[Verhalen] Wat is normaal?

Hey guuuurls,
Graag deel ik mijn literaire uitspattingen met jullie. Een echt verhaal is het niet, een column ook niet.
Commentaar is welkom!

Deel 1: Een week aan de Spaanse Costa’s, het is niet voor de poes. Toerisme binnen deze streek kan schokkend zijn.

Dit ervoer ik deze zomer. Met mijn zes vrienden slash reisgenoten stapte ik in de bus naar het mysterieuze Santa Susanna, een vakantiekolonie aan de Spaanse kust. Na een busreis van 24 uur kwamen we aan op de plek waar we al onze passieve avondjes hangen voor de televisie zouden verruilen voor wilde nachten; ‘Zoals normale jongeren dat ook doen.’

Een jongerenvakantie is volgens velen misschien het ticket naar het syndroom van korsakov, naar incest binnen vriendengroepen en soa’s. Onze ouders hadden hier zo hun bedenkingen bij, maar wij keken er naar uit. Ons vriendenclubje zou het tiener-toerisme gaan beleven op de traditionele manier, inclusief katers en co.

Helaas stond er in befaamde Lonely Planetreisgids niks over het culturele fenomeen waar mijn vrienden en ik zo graag deel van wilden uitmaken. We probeerden het. Heus waar, eenmaal in Santa Susanna aangekomen probeerden we contact te leggen met de lokale jongeren scene, we probeerden te genieten van de goedkope kartonnen pakken met sangria en we deden een skinnydip (lees; probeerden het. Iedereen had z’n ondergoed nog aan.)

Waarom leek het voor ons o zo moeilijk, om zoals iedereen aan de Spaanse Costa’s, een leuke Spanjaard aan de haak te slaan, onze maagdelijkheid te verliezen in het toilet van een vieze discotheek en om het, nouja, gewoon zoals ieder ander te hebben? Wat zat ons in de weg? Waarom konden we niet gewoon een drankje kopen, zonder eerst een relatieve cumulatieve frequentie polygoon te maken, om te kijken of onze uitgaven wel normaal verdeeld waren? Hadden we te veel socratische gesprekken gevoerd? Waren we binnen onze zes jaar VWO zulke grote nerds geworden dat, meedoen in het sociale leven buiten onze veilige groep, gewoon niet meer ging?

Gelukkig hadden onze buren een iets andere mentaliteit dan de onze. Nog voordat we een Socratisch babbeltje hadden kunnen voeren, waren zij over het muurtje heen geklommen dat onze twee balkons van elkaar scheidde. ‘Aber! Wie heißen sie?’

Wordt vervolgd…

Het is niet voor de poes? :face_with_raised_eyebrow: Dat gezegde ken ik niet, dus het kan aan mij liggen. :stuck_out_tongue:
Je schrijft lekker luchtig en met humor. Ik vind het onderwerp leuk, herkenbaar en van deze tijd. You got me wanting more. :slightly_smiling_face:

Dank je wel! :slightly_smiling_face: Niet voor de poes betekent iets als ‘niet gemakkelijk zijn’. Ik ga snel verder schrijven!

Haha, volgens mij is het wel een uitdrukking! - niet dat mijn kennis op dat gebied zo groot is, maar…

Ah ik dacht al zoiets :slightly_smiling_face: upje!