Vermoeidheid en vervelende huisarts

Pff, zoals de meesten wel hebben gelezen gaat het even niet zo goed met me. Ontzettend vermoeid en de huisarts wil er weinig aan doen, dus vanmorgen maar weer heen. Wat zijn conclusie is dat het tussen mn oren zit en dat ik geen suikerziekte kan hebben, geen pfeiffer of wat voor ziekte dan ook. Ik heb gevraagd of er dan op zijn minst bloed onderzoek gedaan kon worden zodat er eigelijk dingen uit gesloten konden worden. Nou dat vond hij absoluut niet nodig, dus morgen maar heen met een van mijn ouders, als dat weinig uitricht ga ik eindelijk overstappen naar een andere huisarts. Helaas niet bij ons in het dorp, dus een beetje verder weg.

Iemand tips als ik morgen weer daar ben? En hoe ik dat gesprek het beste kan aanpakken?

Duidelijk zijn in wat je wil. Als jij je bloed wil laten onderzoeken omdat je het idee hebt dat het niet klopt, dan laat je je bloed onderzoeken. En als hij daar niet in mee wil werken zou ik gewoon zeggen dat je dan wel op zoek gaat naar andere opties, buiten zijn huisartsenpraktijk.
Als je je ouders meeneemt zal het waarschijnlijk nog wel meevallen, grote kans dat ze je dan wat serieuzer nemen.

bloedonderzoek moet je geloof ik zelf betalen en wordt niet vergoed, dus ik zou dat gewoon tegen m zeggen. Op algemeen bloedbeeld prikken kan nooit kwaad, voor suikerziekte moet er alleen anders worden geprikt en moet je nuchter zijn, misschien vind de huisarts dat een probleem? Heb je de laatste tijd trouwens keelontsteking gehad? De kans is dan groot dat je pfeiffer hebt.

Je betaalt wss het eigen risico zelf.

Maar je kunt ook gewoon voor een second opinion gaan en een andere huisarts vragen om een afspraak? Ik weet neit of jouw huisarts alleen op die locatie is, maar vaak heeft een huisartsenpraktijk meerdere huisartsen. Je kunt de assistent vragen of je een keer bij iemand anders anders op afspraak mag?

Het kan trouwens ook dat je gewoon last hebt van stress of een vitamine tekort hebt. Er hoeft niet per se een specifieke ziekte achter te liggen. Over het algemeen vertrouw ik op het advies van mijn arts, maar ik heb dan ook echt een goede arts. Als het je niet lekker ligt, vraag gewoon een second opinion aan dat mag gewoon hoor.

Ik heb hetzelfde gehad. Na heel veel gedoe ben ik dan maar naar een kinderarts doorgestuurd, via haar naar een psycholoog en op eigen initiatief ben ik op een diagnose gekomen die werd bevestigd in een gespecialiseerd(er) ziekenhuis. Zelfs de kinderarts wilde me dus niet geloven en van de psycholoog moest ik naar mentale therapie (want ik had toch ‘oh zoveel stress gehad als kind’). In dat gespecialiseerde ziekenhuis hadden ze aan een half woord genoeg en ben ik behandeld.

Ik wil er hier op het forum niet verder op in gaan, maar mocht je vragen hebben, note me dan vooral.

Vermoeidheid is ook een hele brede onduidelijke klacht. Ik kan me best voorstellen dat je huisarts er geen noodzaak in ziet om aanvullend onderzoek te gaan doen als hij uit jou verhaal geen aanwijzingen kan vinden waarom dat nodig is. Meestal is het ook niet te achterhalen waar vermoeidheid precies vandaan komt, er wordt dan vanuit gegaan dat er een disbalans is tussen draagkracht (psychisch, sociaal, lichamelijke klachten) en draaglast (rust, ontspanning, leefritme, voeding, sociale steun, hoe je van jezelf met dingen omgaat). En als je dan eenmaal vermoeid bent geraakt, zit je al snel in een vicieuze cirkel. Als je huisarts een lichamelijke oorzaak voor je vermoeidheid verwacht, dan zal hij daar (laten we ervan uitgaan dat het een goede huisarts is) zeker onderzoek naar gedaan hebben. Ik bedoel hiermee niet dat het ‘tussen je oren’ zit, maar meer dat aanvullend onderzoek niet altijd de oplossing is. Als je teveel onderzoek gaat doen heb je bijv. ook weer de kans dat je ‘afwijkende’ dingen tegenkomt die niet relevant zijn voor je klacht, maar waarbij je je dan af moet vragen of je het nou moet behandelen of niet.

Belangrijk is inderdaad om voor het gesprek met je huisarts voor jezelf op een rijtje te zetten waar je het over wil hebben. Als je echt onderzoek wilt, dan kan je dat gewoon vragen, vaak gaan huisartsen wel mee in een ‘simpel’ onderzoek als bloedprikken. Of vraag aan hem waarom hij juist geen aanvullend onderzoek wil doen, wat hij als oplossing ziet voor je klachten, wat hij zou aanraden. Succes in ieder geval.

Ik moet ieder jaar 2x bloedprikken en ik betaal het ook als ik over mijn eigen risico heen zit. Misschien dat het verschilt per verzekering.

Of je luistert gewoon naar je huisarts en accepteert dat je (zeer waarschijnlijk) geen ziekte hebt. Zo ongelofelijk veel mensen zijn moe, en bij het overgrote deel heeft dit geen ziekte als oorzaak.
Mensen rennen tegenwoordig zo snel voor van alles en nog wat naar de dokter, en als ze dan niet te horen krijgen wat ze willen horen is de dokter niet goed. Medici hebben niet voor niets jaren en jaren gestudeerd en weten (op uitzonderingen na natuurlijk) waar ze het over hebben, ik begrijp dan ook niet waarom het zo moeilijk is om te vertrouwen op hun oordeel en jezelf niet alle mogelijke diagnoses aan te praten.

Mijn zusje heeft het ook.
Als je bloedonderzoek laat doen, moet het getest worden op B12 en vitamine D
Succes ermee. Mijn zusje werd ook altijd weer terug gestuurd met ‘kijk het maar even aan’, aan zo’n dokter heb je niks!

Soms is die vermoeidheid zo erg, dat je als je eenmaal thuis komt van school/werk niks kan doen. Je ligt op bed en hebt geen energie meer voor huiswerk of huishoudelijke klussen. Zo is niet te leven.

Je kan het ook op de tour gooien van ‘het zou heel goed kunnen dat je gelijk hebt dat het iets psychisch is, maar voor mijn eigen gemoedsrust zou ik graag de andere lichamelijke mogelijkheden uitsluiten d.m.v. een bloedonderzoek’

Ach, ik denk dat genoeg mensen zo leven waaronder ikzelf. Ik zeg niet meteen dat de topicstarter zich aanstelt, maar (over) vermoeidheid heeft niet altijd als reden een of andere ziekte. Misschien eet ze niet goed, misschien plant ze haar dagen te druk in, misschien heeft ze een winterdip, misschien is het psychologisch. Als je naar de huisarts gaat en alleen maar kunt aangeven dat je heel erg moe en lusteloos bent dan snap ik op zich ook wel dat die arts weinig heeft om mee te werken.

Bij onze huisartsenpraktijk zijn er twee dokters. De een zei altijd kijk het maar even aan. De ander heeft wel degelijk actie ondernomen. Ik denk dat je als dokter ook naar je patiënt moet luisteren, vooral als die patiënt meerdere keren bij je komt.
Laat de patiënt een bloedonderzoek doen, dan weet je zeker dat je nergens gebrek aan hebt, of dat je geen ziekte hebt.

De vermoeidheid speelt al een hele poos, op advies van de huisarts ben ik toen begonnen met vitamine d en c slikken. En moest ik mijn slaapritme op een vast patroon houden. Ik slaap 10 uur per nacht en sta eigenlijk moe op, toen heb ik gekeken waar stress weg zou kunnen komen. Het stress is de afgelopen weken ontzettend afgenomen. De ziekte van pfeiffer heb ik al gehad een paar jaar geleden, ik ben toen ook heel erg moe geweest en veel ziek thuis gebleven. Op dit moment gebeurt het gewoon dat ik zittend achter de laptop in slaap val of zo maar onder het eten. Ik merk ook altijd meteen dat mijn zicht minder word als ik moe ben. Ik ben daarvoor bij de opticien geweest en de oogarts want eerst dachten we dat mijn ogen achteruit waren gegaan, heb eigenlijk mijn hele leven al een bril. Ik zeg ook niet dat er iets aan de hand is met mijn lichaam maar ik vind het zo nu wel tijd worden om het een en ander dan uit te sluiten. Want met deze vermoeidheid kan ik echt niks! Uit school kan ik niet sporten of met vriendinnen afspreken omdat ik daar gewoon geen energie voor heb, en als ik dat wel doe merk ik dat gewoon een paar dagen lang.

Ja daar ben ik het wel mee eens. Mijn huisarts is ook iemand die het zekere voor het onzekere neemt. En zo’n bloedonderzoek is zo gedaan, kan geen kwaad en is niet megaduur is ik snap ook niet helemaal dat dat voor hem geen optie is.

vaak is acceptatie dat er geen duidelijke (lichamelijke) oorzaak is voor de vermoeidheid de eerste stap naar een oplossing. Op de een of andere manier zijn er vaak instandhoudende/herstelbelemmerende factoren die ervoor zorgen dat je vermoeid blijft, die jij of je omgeving misschien helemaal niet ziet. Als je al zo lang klachten hebt, is het misschien een idee om met een psycholoog te gaan praten wat voor jou die factoren zijn? Als je vermoeid bent, en je gaat dan júist niks doen kan het bijvoorbeeld ook zo zijn dat je in een neerwaartse spiraal terecht komt, waar je heel moeilijk weer uitkomt.

Omdat, als je bij iedereen die voor vermoeidheid bij de huisarts komt bloedonderzoek moet gaan doen, het echt onbetaalbaar wordt en je enorme overdiagnostiek krijgt van andere niet-relevante dingen.

Precies wat Bidoof zegt. Mensen onderschatten vaak hoe lastig “vermoeidheid” als symptoom is voor artsen. Het is een symptoom van heel veel ziekten, maar kan ook “tussen de oren zitten”. Dat laatste betekent niet dat je het jezelf heb aangepraat! Dat komt door dingen in je omgeving, zoals stress.
Maargoed Bidoof heeft dat allemaal perfect uitgelegd.

Tuurlijk is het voor artsen lastig, maar zoek mee naar een oplossing. Ik heb/had een arts die zei ‘moet je niet in je bed gaan liggen’. Ik viel buiten verdomme over mijn EIGEN voeten omdat ik die níet meer fatsoenlijk op kon tillen. Dat het misschien niet altijd als ziekte te diagnosticeren is prima, maar stuur mensen niet ‘zomaar’ naar huis, wat daar wordt niemand mee geholpen.