verwijder aub

-

.

Ik heb zo’n beetje het zelfde probleem dus ik volg dit topic even

Hmm, dat is wel lastig en op bepaalde punten wel herkenbaar. Dus zie dit maar als een upje. :slightly_smiling_face:

Ik heb heel lang op paardrijden gezeten, en ik leefde er echt voor zo leuk vond ik het, maar ik ben er jaren geleden mee gestopt. Het lijkt me stiekem wel heel leuk om weer te gaan maar ik durf niet zomaar naar die manege terug te gaan, er is zoveel veranderd daar… (geen goede reden i know, maar ik durf op de een of andere manier niet)

Wow, ik heb echt precies hetzelfde…
Maar nee ik kan je dus niet helpen sorry

voor een baantje kun je solliciteren in winkels. Als je dan bijvoorbeeld aan de kassa komt te staan moet je wel praten. Ik ben niet meteen het type dat een verhaal tegen iedereen ophangt, maar nadat ik cassiere werd ging het allemaal weg. Ook heb je in een winkel altijd collega’s want alleen mag niet. Het was en is voor mij heel leerzaam en gezellig met uitjes enzo :grinning:

-

Ik denk dat ‘overnieuw beginnen’ gepaard zal gaan met veranderingen. En of dat nou van omgeving is, of van personen, of zelfs een manege die anders is; je zult je er waarschijnlijk overheen moeten zetten. Probeer het eens. Het feit dat je het al probeert zal goed zijn voor je zelfvertrouwen. Je verlegt immers je grens omdat je iets doet wat je niet goed durft. En ik ben het met HartYou eens dat je afleiding moet zoeken op een plek waar je je fijn voelt, dus inderdaad in de vorm van een hobby, met mensen om je heen die dezelfde interesse hebben.

Ik weet niet hoe oud je bent en hoe lang je nog op school moet zitten, maar is het niet een idee om bijvoorbeeld een paar maanden op reis te gaan of in het buitenland te gaan werken? (eventueel als au pair, hallo sociaal leven!) Gewoon even er tussenuit, want je komt ook behoorlijk gestresst over (al weet ik natuurlijk niet of dat zo is en of je überhaupt op zo’n antwoord zat te wachten :stuck_out_tongue:).

Ik ben 16 en ik moet nog 1 jaartje, dan ben ik klaar met school. Lijkt me wel heel vet wat jij zegt! (ook eng, maarja wat is ‘eng’. moet toch een keer wat gaan doen…). Wat je zegt over dat ik gestresst ben kan wel kloppen ja, haha. Maar gelukkig ga ik bijna op vakantie dus dat is wel lekker(:

ik zit niet op 1 bepaalde reactie te wachten! ik ben juist blij dat je reageert, hoe meer reacties hoe meer ik eruit kan halen. :slightly_smiling_face:

Ik heb ook een behoorlijk klote periode achter de rug, maar ondanks alle tegenslagen en geloof me dat zijn er veel heb ik toch weten te presteren mijn gymnasium diploma met een redelijke lijst te halen en toch nog zo veel mogelijk leuke dingen te doen. Al zeg ik het zelf ben ik best trots op deze prestatie. Maandag ga ik eindelijk op kamers en in een heel leuk huis, daar heb ik echt zin in.

Er zijn dagen geweest dat ik me kut voelde en dit ook echt uitstraalde, maar daar had ik alleen mezelf maar mee. Hoewel ik ook hele leuke vriendinnen heb, is het ´vaste´ groepje van school eigenlijk voornamelijk kut tegen me geweest en ik begrijp nog steeds niet waarom. Ik geloof niet dat ik ze ooit iets misdaan had en ik weet zeker dat er bepaalde momenten zijn geweest dat ze doorhadden dat het niet goed met me ging, maar niemand was er echt voor me. Misschien komt het ook wel omdat ik niet heel makkelijk te bereiken ben, maar ik denk dat dat best meeviel.
Soms tref je het gewoon niet zo en dan zijn er twee dingen die je kan doen. Je kunt er genoegen mee nemen, of het heft in eigen hand nemen. Ik kon er niks aan doen dat mijn ouders geen geld hadden omdat ze beiden vertikte te werken tijdens hun 3 jaar durende proces dat uiteindelijk eindigde in een scheiding. Daar kan ik nog steeds niks aan doen. Maar ik heb er wel zelf voor gekozen meerdere bijbaantjes te hebben, een eigen webwinkel op te richten (www.MusthaveFashion.nl :wink:) en mijn eigen ding te doen. Maarja dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.

Ikzelf krop altijd alles op op zo’n manier dat als ik er lang genoeg niet aan denk ik het zelfs vergeet. Heel af en toe komt het tot een uitbarsting, maar daar val ik meestal niemand mee lastig tot ik mezelf weer bij elkaar heb. Mijn ervaring hiermee is toch echt ‘fake it till you make it’. Als het niet goed gaat zit ik soms even in een dip, maar dan stop ik het weg en doe ik alsof ik blij ben, tot ik uiteindelijk echt blij ben.
Ik hield me vooral vast aan het idee dat ik binnenkort (maandag yeahh) op kamers ga en alles helemaal zelf kan bepalen. Ik hoef niet meer met mensen om te gaan die ik eigenlijk niet aardig vind, omdat de rest van mijn vriendengroep me daarop aankijkt. Hoewel het financieel lastig gaat worden ben ik er wel klaar voor. Hoop ik haha.

kortom: ook met zelfvertrouwen issues, fake it till you make it. Als iemand jou niet mag om wie je bent, hoef je je niet aan te passen. Zoek simpelweg een groep vriendinnen waar je wel bij past. (oke tegenstrijdig met wat ik zei over mijn 'verplichte vriendinnen, maar aangezien ik een op een kleine school zat en 1 uur fietsen/half uur scooter van de bewoonde wereld afwoon had ik zelf niet veel te kiezen… Ondanks dat heb ik naast die vriendengroep wel veel leuke vriendinnen!)

haha damnn lang berichtje ook beetje onlogische volgorde, maar hoop dat jullie er iets aan hebben…

O en nog iets wat ik altijd denk als ik iets moet doen wat ik niet leuk vind/eng vind: het ergste wat er kan gebeuren is dat het mis gaat/ze nee zeggen.

Ja je hebt wel gelijk ja… ookal is het makkelijk gezegd dan gedaan. maar thanks voor je reactie(:

Zoek een andere manege in de buurt, of ene pension stal. Of zoek een verzorg pony :slightly_smiling_face:

up

Misschien moet je proberen opnieuw naar een psycholoog te gaan. Mij leek het eerst niks, maar ik heb een hele lieve psychologe (van max 27) en daar klikt het mee. Dus misschien als het klikt met de psychologe die je hebt, je jezelf een stuk beter voelt.
Op paardrijden gaan is miss ook een goed idee! Het zijn hele gevoelige dieren en een soort spiegel, ze laten je zien wat jij anders kan doen. Succes, het komt echt wel goed zolang je positief blijft :slightly_smiling_face:

Hm ja idd…
Maar een psycholoog heb ik liever niet ook al zou het misschien helpen, want ik weet nu al dat mn ouders dan naar me gaan kijken of ik geestelijk niet in orde ben en daar ga ik me alleen maar meer klote van voelen… Maar over paardrijden heb je wel gelijk ja(:

Oh dat is wel echt balen… Als je dat echt niet wilt dan moet je het niet doen! Ik weet niet hoe erg de situatie is bij jouw thuis, maar misschien is het anders een idee om een keer even te bellen naar jeugdzorg. Nogmaals, ik weet niet hoe erg de situatie is bij jouw thuis.