Verlegen bij jongens -> negeren?

Bij jongens ben ik vaak verlegen. Het lijkt wel alsof ik bijna alle jongens als ‘potential boyfriend material’ zie (op enkele jongens na dan). En dat maakt de communicatie met hen moeilijker voor mij.

Op zich, als ik met een jongen alleen ben, kan ik meestal wel vrij goed met hem praten, al hangt het er ook wel vanaf wie het is. Bij sommigen voel ik me meteen op mijn gemak, bij anderen niet.

Maar goed, als ik zo’n jongen dan later opnieuw tegenkom, durf ik hem bijna niet aan te kijken en ‘negeer’ ik hem. Ik denk dat het komt doordat ik bang ben dat hij verkeerde dingen gaat denken. Want normaal, als ik iemand die ik ken tegenkom, zeg ik enthousiast en met een brede glimlach hallo. Maar net omdat ik bijna alle jongens als ‘potential boyfriend material’ zie, ben ik bang dat ze denken dat ik iets voor hen voel ofzo, omdat ik misschien ‘te’ enthousiast overkom.

Maar dus, doordat ik hen soms automatisch ga ‘negeren’ (ookal is het niet slecht bedoeld), heb ik al meerdere opmerkingen gekregen dat jongens denken dat ik hen expres negeer. Meestal is het ook expres (hoewel ik probeer te doen alsof ik hen écht niet gezien heb), maar het is niet uit arrogantie, wel uit verlegenheid. Maar ja, zo kan ik dus ook geen vriendschappen met jongens opbouwen, als ik hen niet eens recht in de ogen durf te kijken en hallo zeggen.

Het lijkt allemaal heel belachelijk, maar ik zit er echt mee. Ik heb echt enorme moeilijkheden in de omgang met jongens.

Daarom wil ik jullie vragen of er meiden zijn die zich herkennen in dit verhaal en of jullie tips hebben die ik bijvoorbeeld in mijn achterhoofd zou kunnen houden tijdens het contact met jongens?

Alvast bedankt!

X

Wow ik herken me hier echt heel erg in! Ik heb echt precies hetzelfde, en dat is echt zwaar irritant. Maar ik denk nu vaak: wat maakt het uit of ze denken dat ik iets in ze zie, want ik weet zelf dat dat niet zo is. Het zou erger zijn dat ze denken dat ik ze niet mag, terwijl dat ook niet zo is. Of ik beeld me in dat ik gewoon met mn vriendinnen praat. Dat ze jongens zijn veranderd niet dat ik niet met ze kan praten. Er zijn ook meisjes die kunnen denken dat je op ze valt…
Nou, die gedachtes zijn een beetje dom maar het helpt me wel een beetje. Maar ik blijf dit topic volgen haha (;

Ik had dat vroeger ook altijd. Vooral tijdens het stappen of als ze bij me in de winkel kwamen.
Ging dan ook vreselijk twijfelen aan mezelf en keek ze daarom niet aan.
Mijn huidige vriendje pakte dat subtieler aan, waardoor ik niet verlegen hoefde te zijn. Of niet hoefde te negeren.
En het klikte op een andere manier als met andere jongens waar ik ooit mee gedate had. Dus als de klik er is hoef je niet verlegen te zijn of te negeren.
En ja, je moet proberen los te laten dat je niet in elke willekeurige jongen die een beetje aandacht geeft, dat het je vriendje kán worden. Dan ben je verkeerd bezig.

Ik heb echt precies hetzelfde, geen tips dus…

Dat ga ik zeker onthouden, want het is helemaal waar wat je zegt. Bedankt voor de tip!

Je hebt helemaal gelijk. En ik ben zéker verkeerd bezig, of ik ben in ieder geval op de verkeerde manier aan het denken.

Ik moet alleen een manier vinden om jongens op een andere manier te gaan zien. Want nu is het een soort automatische gedachte van: ‘Die jongen doet lief, hij keek schattig, blablabla, dus: potential boyfriend alert!’, maar dat is natuurlijk volledig verkeerd :’)

DIT. PRECIES.

ik heb dat ook!! wat ik dus doe, ik praat gwn veel met de enkele jongens waarbij ik niet verlegen bij ben. en dan ‘oefen’ ik. zo bouw ik het zegmr op…

Wauw herken mezelf hier jammer genoeg erg in.
Laatst was ik met een jongen die ik leuk vind, was ik de hele tijd stil terwijl ik zoo graag gezellig zou willen praten maarja ik sla dan gewoon dicht en wordt verlegen terwijl ik als ik hem op msn spreek ik wel gezellig kan praten =(.
Verder heb ik bij jongens ook altijd dat ik ze nauwelijks durf te groeten of aan te kijken, ze denken meestal dat ik me hoog voel of kapsones heb ofzo echt irritant dat wooow jammer genoeg …

zelfde reactie hier :'D

Ik heb dat ook altijd. Ook als de jongen die ik leuk vind met me gaat praten, klap ik altijd dicht en weet ik nooit wat ik moet zeggen. En dan word ik nog meer verlegen. Ook durf ik jongens die ik ken moeilijk aan te spreken, dus de meeste weten niet eens wie ik ‘echt’ ben. Wel kan ik bij jongens die jonger als me zijn, gewoon goed praten. Dan lach ik net zoveel als ik met mijn vriendinnen doe.

wauw precies dit heb ik ook…

Haha wat vind ik het toch fijn om een forum te hebben waar je aan kunt merken dat je niet alleen bent. Ik heb dit dus ook, precies. :stuck_out_tongue:

precies precies precies precies DIT.

Ik kan juist beter onder vier ogen met jongens praten dan met anderen erbij :’)

Heb niet echt tips dus omdat ik het zelf niet heb.

Hehe, ik heb momenteel bij een jongen net hetzelfde. Als ik hem zie langskomen, moet ik altijd enorm mijn best doen om te glimlachen en hallo te zeggen. Als hij mij niet ziet, loop ik hem bijna altijd voorbij zonder iets te zeggen. Volgens mij moet hij mij super awkward vinden, omdat ik de ene keer super vriendelijk ben en de andere keer hem negeer. Of hij weet dat ik hem leuk vind en gewoon verlegen ben (ik heb hem wel eens een sms gestuurd waardoor dat nu toch vrij duidelijk moet geweest zijn) en gaat hij er niet op in omdat hij me geen hoop wil geven, of hij vindt me arrogant.

Lastige situatie… Ik weet ook echt niet hoe ik het kan verhelpen. Vooral het feit dat hij super spontaan en populair is maakt het niet makkelijker. Vandaar, heb geen tips voor je, maar ik houd dit topic wel in de gaten (:

Up!

Waah het lijkt net alsof ik mijn verhaal lees, herken em heir zo in

Ik heb echt precies hetzelfde. Ik herken me voor honderd procent in jouw verhaal!
Ik dacht serieus dat andere meisjes hier geen last van hadden.