[verhaall] Free Me Amerika..

Ik ben nieuw hier, hoi… xd

Ik wil een verhaal gaan schrijven over een meisje, Jane. Over haar vrijheid en haar leven. Ik heb al eerder verhalen gepost, maar ofcourse op een andere site. Hopelijk vinden jullie het leuk…

Samenvatting:
Het verhaal moet een beetje apart worden, gewoon lekker gek. Jane is 16 en zit vast op een plattelands boeren gat vlak bij de oostkust. Haar ouders zijn doorgewinterde boeren, maar Jane is niet geschikt voor dat leven, volgens zichzelf. Ze wil veel liever tekenen. Haar 2 oudere tweelingbroers wonen in de grote stad, New York, en na veel gezeur kan ze ontsnappen aan de mest en de mais. Opeens zit ze middenin het studentenleven en heeft ze buren. Haar broers liggen 3 kwart van de tijd in hun bed, dus valt er thuis niet veel te beleven. Bij toeval ontmoet ze haar knappe buurjongen, die met zijn moeder naast hun woont. Zo ontmoet ze steeds meer mensen die even gek zijn als haar. Watch me write, baby…:slightly_smiling_face:

'Jane,'Derek port me in mijn rug. Ik voel het nauwlijks. Het lijkt alsof ik in trance ben, betoverd door de wereld die voor me open gaat. Overal zijn mensen in plaats van koeien of varkens. Echte mensen. Mensen in pak, mensen met muziekinstrumenten, allerlei soorten mensen. Niemand kijkt op van mijn witblonde haar met de duizend gekleurde plukjes. Hier ben ik misschien wel normaal.
'Jane!'Ron geeft me een zachte tik tegen mijn hoofd. Geschrokken word ik wakker en kijk hem boos aan.
‘Waar was dat voor nodig, sukkel?’
'Jij staat om je heen te staren alsof je op mars bent.'Derek grijnst en pakt mijn tas van me over.
'Dat jullie al 20 zijn betekent nog niet dat je me zomaar… mag storen in het dagdromen!'Ik sla mijn armen over elkaar en gris mijn tas uit Dereks handen.
‘Dat jij 16 bent hoeft nog niet te betekenen dat je mag dagdromen. Doe dat maar als je moet luisteren naar een leraar, niet naar ons!’ Ron geeft me een duwtje en ik struikel bijna over min eigen voeten.
'Hé!'Ik duw hem terug en opeens staan we op het plein voor het enorme treinstation elkaar proberen op de grond te krijgen.
'Doe eens rustig.'Derek pakt mijn hand vast en sleurt me mee. Ron steekt zijn tong naar me uit en grijnst triomfantelijk.

Verder gaan of stoppen? :grinning:

'Jane,'Derek port me in mijn rug.

Waarom staat daar een komma achter Jane? En waarom heb je Derek aan de ’ vastgeplakt?
Getallen onder de twintig moeten voluit geschreven worden.

Maar verder kan ik er nog niet zoveel over zeggen.

Ik ben benieuwd, alleen moet je twintig en zestien voluit schrijven. x]

Als je titel in het engels is is het America, niet Amerika :’)

Sorry, weet het, maar ik had niet echt zin om voluit te schrijven. En het leek me beter om een komma te plaatsen inplaats van een punt…En oeps, te snel getypet… De titel kan je zeker niet meer veranderen hea?Lekkere eerste indruk heb ik gemaakt xd.
Ik zal wat beter op mijn spelling gaan letten, sorry mijn brein stoort altijd in de vakantie. Ik moet de wieltjes maar weer eens gaan oppoetsen…^^

Zodra de deur van het appartement van mijn broers opengaat, gaat mijn mond open. Niet om iets te zeggen, hij valt gewoon open van verbazing.
‘Ik dacht dat jullie pap en mam altijd schreven dat het netjes was en dat je de vloer kon zien?’ Ik draai me om naar de tweeling. Ze kijken fluitend om zich heen, alsof het niets is.
'Je kunt de vloer ook zien…'Ron loopt naar binnen en schuift wat van de onherkenbare rotzooi aan de kant. Derek zet mijn koffer naast me neer en grijnst.
‘Je had toch niet echt verwacht dat we iedere week minstens een keer opruimden?’ Hij legt een hand op mijn schouder.
'Nee…'Ik zucht diep.‘Mijn kamer ziet er toch niet ook zo uit, hè?’
‘Rustig maar, die hebben we wel opgeruimt. Kom maar, dan kun je je koffer weg zetten.’ Derek loopt voor me uit tussen de rommel door.
'Serieus, is hier een bom ontploft ofzo?'Ik schud mijn hoofd. Overal liggen kleren en een enorme stapel pizza dozen wankelt gevaarlijk.
'Nee, wel een Kevin.'Ron zet de tv aan en springt op de bank.
'Wie?'Ik kijk Ron verbaast aan, maar voor hij antwoord kan geven struikel ik over iets en val voorover in een berg troep.

Beter?

Je plakt nog steeds de ’ aan de vorige/volgende zin. Waarom doe je dat? Daar mag gewoon een spatie tussen hoor.

Ow Dat bedoel je! Dankje :grinning: Wat vind je van het verhaal?

Best leuk, ik kan alleen nog niet echt goed bedenken waar het heen moet gaan. xD

Weet ik zelf ook nog niet helemaal. Ik heb het in mijn hoofd zitten, ik krijg constant andere ideeen enzo, dus tja, ik denk dat je het dan gewoon verder moet lezen, het word nog wel duidelijker. :slightly_smiling_face:

Verder :slightly_smiling_face:

Yay :grinning:

Ik kom moeizaam overeind en kijk waar ik over ben gevallen. Twee benen komen achter de bank vandaan. Zacht gekreun klinkt terwijl de jongen zich aan de rugleuning omhoog trekt.
‘Kevin?’ Ik kijk naar Ron en wijs op de vreemdeling.
‘Ja,’ Antwoorden Ron en Derek tegelijkertijd. Kevin kijkt me slaperig aan en ik sla mijn armen over elkaar.
‘Nog meer dat jullie me niet hebben verteld?’
‘Volgens mij…’ Derek wrijft over zijn kin.
‘Niet…’ Maakt Ron zijn zin af.
‘Wie is dat?’ Kevin klimt over de bank heen en gaat naast Ron zitten.
'Ons zusje. 'Klinkt het weer in koor.
‘Jullie zijn zo… tweeling-achtig.’ Mompelt Kevin verwonderd. ‘Wat doet ze hier?’
‘Ze komt hier wonen.’ Dit keer antwoord alleen Derek.
‘O, oke.’
Ik loop naar Derek en hij wijst naar een rij gesloten deuren.
‘Jouw kamer, onze kamer, Kevin’s kamer, badkamer.’
‘Dankje, D.’ Ik sleep mijn koffer naar de deur die me toegewezen is en ga naar binnen. ‘Sh*t, ik heb de kleinste kamer.’
‘Wie het laatst komt, wie het laatst maalt.’ Roept Derek vanaf de gang. Ik laat me op het witte bed vallen en zucht. Een glimlach trekt mijn mondhoeken omhoog. Eindelijk thuis.

America ipv Amerika in titel (:

Verder, zou ik zeggen :slightly_smiling_face:.