Vertrouwen.

xx

Yes, dit lijkt me leuk! Ik wacht op ‘t volgende stukje :’)

me too!

x

up?

Lijkt me een leuk verhaal, ben benieuwd naar meer :slightly_smiling_face:

‘Toen jij het uitmaakte, heb ik weken lang op de bank gelegen, huilend. Er was maar een iemand die me in die tijd steunde en dát heeft mij sterk gemaakt. Yannick heeft mij laten realiseren dat ik een mooi meisje ben en jij een achterbakse lul!’ Met deze woorden stap ik op, drink ik een beweging mijn cola op, en loop naar de deur. Ik pak de grote, gouden klink vast en trek hem soepel naar me toe. Ik voel dat de warme wind in mijn gezicht blaast. Ik zucht, kijk nog een keer om, en voel de warme adem van Ralph in mijn nek.
‘Laat me niet gaan schatje, ik hou van je.’ Fluistert Ralph in mijn oor, en kust me zachtjes in mijn nek. Hij pakt met zijn handen mijn heupen vast en trekt me iets dichter naar hem toe. Ik voel een rilling en besef me dat dit niet goed is. Ik wring me los en stap opzij.
‘Naar buiten nu’ fluister ik fel naar hem.
‘Maar scha…’
‘Ik hoef je nooit meer te zien’ zonder dat ik het door heb, staat Ralph buiten en kijkt me zielig aan. Ik pak de deurklink weer vast, en laat de deur voor me vallen, Ralph buiten latend. Ik glimlach als ik aan Yannick denk en pak mijn roze mobiel vast. Ik schuif hem langzaam open en zie de tijd in de rechterbovenhoek staan. Yannick is nét klaar met zijn stage. Snel schuif ik mijn mobiel weer dicht en stop het diep in mijn nieuwe broek. Ik beweeg me langzaam naar de huiskamer en hoor daar de auto van Ralph wegrijden. Pas als ik de auto niet meer hoor, barst ik in tranen uit. Ik heb zo’n geweldige tijd met Ralph gehad, zulke mooie dingen meegemaakt. Ik huil om de tijden die ik heb verspilt aan Ralph. Alles is voorbij, afgesloten, het einde van het verleden en het begin van de toekomst.

verder !

ahhh verder ! :grinning:

ahhh verder ! :grinning:

sorry dubbel gepost :blush:

Ik word wakker van de deurbel, eerst wordt hij kort ingedrukt, dan een lange tijd, en dan weer een korte. Ik sta niet meteen op, maar blijf nog even liggen. Dan hoor ik voetstappen in het grind en hoor geklop op het raam.
‘Schatje?’ roept iemand. Ik open mijn ogen en zie dat ik niet in mijn bed ligt. Langzaam hijs ik mijzelf omhoog en knijp met mijn donkerblauwe ogen.
‘Schatje!?’ hoor ik weer iemand roepen. Ik sta op, strijk mijn kleren recht, en loop met korte passen naar de deur. Ik pak de klink vast en trek hem naar me toe. Er wordt een rode roos in mijn gezicht gedrukt, en ik pak hem vast. Met een glimlach op mijn gezicht kijk ik naar Yannick. Zijn glimlach verandert echter in een frons.
‘Is er iets meisje?’ Ik knik van links naar rechts en bedenk me dat ik er natuurlijk erg verlept uit moet zien.
‘Britt? Gaat het wel.’ Ik kijk Yannick recht in zijn mooie donkere ogen en voel dat mijn ogen weer waterig worden. Ik zucht diep en blijf Yannick aankijken. Ik zak tegen de muur en laat me naar beneden glijden. Herinneringen van vanmiddag komen weer boven. Yannick sluit de deur achter zich dicht en laat zich naast me glijden. Hij slaat zijn warme, donkere arm om me heen en trekt me naar zich toe. Ik begin uit te snikken op zijn warme borst en luister naar de sussende geluiden die Yannick maakt. Als ik mijn ademhaling weer onder controle heb, staat Yannick op, trekt mij mee en tilt me op. Hij tilt me door naar mijn bed en laat me rustig vallen. Dan legt hij het deken over me heen en loopt zachtjes de deur uit. Niet veel later komt hij terug met een flesje water en een aspirine. Hij laat zich naar me op mijn bed zakken en aait door mijn haar.

Waauu, je moet echt iets met je talent doen! Ik vind het zo ontzettend mooi & goed x).
Gauw verder dus :’).

go on :grinning:

up ^^

‘Ging het niet goed?’ vraagt hij. Ik heb Yannick vertelt dat Ralph langs zou komen, ik wil geen geheimen voor Yannick hebben. Ik haat geheimen, geheimen hebben er voor gezorgd dat Ralph en ik ruzie kregen, geheimen hebben ervoor gezorgd dat mijn ouders uit elkaar gingen, geheimen zorgen voor breuken, voor pijn. Geen geheimen meer voor Yannick en mij. Ik kijk in de mooie groene ogen van Yannick en bedenk me dat hij de allermooiste jongen van de hele wereld is. Een kleine glimlach verschijnt op mijn gezicht en ik bedenk me dat ik nog niets heb gezegd tegen hem. Ik kuch even zodat mijn stem weer normaal is.
‘Nou Yannick, het ging eigenlijk heel goed. Ik heb ervoor gezorgd dat Ralph me met rust laat. Ik heb hem eens even flink de waarheid verteld.’ Yannick buigt zich voorover en drukt een kus op mijn voorhoofd. Ik schuif iets naar links en Yannick gaat naast me liggen. Hij slaat zijn armen om me heen en ik duw mijn hoofd in zijn trui.
‘Britt, ik ben trots op je.’ Yannick weet altijd de goede woorden te zeggen. Hij weet met een oogopslag hoe ik me voel. Hij kan mijn gedachte lezen, hij is mijn soulmate. Ik houd van Yannick.

VERDER ! :grinning:

‘Weet jij nog hoe we elkaar hebben ontmoet?’ fluistert Yannick in mijn oor. Ik glimlach bij de gedachten aan onze eerste ontmoeting. Eigenlijk met dank aan Ralph. Ralph vond dat ik maar eens moest gaan werken, een bijbaantje zoeken. Net toen ik mijn bijbaantje had, bij de kledingwinkel hier in dorp, maakte Ralph het uit. Terwijl ik aan het werk was, kwam Yannick langs. Ik had Yannick al vaker gezien, en elke keer vroeg hij wel iets aan mij, al was het iets simpels, of we dat ene shirt ook nog in maat S hadden. Maar die ene dag was het anders. Yannick vroeg niet naar een shirt, niet naar een broek, niet naar die ene sokken die er niet meer waren. Die dag vroeg Yannick om mijn msn, wat eigenlijk als een klap kwam. Was ik klaar voor liefde? Of in ieder geval een flirt? Was ik klaar om met andere jongens te praten? Het mannelijke geslacht niet meer als vijandig te zien? Toch gaf ik mijn msn, uit nieuwsgierigheid denk ik. En eigenlijk is het toen heel snel gegaan. We zijn een keer een rondje gaan lopen met mijn hond. Toen hebben we naast elkaar op een bankje gezeten, niets gedaan. De tweede ‘date’ was naar de bioscoop. Daar hebben we voor het eerst gezoend. Ook al wilde ik het niet, ik vergeleek Yannick met Ralph. En, tot mijn grote verbazing, kwam Yannick er positief uit. Na nog geen twee weken hadden we iets. Ik glimlach.
‘Je vertrouwde me niet hé, in het begin?’ vraagt Yannick. Ik til mijn hoofd een beetje op en kijk hem aan.
‘Nee, ik wilde het zó graag, maar ik kon het niet. Mensen hadden me teveel pijn gedaan.’
‘En nu?’
‘En nu vertrouw ik je volledig. Deze vier maanden zijn de meest geweldige maanden van mijn leven geweest. Jij hebt mijn wonden geheeld en daar ben ik heel blij mee. Ik weet dat jij mijn vertrouwen nooit zal beschadigen.’ Ik voel Yannick’s glimlach in mijn haren en hij drukt een kus op mijn oor.
‘Ik ben gek op jou’ fluistert hij. Pas dan weet ik het zeker, Yannick is beter voor mij dan Ralph.

^^ je schrijft goed, ik wil wel meer lezen :wink:
Veel succes met schrijven. Misschien kun je
ook mijn verhaal eens lezen :blush:
( Verlangende liefde II)

Ik blijf dit verhaal iig volgen :grinning:

up??

ja verder! :grinning: