Vervelende thuissituatie -Wat moet ik doen

Al een tijdje voel ik me echt kut, niks in mn leven gaat bepaald goed…
En graag wil ik natuurlijk dat het wel goed gaat dus begon ik naar mezelf te kijken, of het aan mij ligt …
Als eerst wil ik ervoor zorgen dat het thuis goed gaat want dat is eigenlijk het belangrijkste voor me…
Nou is het december, de maand van gezelligheid, familie ectect, maar dat merk ik thuis niet echt bepaald…

Zoals bijv gisteren.
Mijn ouders en ik zouden naar de stad gaan om cadeautjes te kopen voor kerst (voor familie, want we vieren kerst met hun). Nou ik was al eerder wakker dus had mijn ontbijt al op, en later vroeg ik aan ze hoelaat we zouden gaan aangezien het al half 2 was… Daarop kreeg ik geen duidelijke antwoord, en ging ik mijn ding doen. Dus oppeens word er geroepen vanaf beneden: We vertrekken nu, doei! Gelukkig was ik al aangekleed… makeup op en was ik klaar om te gaan, maar toen ik beneden kwam was mijn vader al weg, en mijn moeder stond te schreeuwen tegen me dat ik op moest schieten? Ik snapte er niks van aangezien ik als eerste klaar was, en inneens is me vader al weg terwijl ze me niet eerder hadden geroepen dat we zo zouden vertrekken? Dus ik vroeg het aan mijn moeder en zij zei dat ze me had geappt… ‘Ja sorry maar ik zit niet 24/7 op mijn telefoon zoals jullie denken dus je kon me toch roepen?’ Was mijn reactie daarop.
Met een geirriteerde blik keek mijn moeder weg, en liep de deur uit, naar de auto toe.
Half rennend en in shock deed ik de deur achter me dicht en ging naar ze toe.
Mijn vader begon mij een hele preek te geven dat ik niet optijd klaar was en dat hij altijd op me moet wachten… Terwijl ik vandaag juist al klaar was met alles en als 1e klaar stond…?
Oke duss dacht ik het begint al fijn.
Toen hadden we cadeautjes gehaald, en heletijd kreeg ik domme opmerkingen te horen van mijn vader. Dus ik ging er niet meer op in maar vond het natuurlijk wel echt heel vervelend… Toen het al bijna 17.00 was vroeg ik of we gaan eten in de stad of thuis. Daarop kreeg ik gelijk te horen ‘We willen nog een paar winkels in’.
Nou het was super koud, en we gingen de meest apparte winkels in, en ze liepen er doorheen en gingen er weer uit (alsof ze expres die winkels ingingen )
Uiteindelijk was ik natuurlijk chagerijnig geworden, om dehele dag te lopen in de kou, alle cadeautjes al te hebben, met alleen ontbijt op, allemaal winkels ingaan en dan nog die domme opmerkingen van mijn vader.

Uiteindelijk gingen we eten, en had ik het over mijn opvoeding met mijn vader; hij reageerde alleen: Jij hebt geen opvoeding, aangezien je toch niet luistert naar ons.
En toen dacht ik echt bij mezelf: ik doe alles wat jullie vragen, ik blow/rook/drink niet en ga soms uit?
Echt dan probeer ik een keer met hem te praten, (omdat we dat bijna nooit doen) en probeer ik het gezellig te houden, en stoot die me gewoon af en wilt die geen gesprek met me voeren… Ook zei die ja alles wat je zegt is onzin, en daar hebben we niet veel aan. Maar als ik over school begin, dan begint hij al te zuchten van hou is op met praten, terwijl hij juist zegt; je praat niet met mij.
HOEZO ZOU IK MET JE PRATEN ALS JE GELIJK BEGINT TE ZUCHTEN EN TEGEN ME ZEGT DAT IK ONZIN PRAAT??? Ik snap er echt helemaal niks meer van
Mijn moeder vind er niet zoveel van, ze is het met hem eens maar vind ook dat hij tever gaat.
Nooit heb ik bepaald een dochter-vader band gehad. Nooit konden we echt goed praten of gaf die me echt liefde.
Alleen als ik bijvoorbeeld iets nodig had voor school zoals een palmpaas stok, maakte die wel de mooiste (aangezien hij een meubelmaker is). Maar verder doe ik alles in zijn ogen fout , en dat zegt hij dan ook gewoon.

Nu wil ik het echt fixen thuis, maar praten gaat amper want dan luistert hij niet eens of zet hij de tv harder. Over dit hele gedoe praten heeft geen zin want hij is eigenwijs en dan zegt hij dat ik weer onzin praat…?
Mijn moeder zegt er niet zoveel van tegen hem want dan komt er weer ruzie.

Maar als er bijv mensen bij zijn, zijn vrienden of familie. Doet hij hartstikke leuk alsof er niks aan de hand is en ik de leukste dochter ben van de hele wereld, of dan doet hij juist alsof ik niet besta en stelt hij me 1 vraag of 1 opmerking per 2 uur.

Nou dit was het eigenlijk wel zoon beetje… Ik weet echt niet wat ik er mee moet. En ik probeer mezelf te veranderen en aardig tegen hem te doen en leuk te doen, maar als ik het al probeer dan begint hij te zeiken of doet hij kortaf tegen me… Dus dan denk ik ook waarom doe ik nog überhaupt zo.

Later die avond gingen we nog naar de bioscoop, en hij zei echt 2 woorden tegen me. Toen we thuis kwamen zei hij niks meer. Hij ging naar beneden, mijn moeder ging slapen en ik ging ook slapen.
Met mijn moeder heb ik wel een goede band, alleen als zij er wat van zegt tegen hem dan hebben ze al gelijk ruzie aangezien hij vind dat hij toch gelijk heeft…
Mijn moeder zit echt heel erg tussen ons in en weet natuurlijk ook niet wat ze moet doen.

Echt ik heb geen flauw idee wat ik moet doen… Aangezien ik wel gewoon een gezellige december wil hebben met mijn ouders

Misschien kan je een brief schrijven met je intenties. Dat je niet wil zeuren of hem wil aanvallen maar dat je zo graag wil dat jullie leuk met elkaar omgaan, en daarom eigenlijk met hem wil praten, maar hij je die kans niet echt geeft.
Als je het op papier zet kan hij het rustig lezen en niet meteen reageren, waardoor hij er misschien een beetje over na kan denken en het niet meteen escaleert.
Nu moet je alleen wel oppassen wat je schrijft, want als je alles in zijn schoenen schuift dan wordt het er waarschijnlijk niet beter van. Gewoon aangeven dat je je best doet en van hem ook graag het gevoel krijgt dat hij het leuk wil hebben met jullie.

Maar het kan ook goed met je leeftijd te maken hebben, veel mensen hebben daar ook last van, en ouders ook. Ik hoop voor je dat het gauw beter gaat! :slightly_smiling_face: