Verloren schoen en een dronken kop. {Verhaal}

Verloren schoen en een dronken kop

Vermoeid liep ik door de lege straten, bijna magisch hoe zo’n drukke stad omgetoverd word tot een stil bestaan. Het was bijna magisch als ik niet bij iedere stap mijn blaren zou voelen.
Blaren die vannacht geboren waren, uitgaan leek wel het recept om blaren te krijgen.
Knellende schoenen en dansende voeten waren geen goede combinatie blijkbaar.
Zuchtend liep ik verder. Aan 1 hand bungelde er een schoen waar mijn tweede schoen is wist ik niet.
Misschien ergens verloren in een hoekje bij de bar.
Dit was de laatste keer dat ik mij liet overtuigen om Dirty Dancing na te doen.
Terugdenkend aan de herinneringen gleed er een lach op mijn gezicht.
Een paar huizen later herkende ik mijn flat,
waarschijnlijk was ik er al tig keer langsgelopen maar met mijn dronken kop waren de cijfers een mengelmoes van iets wat leek op iets geweest.
Iets wat gewoon te wazig was om te lezen.
Natuurlijk was het vinden van mijn flat niet de grootste obstakel, dat was de sleutel in het slot doen.
Ik weet niet wat ik deed maar het leek bijna op een kubus, ik draaide de sleutel heen en weer maar de deur leek potdicht te zitten. Great had ik dat ook weer
Wat moest ik nu? De huisbaas bellen, nee slecht idee.
Die man was een viezerik eerste klas en de kans dat ik in zijn bed belande was groter dan dat hij vriendelijk de deur zou opengooien.
Zuchtend liet ik mij neervallen op de stoep. Het bestaan van een zwerver was niet iets wat ik wou meemaken maar wel iets wat ik nu kon afstrepen.
Ik weet niet hoelang ik daar op de stoep heb gezeten maar toen de zon zichtbaar werd en de straten verlichten besloot ik dat ik het slot nu wel kon vinden.
Ik stond op, en geloof me dat was een hele prestatie aangezien mijn benen zowat verlamd waren. Liep naar de deur en pakte mijn sleutel uit mijn tas.
Met de sleutel nog in het slot ging de deur langzaam open.
Aan de overkant, van de oh zo warme binnenkant van de flat, daar waar mijn slaapkamer was en waar ik liever had geslapen dan de stoep stond nu een jongen.
Naakt.
Najah naakt, schaars gekleed. Mijn ogen gleden naar beneden waar slechts een boxershort zijn edele delen bedekte.
Shit. Ik keek naar zijn edele delen terwijl ik tegenover iemand stond.
Vluchtig keek ik weer omhoog, hopend dat hij slechtziend was ofzo. Helaas verraadde zijn lach dat hij alles prima gezien had, inclusief mijn geweldige ‘ik heb de hele nacht op de stoep geslapen look’.
Hij had meer een ‘ik word wakker als een Calvin klein model look’. Verschil moet er zijn.
Liever niet op een moment als deze.
Ik besefte nu pas dat de resten mascara een spoor vormde, mijn haar op een vogelnest leek en ik zonder schoenen op straat stond.
Misschien zou hij mij geld geven.
Ik wist niet wat ik moest doen, wegrennen? naar binnenlopen langs Calvin.
Calvin leek dit wel een leuk ochtendtafereel maar besloot ook dat iemand iets moet doen.
‘Goeiemorgen’ zei hij zonder blikken of blozen, ‘Lekker geslapen?’

*titel veranderd*

*Ik ben gewoon roekeloos begonnen dus ik zie wel waar het schip strand*
Mocht je foutjes zien/tips hebben zal ik het aanpassen

X

Ik knipperde met mijn ogen, verbazing was denk ik wel van mij gezicht af te lezen.
Vroeg hij nou net of ik lekker geslapen had? Als dit zijn humor was, was het wel verdomd rare humor.
Ik versnelde mijn pas toen ik langs hem heen liep, een walm van aftershave drong mijn neus binnen. Het stonk. Het stonk naar een super mannelijke frisse toilet nog iets.
Ik rende zowat de trap op ondanks mijn verstijfde spieren.
Toen ik helemaal boven was keek ik vluchtig naar beneden.
Mijn geestige Calvin was nu weer vertrokken, hopelijk voor een lange tijd naar een photoshoot van Chanel, Dior of wat dan zijn hartje ook begeerde.
Iedere keer dat ik hem zou zien zou een pijnlijke herinnering van mijn eerdere vertoning zijn.
Een bad, een heerlijk warm bad daar had ik zin in.
Ik opende de deur van mijn kamer. Een puinhoop dat bestond uit kleding, etensresten en ontplofte, ik weet niet wat.
Ik was een geboren en getogen rommelkont. Een rommelkont in hart en nieren.
Gelukkig was mijn huisgenoot, niet dat ze dat te noemen was aangezien ze overal zo’n beetje leefde behalve hier, niet zo kieskeurig geweest toen ze haar appartement aanbood.
Ik was meer een huis-opasser, maar dat was alles beter dan huur betalen.
Terwijl ik naar de badkamer liep raakte de oppervlakte van mijn voet iets scherps aan.
Dromerig staarde ik naar beneden, een pakketje lag nu half vertrapt onder mijn neus.
Langzaam pakte ik het af en scheurde de, wat nog niet kapot was gegaan door mijn voet, de verpakking open.
Er lag een briefje in.

Schoen kwijt?

*titel is veranderd na iets wat toepasselijker is*


Bevalt het verhaal?