verplicht op vakantie wat nu?

heeeej

Tot nu toe ga ik elk jaar 3 keer per jaar op vakantie naar het zelfde land omdat mijn papa daar familie heeft. Ze spreken een andere taal en ik verveel mij daar echt dood. Mijn ouders gaan elke avond weg en ik blijf dan in ons huisje waar ik niks kan doen. ik heb daar geen internet zodat ik met vrienden kan praten ofzo, als ik internet wil hebben moet ik al naar een café.

Nu ga ik de eerste week van de paasvakantie met school op vakantie naar Barcelona en ik kom zondag terug nu willen mijn ouders dat ik maandag weer vertrek met hun op vakantie,maar dit wil ik niet. Ik moet mijn lief en vrienden al te lang missen. Ik ben 17 en ik mag van mijn beste vriendin bij haar logeren, ik mag bij mijn broer blijven logeren van hem en ik mag zelf bij mijn lief blijven logeren van hem maar mijn ouders zijn daar tegen.

Zij willen dat ik alweer mee ga op vakantie. Heeft iemand een idee of oplossing voor mij? Wat zou jij doen als je verplicht was om alweer op vakantie te gaan waar je al zo vaak bent geweest?

Gewoon meegaan. Wanneer je ouders nee zeggen, dan is het nee. Geniet ervan. Neem wat boeken mee, of weet ik veel. Waar gaan je ouders dan heen? Vraag of je mee mag. Dan verveel je je tenminste niet. Neem een talencursus/taalboekje mee om de taal te leren. Wanneer je daar 3 keer per jaar bent en je daar familie hebt, dan lijkt het me wel leuk om wat te kunnen verstaan en zeggen daar?
[size=2px]En verplicht op vakantie? Je doet alsof je een taakstraf hebt.

Waarom gaat je broer niet mee?

Je kan jezelf toch wel elke avond vermaken of niet? Neem boeken mee, ga tekenen, kijk tv, luister muziek of ga iets anders doen.
En ik neem aan dat je vaders familie ook jouw familie is, dus ga gewoon mee en zorg ervoor dat je iets te doen hebt.

Ehh luxe probleem?
Je kunt de taal leren, je kunt 's avonds met je ouders mee gaan.
Sorry hoor, maar als ik verplicht mee op vakantie zou moeten, dan mag je me midden in de nacht nog mijn bed uit trekken. Je kunt zelf ook wel een beetje moeite doen om het jezelf naar je zin te maken. Wees blij dat je zo vaak op vakantie kunt.

Dit is geen luxe probleem. Ik ben al 10 dagen weg met de bus dan ben ik zondag avond terug en maandag ochtend zou ik dan alweer met de auto moeten vertrekken. Ik heb hier ook vrienden en een lief die ik wil zien in de vakantie

ik ben trouwens al heel mijn leven 3x per jaar daar geweest en met “familie” bedoel ik alleen mijn oma die al te oud is om iets leuks te doen.

Ik snap je ergens wel denk ik. Toch vrees ik dat er niks anders op zit, kan je daar niet opzoek naar mensen om mee om te gaan? Vrienden maken?
Waarom kan je 'savonds niet met je ouders mee?

Ik vind echt dat je zeurt. Nogmaals, wees blij dat je op vakantie kunt. Doe een beetje moeite om jezelf te vermaken en voor je het weet ben je weer thuis bij je vrienden en je vriend.

mijn ouders gaan op stap s’ avonds en doen dit liever zonder mij.

nja ik zou het ook kut vinden. dus ik zou gewoon weigeren mee te gaan. :")

Het is alleen maar hoe ik erover denk. Blijkbaar één van de enige, of de enige die het durft te zeggen.

Kun je niet vragen of je iemand mee mag nemen?

Ik denk dat het inderdaad een luxe probleem is. Het is toch leuk om je oma te zien? Ze wordt er heel blij van als ze jou ziet, denk ik.

Aan de andere kant snap ik je gevoel van alleen zijn daar in dat land. Maar inderdaad, vul de tijd in met bijvoorbeeld te taal leren? Ik ging op vakantie met mijn ouders altijd kruiswoordpuzzels maken in de taal van het land. Zo leerde ik ook nog wat. Nou moet ik toegeven dat ik talen leren ook leuk vind.

Je vriendje en vriendinnen kan je na die tijd nog vaak genoeg zien, je bent denk ik maximaal 2 a 3 weken achter elkaar weg? Ze zullen er heus wel begrip voor tonen dat jij eventjes weg bent uit Nederland, dus daar moet je je niet druk om maken.

Edit; sommige mensen kunnen niet eens 3x per jaar een vakantie betalen om familie te bezoeken. Soms niet eens 1x per jaar. Dus wees blij dat je ouders jou die kans geven!

Welk land is het trouwens?

Ik denk ergens luxe probleem maar ik denk ook…je ouders moeten ergens ook een compromis sluiten als jij echt zo een slechte tijd daar hebt.
Ik zou je gevoel duidelijk uitleggen aan je ouders. En anders zou ik eens gaan onderhandelen of je internet kan krijgen in dat huisje.

Probeer het uit te leggen aan je ouders maar als ze nee zeggen blijft het nee.

Ik vind het nogal maf van je ouders dat ze zelf op stap gaan, jou niet mee willen hebben en dat jij dan dus de hele avond alleen in een huisje zit. Als ze toch niets met je doen waarom moet je dan mee :’)
Kun je niet naar je oma op die avonden, of zelf iets leuks gaan doen? Of vragen of een vriendin of je vriend mee kan zodat je daar wat mee kan doen?

En vraag je ouders waarom je niet bij je broer mag blijven. Het lijkt me voor jou eigenlijk helemaal niet leuk en ik zou gewoon nog meer wat proberen te regelen. Ik vind het helemaal geen luxeprobleem, want zo is t voor jou helemaal geen vakantie.

Ik zou inderdaad een vriend of vriendin proberen mee te nemen, als dat mag tenminste. En anders toch proberen bij je broer te blijven. Dat moet toch ook een geruststelling zijn voor je ouders, dat je bij familie bent? Ik snap sowieso niet waarom je mee moet, als ze toch op zichzelf plezier maken en jou achter laten. Heb je hun dat ook al gezegd? Dat jij daar niets te doen hebt omdat ze jou niet betrekken? En als je dan toch mee moet, je eraan optrekken dat je volgend jaar 18 bent!

Ik vind het trouwens wat flauw om over luxeprobleem te praten. Een luxeprobleem is 'Ik kan niet kiezen tussen een Iphone of een Samsung! :frowning_face: ’ Dit is geen luxeprobleem. Als ik morgen zwanger ben, is dat echt zwaar kut. Is dat dan ook meteen maar een luxeprobleem en moet ik dan mijn mond houden omdat er vrouwen zijn die niet zwanger kunnen worden?

Ik begrijp je wel, ik heb namelijk ook de helft van mijn familie in het buitenland en wij gaan ook 1x per jaar in de zomervakantie daarheen. Ik voel het ook als een verplichting, ik verveel me daar best wel vaak omdat ik daar gewoon al meer dan 20 jaar kom. Ik hoef in principe niet te gaan, maar aan de ene kant denk ik ja, ik zie ze maar 1x per jaar in het echt. Ik geef ook om ze, maar het is zo lastig. Het is Aan de ene kant wel leuk, maar andere kant zou ik ook wel zelf dingen willen ondernemen of gewoon gaan werken. Voor mij is het een dilemma, maar ja, dit jaar ga ik toch maar weer mee want ja familie is ook belangrijk.