Verlegen bij jongens -> negeren?

Dit heb ik ook gehad. Niet aankijken, als je hem ziet heel snel wegkijken, plekken vermijden… dat soort dingen. Wat ik heb gedaan is mezelf “eroverheen” zetten. Tegen mijn zin in naar iemand toestappen. Het is SUPER eng en echt vreselijk maar jongens denken niet zoveel na als meisjes en vinden het altijd wel leuk als ze aandact krijgen! :slightly_smiling_face: + als je ze negeerd zet dat ze meer aan het denken dan als je misschien een beetje awkward “hoi” zegt. Want dan denken ze misschien: “voelt ze zich te goed voor me?”

Bedankt voor de vele reacties!

Wauw, ik dacht serieus dat ik zo wat de enige ben die hier last van heeft. Nu ik weet dat ik niet alleen ben, voel ik me er toch al iets beter bij! :slightly_smiling_face:

Vandaag kwam ik een jongen tegen die ik al een paar keer heb ‘genegeerd’, maar hij kwam vanachter een hoekje zeg maar, dus ik kwam hem onverwacht tegen en toen reageerde ik heel spontaan.

Dus ik denk dat ik vaak pas ga negeren als ik een jongen al op voorhand heb gezien en dan begin ik te veel na te denken over wat hij zou denken als ik dit of dat zeg. En dan word ik verlegen en kies ik ervoor om hem te negeren, omdat dat de ‘gemakkelijkste uitweg’ is.

Ik had dat vroeger ook altijd. Vooral omdat ik dacht dat mensen wel hoi tegen mij zouden zeggen als ze me aardig vonden. Later hoorde ik dat veel mensen dachten dat ik arrogant was. Toen durfde ik het ineens wel. Mensen vinden het echt niet raar als je ze gedag zegt, ook jongens niet.

Ik heb precies hetzelfde! Ik denk dat jongens soms niet weten wat ze van me moeten denken. En eigenlijk, als iemand anders de ene keer heel vriendelijk zou zijn en me de andere keer zou negeren, zou ik ook niet goed weten wat ik van diegene moet vinden. Maar misschien (hopelijk!) denken jongens hier minder over na.

Dit is mijn probleem, als ik met een jongen praat dan kap ik het snel af, wrm? Nou mensen vinden mij best verlegen buiten het huis om, dat heb ik altijd al gehad, maar als ik dan dat zou willen veranderen ben ik bang dat ze me arrogant gaan vinden omdat ik opeens dan niet meer verlegen ben buiten het huis om op school ofzo

k heb ook iets dat hier op lijkt:
ik ben van mezelf best spontaan, en kan bijna met iedereen, eigenlijk nog makkelijker met jongens, gewoon een random gesprek beginnen dat eigenlijk nergens over gaat, maar waar je toch wel om kan lachen. Nu vind ik een jongen heel leuk, alleen omdat ik hem leuk vind, kan ik niet meer zo ‘spontaan’ een gesprek beginnen, omdat ik dan denkik te veel nadenk ofzo. Ik vraag hem wel gewoon dingen over school (hij zit bij me in de klas) en dingen over zijn sport enzo, maar het gaat altijd een beetje lastig. Hebben jullie tips hoedat smoother kan? (:

Omdat je met andere jongens wel goed kan omgaan, kan je eens proberen om te doen alsof hij één van die andere jongens is. En als een gesprek met hem even wat moeizaam gaat, bedenk dan eens wat je op dat moment zou zeggen of doen als hij één van die andere jongens is :slightly_smiling_face:

Pfoeh ik ben niet de enige! hahah

Indd dat heb ik ook
dan zit ik er over natedenken en dan negeer ik hem ,

Story of my life … zo irritant is het!Als ik hem zie lopen ga ik expres recht vooruit doorlopen dat ik zogenaamd niks zie:P Er staan wel handige tips in dit topic!

Ik herken dit zo erg!
Maar bij mij is het nog hopelozer denk ik, ik ben al een jaar verliefd op een jongen , heb er ook een tijd mee gesms’t maar op de een of andere manier durfde ik hem nooit aankijken of een gesprek te beginnen, pff…

Haha, herkenbaaar, ik zie ook echt heel veel jongens als ‘boyfriendmaterial’.
En als ik dan het gevoel heb dat ze op sociaal gebied ‘onder mij’ staan (dus onpopulairder ofzo) , kan ik er ontzettend goed tegen praten, en dan ben ik ook echt vet spontaan en leuk enzo. Beetje raar uitgelegd, maar ik werk een beetje met rangen ofzo geloof ik. Echt stom, maarja. Maar, nu is er een jongen die ik ontzettend leuk vind, en die zit voor m’n gevoel op mijn rang zegmaar, haha. Dus daar ben ik een beetje verlegen bij, maar niet zoals normaal, wel grappig.
Okee, dit komt waarschijnlijk heel stom over, maargoeed.

Haha met vrienden erbij vind ik het juist altijd makkelijker :stuck_out_tongue: Maar aan mij heb je dus niet echt wat…

Dit heb ik dus ook. Er zijn zo van die types jongens (zoals de nerdy types bv of jongens die zelf onzeker zijn) waarbij ik me beter voel en bij hen ben ik totaal niet verlegen.

ik heb precies hetzelfde probleem, ik vind het heeel vervelend :s dus heeft er iemand tips? :slightly_smiling_face:

Dit heb ik ook! En het is inderdaad heel vervelend. Jongens zien mij vaak als ‘dat stille meisje’ of iets in die richting, maar ik ben helemaal niet zo stil als ze denken, ik ben gewoon heel erg verlegen bij jongens…

aah story of my life!

PRECIES !

jeetje toen ik die titel zag voelde ik me metee angesproken haha!

ik ben een jongen ( allang al door de puberteit heen)

en dit is mijn mening/ervaring (en van vrienden)

Ik ga het niet eens allemaal lezen.

Jongens die geen “players of eikels zijn”, worden vaak zelf verlegen of nerveus
als je over wat persoonlijkere dingen gaat praten