enige jongens van de groep die niet dansten op dat moment.
‘Geen zin om met haar mee te dansen?’ vroeg Carter grijnzend toen hij zag dat Imad naar Whitney keek.
‘Nee, ze heeft veel meer plezier zonder mij,’ antwoordde hij.
Carter lachte en haalde zijn schouders op. ‘Wat jij wilt. Ik ga kijken hoeveel plezier ik kan brengen voor Adriana,’ en hij liep naar haar toe.
Hij kwam achter haar staan en kuste haar in haar nek. Ze legde zijn handen op haar heupen en liet hem meebewegen op het ritme.
‘Jij bent wel de reden dat ik er goed uitzie,’ fluisterde hij in haar oor. Ze antwoordde niet maar ze dansten nog een tijdje tot ze zich omdraaide.
‘Wie of wat zegt hier dat jij er goed uitziet?’ vroeg ze op een uitdagende toon.
Carter grijnsde. ‘De blik in je ogen,’ en hij boog zich naar haar toe. Voor hij het doorhad zoenden ze.
‘Om het extra duidelijk te maken,’ zei Adriana toen ze hem weer aankeek. Ja hoor, ze wilde hem echt wel.
Hij keek in haar diep in de ogen aan en haalde zijn vingers door haar lange lichtbruine haren. Wat moest hij nu doen? Wat moest hij tegen haar zeggen? Hij was even de weg kwijt. Hij miste haar vreselijk als hij haar niet zag of bij haar was, maar zodra ze samen waren twijfelde hij of hij haar wel trouw kon blijven en kon geven wat ze nodig had. Ze kon niet van hem verwachten dat hij nu een radicaal veranderd was. Toch?
‘Zeg het me dan maar nog een keer,’ zei Carter tenslotte en hij zoende haar weer.

Whitney keek naar Adriana en Carter, die overduidelijk bezet waren voor de rest van de avond. Ze keek om haar heen. Zij had ook zin in een klein avontuurtje, maar waar was haar held?
‘Bij de bar,’ riep Denise, die doorhad naar wie Whitney op zoek was.
Whitney keek naar de bar en zag Imad zitten. Ze liep zo verleidelijk mogelijk naar hem toe, wat niet makkelijk was na al die tequila in combinatie met die onmogelijke hakken aan haar voeten.
‘Waarom zit jij hier solo?’
Imad glimlachte naar haar. ‘Ik kijk naar de mensen. Ze geven een mooie show weg.’
‘Heb jij geen zin om je eigen show weg te geven?’ ze pakte zijn hand vast.
Hij glimlachte nog steeds en schudde zijn hoofd en kneep zachtjes in haar hand. ‘Ik ben liever publiek.’
Whitney glimlachte scheef terug. Die tequila was een beetje doorgeslagen. ‘Dan zal ik zorgen dat ik een staande ovatie krijg,’ en ze liet zijn hand los. Ze kuste hem op de wang en liep weer terug naar de dansvloer. Adriana en Carter waren inmiddels ergens gaan zitten, God mocht weten wat ze deden en Denise danste met één of andere gozer van Greenwich Prepatory, een gemengde privéschool aan de andere kant van de stad.
Lexi en Lindsay hadden het blijkbaar ook naar hun zin en Whitney voegde zich bij hen.
‘Zeg Whitney, is dat buikdansen niks voor jou?’ vroeg Lexi en ze wees naar de twee buikdanseressen op het kleine podium. Arabische muziek werd gedraaid en de twee danseressen bewogen sensueel op de oosterse klanken.
Whitney grijnsde bij de gedachte dat zij het was die op het podium stond. Ze had van de zomer een klein cursusje buikdansen gedaan met haar nichtje, gewoon omdat ze zich vreselijk verveelde.
‘Waarom ook niet?’ zei ze hardop.
Lindsay en Lexi keken haar met open mond na toen ze het podium opklom. Whitney zag een wikkelrokje liggen met van die leuke muntjes eraan die geluid maakten als je bewoog. Ze wist dat het er vreselijk belachelijk uitzag, het rokje zo gewikkeld om haar jurkje, dus trok ze de voorkant van de zoom van haar jurk omhoog en bond het zo vast dat het een topje werd die haar getrainde buik onthulde.
Er werd luid geklapt en geschreeuwd toen iedereen doorhad dat Whitney op het podium was geklommen. De oosterse klanken lieten haar heupen als vanzelf bewegen en iedereen, zelfs de danseressen, moedigden haar aan.
‘Oh mijn god…,’ Adriana keek naar Whitney, die danste alsof ze al jaren aan buikdansen deed. Ze had haar lippen van Carter losgetrokken toen ze goed en wel doorhad dat Whitney op het podium stond te dansen. Ze had Carter meegetrokken en was met hem en Denise naar de bar gelopen, waar ook Imad met grote ogen naar het podium keek.
Denise keek zelfs met een beetje afgunst naar de podiumkunsten van haar vriendin. De manier waarop Whitney straalde en danste, maakte dat haar geïmproviseerde outfit zelfs sexy werd. Denise wierp een blik op Imad, die breed grijnsde.
De muziek wisselde van Arabisch klanken naar “Promiscuous” van Nelly Furtado en Whitney maakte een buiging. Iedereen klapte en schreeuwde luid, maar dat hoorde ze allang niet meer. Ze keek naar Imad, die van zijn kruk was opgestaan en applaudisseerde.
De staande ovatie.

Leuk, ga door!