Verwarring

Misschien hebben sommigen van jullie mijn verhaal al gelezen bij het officiële vind-ie-me-leuk topic, maar ik weet nog steeds niet wat ik moet doen.

Vorig jaar ging ik carnaval vieren met vriendinnen. We kwamen een jongen tegen bij wie ik al het hele jaar in de klas had gezeten, maar we kenden elkaar niet zo goed en we dachten allebei dat we anders waren. Maar met carnaval kwam ik hem dus tegen en we hebben echt een superleuke avond gehad. Maar hij had toen nog een vriendin en alles was ook gewoon vriendschappelijk bedoeld.

Op school hadden we ook opeens veel contact en later ook op msn. Intussen was het uit gegaan met zijn vriendin op een heel vervelende manier. Hij zat er heel erg mee en ik luisterde naar zijn verhaal als hij iemand nodig had om te praten. Hij was er ook voor mij, omdat ik het in die tijd psychologisch best moeilijk met mezelf had. We klaagden eerst altijd over van alles en daarna vrolijkten we elkaar weer op. Onze gesprekken duurden vaak tot 's nachts. Het was nog steeds allemaal gewoon vriendschappelijk, want we konden op elkaar steunen toen we het moeilijk hadden.

Toen werd het zomervakantie en ik moest er heel erg aan wennen dat ik niet meer iedere avond tot laat met hem kon praten totdat ik in slaap viel. Toen besefte ik pas hoeveel hij voor mij was gaan betekenen. Mijn vriendinnen hebben toen op de avond voordat ik op vakantie ging zijn nummer ergens vandaan gehaald zodat ik hem kon smsen. Ik durfde eerst niet, want ik dacht dat het stalkerig over zou komen en dat hij ook misschien wel eens tijd voor zichzelf wilde. Maar hij smste terug en we bleven de hele vakantie smsen. Na de zomervakantie wilde ik hem echt heel graag weer zien. Maar het werd ineens anders tussen ons. Toen ik hem weer zag was ik zo ontzettend blij! Maar als we elkaar in de gang zagen of in de pauze, dan deden we allebei alsof we elkaar niet zagen terwijl we tegelijkertijd van elkaar wisten dat we elkaar zagen! Ik voelde me zo stom. Ik wist eigenlijk ook niet wat ik tegen hem zou moeten zeggen, want alle vakantieverhalen waren er al uit doordat we smsten.

Het gaat nu intussen weer helemaal goed, al kijken we soms nog steeds langs elkaar heen. Maar we praten gewoon op school tegen elkaar en we lachen naar elkaar. Dus daar ben ik heel blij mee. Maar ik vind hem denk ik leuk, hoe hard ik ook probeer het tegen te houden. Want hij volgens mij nog steeds niet op zoek naar een nieuwe vriendin en dat begrijp ik helemaal. En ik wil onze vriendschap ook zeker niet verpesten! Want ik heb het idee dat als je gewoon alleen maar vrienden bent dat je dan beter bij elkaar terecht kunt met van alles. Bovendien doen we dit jaar allebei examen en we hebben het dus super druk en volgend jaar gaan we allebei mischien wel ergens anders studeren en dan zien we elkaar niet meer. Maar aan de andere kant voelt het zo ontzettend goed als hij in de buurt is en ik word altijd vrolijk van hem! En hij is gewoon ontzettend leuk.
Maar ik weet niet hoe hij erover denkt en ik durf het niet zomaar te vragen uit angst dat ik dan iets van onze vriendschap verpest. En ik kan echt niet zonder hem!

Dus wat moet ik nou doen? Ik ben echt ontzettend in de war, ik heb al een lijstje gemaakt van voor en tegens, maar ik kom er echt niet uit…

gewoon laten gaan. wie zegt dat je nu stappen moet ondernemen. het loopt zoals het loopt toch?
ik heb ook gewoon nog contact met mensen waar ik mee op de middelvare school zat?

ja dat is wel zo! ik wacht het wel gewoon af allemaal!
maar het duurt allemaal zo lang…

Flirt gewoon met hem en kijk hoe hij reageert.