Vermist

Hallo, ik heb nog nooit eerder geschreven maar ik wou het een keertje uitproberen, hier is het verhaal dan:

Rosa - 7 jaar. Zusje van hoofdpersoon (Miley)
Miley - 16 jaar. Hoofdpersoon, zus van Rosa
Hafsa - 16 jaar. Beste vriendin van Miley

‘Hallo, heeft u een meisje gezien met blond haar ongeveer zo groot, bruine ogen rond de 7 jaar, ze had een rood jasje aan met blauwe schoenen, heeft u haar gezien?’
‘Nee het spijt me.’
Ik heb het aan zoveel mensen gevraagd, maar niemand weet het! Helemaal niemand…
Zoveel mensen, zoveel lawaai. Waar is ze? Ik kijk om me heen maar ik zie haar nergens. Waar kan ze gebleven zijn? Het zweet breekt me uit. Wat moet ik doen? Naar de politie? Mijn ouders bellen? Ik ben zo stom, wie weet waar ze nu is. Misschien is ze ontvoerd, of… of… Hoe kón ik mijn zusje kwijtraken?

zal ik doorgaan of gewoon hierbij laten? Kvind het moeilijk om een begin te schrijven, dus tips zijn welcome! :expressionless:

Gaa maar door.
Ben wel benieuwd.
Als je doorgaat schrijf hem dan wek helemaal uit. Ik heb zo’n haat aan de mensen die een heel leuk verhaal beginnen en het dan niet afmaken.
X

ben benieeuwd. (:

Schrijf maar door! Ik vind alleen dat in het verhaal zelf duidelijk moet worden wie wie is, en hoe oud ze ongeveer zijn. Of precies. Maar als ik zo’n stukje er boven zie staan, dan vind ik dat al wel weer heel jammer. Verder vind ik het wel goed, het mag alleen wat relaxter, als je begrijpt wat ik bedoel. Dat je niet merkt dat je je best doet op het verwoorden :wink: Dit is bedoeld als opbouwende kritiek, niet vervelend. Verder vind ik het namelijk wel heel goed hoor :grinning:

Ik vind het al een goed begin (:

‘Ik liep naar het kraampje toe en kocht wat te drinken voor ons, toen ik terug liep was ze er niet.’ Zeg ik. ‘Dus je hebt je kleine zusje van zeven jaar alleen achtergelaten om wat drinken te kopen? Waarom nam je haar niet mee?’ Zegt de agent en kijkt me vragend aan. ‘Ik wou d’r wel meenemen, maar ze zat in een speelgoedautootje Ze wou niet mee. Ik kon haar toch niet dwingen?’ Zeg ik en barst weer in tranen uit. ‘Ik zal je ouders bellen, dan kunnen ze een foto van je zusje meenemen en is het voor ons veel makkelijker om haar te vinden.’ Zegt de agent. ‘Nee!’ Gil ik. ‘Als mijn ouders erachter komen ben ik dood, ze zullen me vreselijk gaan haten. Meer dan ze n…’ Ik kijk naar de grond. Ik had bijna een agent, die ik helemaal niet ken verteld dat mijn ouders een hekel aan me hebben. De agent kijkt me aandachtig aan. ‘Oké, bel mijn ouders maar…’ Zeg ik. ‘Dan kan je wachten in de gang.’ Zegt de agent en wijst naar de deur. Als ik op een bankje in de gang zit denk ik aan Rosa, waar is ze nu en wat doet ze? Op het moment komt er een jongen binnenlopen. ‘Zitten.’ Zegt een agent boos en de jongen gaat zitten. ‘Wacht hier, je wordt over een kwartiertje opgehaald.’ De jongen kijkt me aan. ‘Wat heb jij gedaan?’ Vraagt de jongen. Heeft hij het tegen mij? Ik kijk rond en ik ben de enige persoon in de gang samen met de jonge. ‘Huh, dat bedoel je?’ Zeg ik en kijk de jongen vragen aan. ‘Waarom zit jij hier? Op het politiebureau, ben je soms vergeten waar je bent?’ Zegt de jongen lacherig. ‘Uh… ik ben mijn zus… Ik ben verdwaald, ik woon hier niet. Mijn ouders worden gebeld.’ Zeg ik meteen. ‘Waar is Rosa?’ Zegt mijn moeder en komt de gang ingelopen. ‘Wat heb je met haar gedaan? Waar is Rosa? Geef antwoord Miley!’ ‘Mevrouw komt u binnen? Heeft u een foto bij u, van het vermist kindje?’ Mijn moeder vist een foto uit haar tas en geeft het aan de agent. Ze loopt het kamertje binnen en sluit de deur met een knal. ‘Dus, je bent verdwaald.’ Zegt de jongen en kijkt me grinnikend aan. Ik word rood. Betrapt!

leuk verhaal, je schrijft ook fijn!

doorgaan :slightly_smiling_face: nu niet stoppen ben toch wel benieuwd waarvoor die jongen er zit

Verder (:

verder! :slightly_smiling_face:

gonna follow it!

‘Ik heet Mike. Hoe heet jij?’ Vraagt Mike. Hij bestudeert me. Wat zou er door zijn gedachten razen? ‘Uh… Miley.’ Zeg ik. Ik bekijk ‘m. Hij is best wel knap, donkerbruin haar, blauwe ogen, lichte tint. Mijn smaak! Koppie erbij houden Miley, je zusje is vermist, dan ga je niet op een jongen zitten kwijlen. Laat die gast gewoon, wie weet wat hij heeft gedaan, wat hij allemaal uit heeft gespookt. ‘Eh… waarom zit jij hier?’ Vraag ik en kijk Mike aan. ‘Oh… gewoon, eh… ik zat wat rond te lopen in de stad, en toen begon er een groot gevecht tussen drie gasten. Ik was getuigen.’ Zegt Mike en kijkt meteen de andere kant op. ‘Ik was vandaag ook in de stad. Maar die agent leek echt heel pissig, denkt-ie dat je mee hebt gevochten?’ Ik kijk Mike vragend aan. ‘Uh, ja. Denk het? Maar wat was er nou precies met jou? Wie ben je kwijtgeraakt?’ Zegt Mike. Ik kijk naar de grond en barst weer in tranen uit. Hij komt naast me zitten. ‘Ik ben mijn zusje kwijtgeraakt.’ Zeg ik door het snikken heen. ‘Én?’ Zegt Mike. Én? Én? Meent hij dit nou echt? Én? Ik ben verdomme mijn zusje kwijtgeraakt en hij zegt én? ‘Hoe bedoel je én? Mijn zusje is vermist! Misschien zie ik haar nooit meer. Wie weet waar ze nu is!’ Zeg ik boos. ‘No big deal. Mijn broertje was ook eens kwijt. Na drie uur zoeken hebben we hem gevonden. We zijn niet eens naar de politie hoeven gaan.’ Zegt Mike. ‘Hallo? Ik heb wel meer dan drie uur lang zitten zoeken. Ik zoek de hele middag al. Ze is nergens te bekennen! Nergens. Ze komt vast nooit terug. Misschien is ze wel d…’ Ik begin harder te huilen. ‘Jullie vinden haar vast wel. Hier.’ Zegt Mike en houd een briefje op. Ik kijk ernaar en dan zie ik een 06- nummer. Wat moet ik hier mee? Ik ga niet zitten daten, Rosa is zoek! Ik duw het briefje weg. ‘Je weet maar nooit zegt Mike, misschien heb je me een keertje nodig?’ Zegt hij en geeft me een knipoog. Hij doet de rits van mijn tas open en stopt het briefje erin. Hij sluit mijn tas en gaat aan de andere kant van de gang zitten.

Ik sta voor de spiegel en zie een lelijk meisje met uitgelopen mascara, korte wimpers en blauwe ogen. Mijn haar zit vandaag voor geen meter. Ik wou het gisteren nog gaan verven. Ik was blond zo zat. Maar nu… het herinnert me aan Rosa. Ze is al 1 dag zoek. Ik kijk in mijn tas en zoek mijn fietssleutels, hé dat is raar. Waar is mijn portemonnee? Hij zat gisteren de hele tijd in mijn tas. Ik ben gaan shoppen… drinken halen… politie bureau… Er komt een schok door me heen. Zou Mike mijn portemonnee hebben gestolen? Nee, vast niet. Denk verder… Ah ik heb ‘m vast ergens laten slingeren. Om mijn portemonnee hoef ik me nu geen zorgen te maken. Ik zou me om Rosa zorgen moeten maken. Mijn moeder en vader komen de kamer in. Mama zit de hele tijd te huilen. ‘Slecht nieuws, door jou onverantwoordelijkheid is Rosa vermist als je je dat nog herinnert. Ze hebben haar jas gevonden. In de modder.’ Zegt papa. Opeens word ik heel erg blij, alsof iemand een pijl in mijn hart heeft geschoten. Maar dan vol met blijdschap! ‘Slecht nieuws? Dat is goed nieuws, ze zijn iets op het spoor!’ Zeg ik blij. ‘Wacht,’ Zegt papa. ‘Ze hebben een meisje rond de 7 jaar dood in het bos gevonden. Ze heeft blond haar bevestigden de agenten. Ze willen dat Linda en ik komen kijken of het Rosa is.’ Mama barst weer in tranen uit. ‘Waarom huil je? Rosa is niet dood… Rosa is niet dood!’ Schreeuw ik. ‘Rosa kan niet dood zijn, ze is niet dood! Waarom huil je? Verdomme mijn kamer uit!’ Zeg ik en duw mijn ouders de kamer uit. Ik gooi van alles op de grond, mijn spaarpot, beeldjes, potloden, pennen, stiften, alles wat ik maar kan vinden. ‘Ze is niet dood!’ Schreeuw ik. Ik pak mijn mobieltje en bel Mike.

pff shit
spannend.
=/

is dat goed of slecht bedoeld? XD

doorschrijven! Je bent echt goed!

Verder!

jaah jaah jaah

verderrr!i lovee itt!

xx(L)

wauw je bent echt goed !. 'k ben benieuwd naar je nieuwe stukje !!!

echt goed (L)

‘En ís het je zusje?’ Vraagt Mike. Nadat ik hem had gebeld vroeg hij meteen of ik kon afspreken. Dat vond ik goed. Nu zitten we in een café bij mij om de hoek. ‘Geen idee… Mijn ouders gaan er zo naartoe. Je weet niet in welke staat mijn kamer verkeerd, ik heb alles wat ik kon vinden op de grond kapot gegooid. Ik ben echt kapot van dat nieuws.’ Zeg ik en drink mijn milkshake op. ‘Dat snap ik ja, ik was ook helemaal in de stress toen ik mijn broertje kwijt was. Maar die van jou licht anders.’ Zegt Mike. ‘Zelfs als het niet mijn zusje is, is het die van iemand anders. Hoe kán iemand zo… zo gevoelloos zijn? Iemand zijn leven afpakken….’ Zeg ik. Er rollen weer tranen over mijn ogen. ‘Er is vast iets ergs gebeurt met Rosa, anders was ze toch al lang al gevonden?’ Snik ik. ‘Het komt vast wel goed. Positief denken, is er een plek waar je zusje heen kan gaan? Een vriendin… favoriete plek?’ Vraagt Mike. Wat is-ie toch behulpzaam. Super aardig van hem. ‘Nee, we hebben de ouders van haar vriendinnen al gebeld. Niemand weet iets. En ze heeft ook niet echt een favoriete plek…’ Zeg ik. Mike duwt me tegen zich aan en streelt me over mijn haar. Het voelt zo vertrouwt. Er valt een nare stilte. Er komt een vrouw het café ingelopen met een bosje bloemen in haar handen. Het is duidelijk een verkoopster. Ze loopt alle tafels langs en vraagt de mensen of ze een roos voor hun geliefde willen kopen. De vrouw komt deze kant op en ik maak me zo snel mogelijk los van Mike. ‘Wil je een roos kopen?’ Vraagt de vrouw aan Mike. ‘Je vriendin word vast heel blij.’ Zegt de vrouw en kijkt mij aan. ‘Eh, ze is niet mijn vriendin.’ Zegt Mike met een raar stemmetje. Wow, vind je me zó walgelijk ofzo? Zeg het dan op ten minst op een normale manier. ‘Ik wil wel een roos kopen.’ Zeg ik gauw. De vrouw kijkt me raar aan, net als Mike. De vrouw pakt een van de mooiste rozen uit het bosje en geeft die aan mij. Ik geef haar een euro en dan loopt ze tevreden weg. ‘Voor mij? Wat lief van je.’ Zegt Mike. ‘Nee niet voor jou,’ Zeg ik lachend. ‘Hij is voor mijn vriendje.’ Zeg ik met een plagerig stemmetje. Mike’s gezicht betrekt. ‘Nee hoor, ik maak maar een grapje. Ik heb helemaal geen vriend. Hij is voor jou.’ Zeg ik. ‘Jij geeft mij geen roos, dus geef ik er 1 aan jou.’ Mike krijgt weer een glimlach op zijn gezicht. ‘Je bent echt super!’ Zegt Mike. ‘Maar wat is nou de echte reden dat je me een roos geeft?’ Mike kijkt me een beetje spottend aan. ‘Nou, je hebt me heel erg goed geholpen daar net. Je verdient een beloning.’ Zeg ik en geef hem een kus op zijn wang. ‘Wow! Ik dacht dat ik mijn beloning voor vandaag al gehad had.’ Zegt Mike. Ik bloos. Mike kijkt op zijn horloge. ‘De tijd vliegt, ik moet nu gaan. Spreken we nog eens af?’ Zegt Mike. ‘Ja is goed.’ Zeg ik. Hij loopt het cafétje uit. Ik kijk hem na tot hij niet meer zichtbaar is. Hé, dat is raar. Mijn tas staat open. Dat herinner ik me niet. Ik rits mijn tas weer dicht en loop het cafétje uit. Mike had al afgerekend.

Verdomme waar is mijn mobieltje? Eerst mijn portemonnee en nu mijn telefoon. Ik kan mijn sleutels ook nergens vinden. Misschien ben ik ze in het café vergeten. Of heb ik ze laten vallen. In de ochtend had ik ze nog….

Ik kijk naar de klok, dan naar de deur, en dan weer naar de tuin. De klok, de deur, de tuin. Klok, deur, tuin. Waar blijven ze? Er razen nare gedachten door mijn hoofd. De auto van papa! Ze zijn er. Ik ren naar de voordeur en doe ‘m dan open. Mama komt huilend de auto uit. Papa pakt haar vast en helpt haar lopen. Is… is Rosa d… dood? ‘Is het Rosa? Is het Rosa?’ Vraag ik. Mama kijkt me aan. Ik zie verschillende emoties in haar ogen. Woede, wanhoop, angst… Mam zit op de bank en papa ijsbeert door de kamer. ‘Gaat iemand me nu nog iets vertellen of wat?’ Zeg ik. ‘Wat maakt het uit, jij bent de gene die een hekel had een Rosa. Je wou altijd al van haar af. Nu had je de kans en heb je haar ontvoerd!’ Zegt mama. Ik schrik me dood. Wat hoor ik nu? Krijg ik de schuld, niet te geloven. ‘Ik wil Rosa net zo snel terug hebben als jullie, hoe kunnen jullie dat over me zeggen? Was het Rosa of niet?’ Zeg ik. Mama kijkt me aan. ‘Nee.’ Zegt ze koud. Er gaat een ongelovige opluchting door me heen. Ik ren naar mijn kamer en zet mijn laptop aan. Als-ie aan is log ik in op msn. Gelukkig, Mike is online!

Miley-Smiley Zegt:
Hi 

Micheal Zegt:
Hee, in een goeie bui of what?

Miley-Smiley Zegt:
Jaaaa! Het gevonde meisje is niet mijn zusje!

Micheal Zegt:
Wat een opluchting!

Miley-Smiley Zegt:
Jha inderdaad. Ik wou je smsen maar ik kan mijn mobieltje nergens vinden.

Het is even stil. Waarom antwoord hij niet? Wat valt er dan te antwoorden? Nou ja, hij kan vragen hoe het verder met me gaat…

Miley-Smiley Zegt:
Zullen we een x-tje iets leuks doen? :blush:

Micheal Zegt:
Ik heb het de laatste tijd druk. Ik ga zo nog weg

Miley-Smiley Zegt:
Waarheen? :open_mouth:

Micheal Zegt:
Joggen in het bos

Miley-Smiley Zegt:
Kijk wel uit, daar is dat ene meisje gevonden

Weer is het even stil. Antwoord nou… Weg, hij is offline. Misschien had hij haast? Ik laat een offline bericht achter.

Miley-Smiley Zegt (17:07):
Doei?

‘Mam, ik ga effe naar Hafsa!’ Zeg ik. ‘Ja ga maar, laat jezelf ook even ontvoeren onderweg wil je?’
‘Hafsa!’ Ik omhels mijn BFF als ze de deur open doet. Er rollen weer tranen over mijn wangen. ‘Meid, god kom binnen,’ Zegt Hafsa. We lopen door naar haar kamer en dan plof ik neer op haar bed. ‘Wat erg van je zusje, ze word vast wel gevonden.’ Zegt Hafsa. ‘Ik

wil er even niet aan denken, ik wil wat afleiding.’ Zeg ik. ‘Ook goed, Dvd’tje kijken, muziek luisteren, over jongens praten?
‘Laten we dat allerlaatste doen,’ Zeg ik en geef Hafsa een knipoog.

lalalalaaaleuk verhaaaal!<3