Verhaal

k ben beginnend schrijver en heb al eerder een stuk van dit verhaal geplaatst. De verledentijd/tegenwoordige tijd klopt nog niet helemaal en ik heb ook veel spelfouten soms. Ik zou graag (opbouwende) kritiek krijgen waar ik ook iets aan heb.

Daar loop ik dan, met de grote bos bloemen in mijn hand. Jij aan mijn zijde, hand in hand. Je ziet er geweldig uit en straalt enorm. Je bent gestorven uit geluk en tevredenheid, maar ondanks dat, sleepte je leugens en geheimen met je mee. We leerden elkaar zeven jaar geleden kennen via een cliché date site, en sindsdien waren we onafscheidelijk. We kregen een prachtige dochter, al was dat niet op de meest makkelijke manier. En op die dag dat het gebeurde, niemand wist wat er met je was, alleen jijzelf maar, praten kon je op dat moment niet meer. Voor mij was er nog één beslissing mogelijk en dat was om de euthanasieverklaring - die ik tien jaar geleden voor elkaar had ondertekend, met het idee ‘’voor het geval dat er iets gebeurd’’ - uit de kast te halen. Met pijn in mijn hart gaf ik deze verklaring aan jouw behandelend arts en nu, zes dagen na deze overhandiging sta ik nu naast je.

		I

‘’Mag ik twee koffie verkeerd alstublieft’’ vroeg ik.
We zitten aan een tafel op een terras op het strand van Katwijk.
De koffie werd koud terwijl we aan het praten zijn over ons werk.
‘’Ik heb de aardbeien kassen van mijn ouders overgenomen’’ vertelt hij.
Ik vraag aan hem hoe dat dan allemaal in zijn werk gaat en hoe zo’n dag er voor hem uitziet.
Terwijl we het terras aflopen en over het natte zand lopen, verteld hij hoe hij op jonge leeftijd zijn ouders verloor en de begraafplaats erfde. Zijn overgrootouders waren in de Tweede Wereld oorlog aan het proberen om mee te werken aan de wederopbouw van Nederland en wilde goedkoop eten verbouwen, wat zij later gingen verkopen in het dorp op de markt en nu zijn het alleen nog maar aardbeien kassen. Dit is altijd in de familie gebleven en hij was nu de eigenaar van deze kassen.
Ik durfde niet te vragen waaraan zijn ouders waren overleden.
Om de stilte te vervullen , zeg ik: ‘’Ik ben parttime visagist en verder werk ik als vrijwilliger bij de dierenopvang’’.
‘’Een dierenvriend, wat leuk! Ik ben dol op dieren’’ zegt hij. Hij verteld over de honden die hij heeft en over hoe hij is opgegroeid met dieren om zich heen.
Ondertussen zijn we al een aardig rondje aan het lopen en we besluiten via de duinen terug te gaan naar de terrassen en strandtenten vanwege de schemering.
We lopen achter elkaar over een smal weggetje. Als ik vraag of hij met mij mee wilt rijden naar het station - waar hij zijn auto heeft geparkeerd - , krijg ik geen reactie. Ik kijk achter mij en zie dat hij verdwenen is.
‘’Luca!’’ schreeuw ik.
Na enkele keren je te hebben geroepen krijg ik nog steeds geen reactie. Ik raak nu toch wel in paniek en weet niet wat ik moet doen. Na twee keer het kleine stukje duin dat we hadden gelopen, nog een keer af te zoeken, besluit ik om de politie te bellen. De politie vind het nog geen reden om Luca als vermist te zien en vertelt mij naar huis te gaan. Ik loop weg van de duinen richting mijn auto. In de auto probeer ik je nog een aantal keer te bellen, maar dit zonder resultaat. Ik ken je ook maar net, misschien had je geen zin meer om nog verder te wandelen met mij.

		      * 

Ik hoor Rozemarijn naam schreeuwen maar ik reageer er niet op. Gelukkig heb ik mijn bruine jas aangedaan die niet opvalt in de schemering. Hopelijk heb je niet gezien dat ik onverwachts weg ging, maar ik kon de pijn niet verdragen.
Je bent zo’n leuke vrouw maar, ik heb een geheim en dat kan ik je niet vertellen, niet nu en misschien wel nooit. Als ik je niet meer hoor roepen kom ik langzaam omhoog en zie ik je weg lopen. Als je uit het zicht ben, zet ik het op het rennen richting mijn auto die achter de duinen staat geparkeerd op een afgelegen parkeerplaats. Door het rennen krijg ik pijn in mijn borst en loop rustig naar mijn auto. Als ik bijna bij mijn auto ben, zie ik auto lampen schijnen die mijn kant op komen. Ik ren snel het laatste stuk naar de auto en duik erin. De auto rijdt rustig voorbij en ik zie dat Rozemarijn in de auto zit en zoekend om zich heen kijkt. Ik start te auto en rijdt snel weg. Ik kijk in mijn achteruitkijkspiegel en zie dat ze me achtervolgd. ‘’Ik moet van haar af’’ denk ik, terwijl ik mijn gaspendel wat verder indruk. In mijn ooghoek zie ik dat mijn mobiel weer gaat en dat Rozemarijn belt. Ik neem snel een afslag naar rechts en zie dat ze deze mist. Als ze telefoon drie keer is overgegaan neem ik op.
‘’Met Luca’’ zeg ik.
Rozemarijn vraagt waar ik ineens was en waarom ik niet eerder opnam.
‘’Sorry Rozemarijn, ik moet ineens nodig plassen en dacht dat je het niet zou merken als ik even aan de rand van de duinen ging’’. Toen ik je probeerde in te halen was je ineens weg.
Ik hoor aan haar stem dat ze het een raar verhaal vind.
‘’Zeg, Rozemarijn, zullen we bij mij nog een drankje doen’’ vraag ik.
Ze stemt er twijfelachtig mee in en vraagt mijn adres.
Onderweg naar huis voel ik me heel stom en vind ik dat ik mijn geheim met haar moet delen. Ze voelt als een vrouw waar ik langer mee samen zal zijn dat met de meeste andere vrouwen die ik heb gehad. Dit is niet iets wat een mens aan iedereen verteld, alleen de belangrijkste personen weten dit maar, gaat Rozemarijn ook één van de belangrijkste personen worden?

Als ik thuis aankom zie ik haar auto al staan, ze stapt haar auto uit en zwaait naar mij als teken dat ze het heeft gevonden.
Ik draai mijn raam open en roep gedag terwijl ik inparkeer.
Als ik de auto uit stap en naar haar toe loop, slaat ze haar armen om me heen en zegt dat ze geschrokken was en bang was dat ik verdwenen was.
Ik bied mijn excuses nogmaals aan en vertel haar dat het niet opnieuw zal gebeuren.
Rozemarijn zegt dat het niet uitmaakt en stelt voor om naar binnen te gaan.
Ik ga haar voor naar de deur en neem haar jas aan.
Nadat ik haar een rode wijn heb aangeboden en we al een tijdje zitten te praten vraagt Rozemarijn ineens of er dingen zijn die ze van mij moet weten.
‘’Nee, ik ben een gezonde, verstandige en intelligente man’’ vertel ik haar.
Ik zie een glimlach op haar gezicht verschijnen terwijl ik ondertussen recht in haar gezicht tegen haar lieg.
‘’Wat ben je een prachtige vrouw’’ zeg ik.
Ik zie dat ze bloost en aait met mijn hand over haar wang. Rozemarijn lacht naar me en verteld mij dat ze rustig aan wilt doen en niet wilt overhaasten
‘’Daar ben ik het helemaal mee eens’’ zeg ik, terwijl ik haar hand kus.

We drinken samen 2 flessen rode wijn leeg terwijl we elkaar leren kennen door te praten en te lachen. Het voelt echt als een klik tussen ons. Als de klok 3 uur slaat vraag ik of zij wilt blijven slapen.
‘’Ik heb een logeerkamer’’ zeg ik haar snel, voordat ze nee zegt.
Rozemarijn zegt dat zij het niet erg vind om bij mij in bed te slapen, maar zich liever voor het slapen gaan eerst douchet.
Ik wijs haar de badkamer en geef haar een handdoek.
Terwijl Rozemarijn aan het douchen is, ververs ik snel het beddengoed en ruim ik snel de slaapkamer op. Op het moment dat ik wil vragen of het lukt komt ze naar buiten met een handdoek om haar heen en haar natte haar netjes naar achter gekamd.
Ze stelt voor om even in de koelkast te kijken en hapjes te maken om daarna film in bed te kijken. Ik stem in, en ga zelf even snel douchen. Ik hoop dat ze het niet erg vind dat ik in een pyjama slaap anders ziet ze juist wat ik voor haar verberg. Als ik klaar ben komt ze net naar boven met een grote schaal hapjes en toastjes vol met lekkernijen en een nieuwe fles wijn.
‘’Zo wat een lekkere dingen allemaal, en nog gemaakt door een geweldige vrouw ook. Nou dat wordt smullen’’ zeg ik, terwijl ik een toastje met pikante eierensalade pak.
Ik neem de schaal van haar over, terwijl zij zich onder de dekens nestelt.
De schaal zet ik op het nachtkastje en ik zet de dvd aan die Rozemarijn heeft uitgekozen, een romantische film. Ik kom bij haar in bed liggen en ze kruipt tegen mij aan.
Als de film is afgelopen kijk ik naar Rozemarijn en zie dat ze in slaap is gevallen, ik kruip voorzichtig over haar heen om de overgebleven hapjes op te eten en de laatste slok wijn naar binnen te gieten. Ik zet de film uit, trek de deken wat meer over Rozemarijn heen en ga tegen haar aan liggen.

Rozemarijn slaapt nog als ik wakker wordt. Ik stap voorzichtig uit bed en loop zacht naar beneden en maak een uitgebreid ontbijt voor ons beide. Als ik de croissantjes uit de oven haal krijg ik pijn in mijn borst. Ik doe de oven dicht en zet hem uit, zodat ik even kan zitten. Als ik even heb gezeten is de pijn weg en maak ik het ontbijt verder af.
Ik kom boven met het ontbijt en Rozemarijn is zo te zien net wakker.
‘’Wat lief dat je een ontbijtje maakt’’ zegt ze.
‘’Voor zo’n mooie vrouw als jij doe ik alles’’ zeg ik.
Terwijl we ons ontbijt opeten , verteld Rozemarijn mij alles over haar jeugd en verleden.
Ze is opgegroeid met twee broers en drie zusjes en heeft haar ouders nooit gekend en is opgegroeid bij pleegouders. Haar pleegouders zijn acht jaar geleden overleden door een ski ongeluk in het noorden van Italië. Toen ze zeventien was haalde ze haar havo diploma en is ze maatschappelijk werker gaan studeren ondanks dat ze daar geen werk in wilde. Uiteindelijk deed ze een cursus visagist en is via stage in de visagie branche gekomen. Haar vrijwilligerswerk doet zij al sinds haar veertiende.
Als we klaar zijn doe ik de afwas en kleed zij zich aan. Ze zegt dat ze een verrassing heeft en dat ik mij snel moet aankleden.
‘’Wat gaan we doen dan’’ vraag ik.
‘’Trek maar iets aan wat nat mag worden’’ is het enige wat ze zegt.
Ik sprint de trap op en kleed mij aan, bij het idee dat ik nat wordt of misschien mijn kleren uit moet krijg ik weer pijn in mijn borst krijg wat gepaard gaat met hevige hoofdpijn.
‘’Luca, waar blijf je? Ik ga de auto starten’’ roept Rozemarijn naar boven.
Ik ben zak door mijn benen en voel me erg zwak als ik haar hoor roepen. Ik houd mij vast aan het bed als ik opsta en ga ik de badkamer een slokje water drinken.
‘’Ik kom eraan Roos’’ roep ik naar beneden.
Ik neem nog snel twee aspirines en ren dan naar beneden.
‘’Daar ben ik dan’’ zeg ik tegen haar.

‘’Waar gaan we heen’’ vraag ik als we in de auto zitten.
‘’We gaan onszelf verwennen met een massage, sauna en lekker in het bubbelbad’’ zegt Rozemarijn.
Als ik Rozemarijn vertel dat ik geen badkleding heb meegenomen, verteld ze dat het stiekem uit mijn kast heeft gepakt. Ik schrik ervan en probeer er onder uit te komen door te zeggen dat ik de laatste tijd last heb van eczeem en niet mag zwemmen.
Ik zie aan haar gezicht dat ze teleurgesteld is.
‘’Die massage kunnen we wel doen, en gaan we wat drinken in de stad’’ zeg ik.
Dat lijkt Rozemarijn ook een goede oplossing en de teleurstelling verdwijnt van haar gezicht.
Na een half uurtje hebben we het spa centrum bereikt. Terwijl Rozemarijn meld bij de receptie dat we aanwezig zijn, kleed ik mij vast om in de kleedkamers. Rozemarijn komt binnen en uit een schikreactie houd ik snel mijn handdoek voor mijn lichaam. Rozemarijn lacht en zegt: ‘’Sorry, ik dacht dat je al omgekleed was’’.
Ik zeg haar dat het niet uitmaakt en sla de handdoek om mij heen.
Rozemarijn kleed zich om en ik doe alsof ik niet naar haar kijk, wat een mooi lichaam heeft ze. Ik kijk naar haar rug, waar haar lange gekrulde rode haar overheen hangt. Ze heeft haar badkleding aangetrokken en trekt mij mee naar de massagekamer waar al twee vrouwen klaar staan om ons te masseren.

‘’Wat was die massage fijn, dat had ik echt nodig, even al die stress weg’’ zeg ik als Rozemarijn de auto in stapt.
‘’Waar stress je om dan, Luca’’ vraag Rozemarijn.
‘’Het gaat de laatste tijd slecht met de aardbeien oogsten en mijn werknemers zijn veel met verzuim’’ zeg ik.
Rozemarijn stelt voor om eerst even langs haar huis te rijden zodat ze wat schone kleding kan aandoen. Ik merk dat Rozemarijn erg snel rijd en vraag aan haar of ze haast heeft.
‘’Sorry, ik dacht als ik een beetje doorrijd dan kunnen we nog even voor vijf uur de stad in’’.
Rozemarijn gaat mij voor haar huis in en het ziet er precies uit zoals ik mij had voorgesteld. Een klein huis met neutrale kleuren en rode accenten in de accessoires.
Als Rozemarijn zichzelf aan het omkleden is, kijk ik naar de foto’s die ze in haar woonkamer heeft hangen. Ik zie verschillende foto’s met een man en vraag me af wie het is, misschien wel haar broer of beste vriend.
‘’Luca, kom is boven’’ roept Rozemarijn naar beneden.
Ik loop naar boven en vraag waarom ik moet komen, als ik haar slaapkamer binnenkom zie ik dat ze een zomerjurkje aan heeft waarvan de rugrits nog dicht moet. Ik doe probeer de rits dicht te doen maar Rozemarijn haar, haar komt er tussen. Ze geeft een hoge gil van pijn en maakt een beweging wat lijkt op een koe die na de winter weer de wei in mag.
‘’Sorry, sorry, sorry’’ zeg ik terwijl ik het haar tussen de rits uithaal.
‘’Maakt niet uit, kom we naar de stad’’ zegt Rozemarijn.

Als Rozemarijn met een tandem uit de schuur komt lopen begin ik te lachen.
‘’Gaan we daarop naar de stad’’ vraag ik .
‘’Ja, en jij mag voorop sturen’’ zegt Rozemarijn.
Rozemarijn woont net buiten het centrum van Leiden, en we zijn binnen tien minuten fietsen in het centrum.
Ik merk dat ik als een gek aan het sturen en trappen ben, terwijl Rozemarijn achter mij zit en niet mee trapt.
‘’Zeg ga je ook nog mee trappen of ga je straks mijn benen masseren’’ vraag ik.
‘’Ik masseer je benen wel’’ zegt Rozemarijn op een uitdagende manier.
‘’Hier naar rechts’’ roept Rozemarijn snel.
Ik sla snel mijn stuur om naar rechts waardoor we een stukje door de bosjes rijden maar daarna weer goed op het fietspad terecht komen.
‘’Jemig rijd eens normaal man’’ schreeuwt Rozemarijn in mijn oor. Ik verontschuldig mij en rij rustig verder. Als we in het centrum aankomen zet ik de fiets op slot en sla mijn arm om Rozemarijn heen. We lopen samen gearmd door het centrum opzoek naar een leuk lunchcafé. Als we een leuk café hebben gevonden bestel ik voor ons beide het dagmenu; een boerenomelet met seizoensgroente.
‘’Sorry dat ik net zo tegen je uitviel’’ zei Rozemarijn terwijl ze een grote hap nam.
Ik zeg haar dat het niet uitmaakt en vraag aan haar of de omelet smaakt.
‘’Heerlijk is het, goede keus Luca’’ zegt Rozemarijn
Als we klaar zijn vraag ik de rekening en genieten we nog even van de zon die sinds tijden weer volop schijnt.
We weten allebei dat dit een leuk weekend is geweest maar, dat we na vanavond weer afscheid moeten nemen.
‘’Zal ik je morgenavond op Indisch trakteren’’ vraag ik.
‘’Dat lijkt mij erg leuk’’ zegt Rozemarijn.
Ik stel voor om morgen rond half zeven bij haar te zijn en zeg dat ik zorg voor het eten en de wijn.
Als we weer bij de tandem zijn rijden we naar het station, waar ik de trein naar Katwijk neem.
‘’Tot morgen Luca’’ zegt Rozemarijn terwijl ze mij een kus op mijn wang geeft.
‘’Tot morgen Roos’’ zeg ik als de deuren van de trein zich sluiten.

		II

‘’Luca, waar is die verhuisdoos met de glazen erin’’ roep ik.
‘’Die staat in de hal roos’’ roept Luca terug.
Zeven maanden geleden was onze eerste date en nu zijn we aan het verhuizen naar een leuk huis voor ons samen, wat we hebben gevonden aan de rand van Leiden wat ook nog dichtbij de kassen in Katwijk is. Voor Luca kwam dit goed uit omdat hij hier dagelijks moet zijn.
Ik maak wat broodjes en breng ze naar boven waar Luca met zijn vrienden; Stijn, Daniel en Rick ,de raamkozijnen aan het schilderen is.
‘’Ik dacht al , waar blijf je nou met dat eten’’ zegt Rick.
‘’Sorry ik heb zelf ook klusopdrachten gekregen van Luca dus kan niet steeds voor jullie zorgen’’ zeg ik. Ik pak snel 3 broodjes van het plateau en loop weer naar beneden om daar het laatste stof weg te halen.
Na een uur komen de mannen naar beneden en gaan met zijn allen naar de kroeg om te vieren dat het klussen voor bij is.
Ik duik op de bank met een deken en krijg het gevoel dat Luca iets voor mij verbergt.
Om alles een beetje op een rij te zeggen ga ik de laatste maanden na. We hebben veel momenten gedeeld, veel samen gegeten en samen geslapen. Maar gevreeën hebben we niet, Luca voelde zich daar niet fijn bij en wilde daar mee wachten tot we gingen samenwonen. Deze nacht wordt onze eerst nacht hier, ik vraag mij af of het vannacht dan wel gaat gebeuren. De laatste maanden met Luca voelde erg vertrouwd en we hebben het zelfs over kinderen gehad.
Ik ben geboren zonder eierstokken en kan dus geen kinderen krijgen, en dit heb ik ook verteld aan Luca. Ik zei dat ik een draagmoeder niet fijn vind, en liever denk aan adoptie. Hij vond het niet erg en zou adoptie ook fijn vinden omdat we zo ook een kind helpen dat in een slechte situatie leeft en daar weg wilt.
Ik pak Luca zijn laptop en ga zoeken naar adoptie eisen. De informatie die ik vind over adoptie past bij onze situatie. We zijn beide nog jong, hebben een gezond lichaam en kunnen financieel voor het kind zorgen. Ik sloot de laptop af en ging naar bed.

					*

Als ik thuis kom ligt Rozemarijn al te slapen. Ik doe mijn pyjama aan en ga bij haar liggen.’Ik zou willen dat ik het haar kon vertellen maar, ik kan het niet. Het is te lang geleden en het ligt nogsteeds zo gevoelig. Hoe is het ook mogelijk dat het gebeurde op de plek waar Roos en ik in de duinen waren. Roos wilde via de duinen terug en op het moment dat we op de plek waren waar het vroeger is gebeurd kreeg ik een naar gevoel van binnen, ik moest weg van die plek.
Als ik Rozemarijn vertel wat er toen is gebeurd en wat voor impact dat heeft gehad op de rest van mijn leven zal zij mij nooit vergeven, ik heb haar beloofd eerlijk te zijn en niks voor haar te verzwijgen.
Mijn oog valt op een stapel documenten dat op mijn nachtkastje ligt.

Ik heb vast wat informatie gezocht,
Welterusten
XXX- Roos.

Ik kijk naar de documenten en zie staan dat het over adoptie gaat. ‘’U en uw partner zullen een medisch test ondergaan voordat, we verder gaan met het adoptieproces’’ lees ik op de tweede pagina.
Als we deze test gaan doen, dan zal Roos erachter komen dat ik iets voor haar verzwijg. Hoe kan ik zorgen dat ik niet medisch getest hoef te worden?
Ik lees verder en zie dat het adoptiebureau ons medisch dossier nagaat en ook kijkt of wij ooit in aanraking zijn gekomen met de politie. De paniek slaat toe en leg de documenten aan de kant. Adoptie is ook geen keus, er moet een andere manier voor Roos en mij zijn om een kindje te krijgen.

Ik kan maar niet in slaap komen en pak de documenten er weer bij.
‘’Klinkt goed , vind je niet’’ vraagt Rozemarijn ineens.
Ik schrik en vertel haar dat we het er morgen over hebben.
‘’Welterusten lieve Luca’’ zegt ze
‘’Welterusten lieve Roos’’ zegt ik terwijl ik mijn armen om haar heen sla.

Dankje! ik ben niet van plan om elke dag een stuk te posten hier, maar zal wel verder gaan en af en toe een stuk weer showen!

Ik was een beetje te lui om alles te lezen. Heb ongeveer de helft gelezen, heel mooi (:

er staan nog wel een paar foutjes in.

De foutjes kloppen, als ik iets in mijn hoofd heb dan wil ik het liever zo snel mogelijk schrijven en uitwerken en let dan eigenlijk niet op foutjes haha.

Haha, ik zal in de toekomst gewoon steeds kleine stukjes erbij posten. zodat het overzichtelijker is om te lezen, aangezien ik dit stuk nu al heb geschreven leek het mij wel verstandig om alles te posten en niet alleen het begin.

overigens ben ik zelf ook vaak lui om lange stukken tekst te lezen van anderen, dus dat zal ik veranderen!

Fijn :slightly_smiling_face:.

‘’Luca Lemaire , aangenaam’’ zeg ik.
‘’Rozemarijn Bloem, fijn dat u zo snel kon komen’’ zegt Roos.
We hebben een medewerkerster van het adoptiebureau op bezoek.
‘’Ik heb van u beide het medische dossier opgevraagd en dat ziet er uitermate keurig uit’’ zegt Laura, de medewerkerster van het adoptiebureau.
Rozemarijn vraagt of een adoptie op kort termijn geregeld kan worden.
‘’Dat kan zeker op kort termijn, wij werken met name met adopties van Vietnamese afkomst’’ verteld Laura.
‘’Elk kind is bij ons welkom’’ zeg ik.
Terwijl ik nog wat te drinken inschenk voor Laura, hoor ik Roos vragen of het zo snel mogelijk geregeld kan worden.
‘’Ik ga mijn best doen’’ hoor ik Laura antwoorden.
Nadat we de laatste dingen hebben doorbesproken en ons goed genoeg heeft geïnformeerd vertrekt Laura en beloofd ons het zo snel mogelijk te regelen.
‘’Het gaat ons lukken Luca, we krijgen een kindje’’ zegt Rozemarijn terwijl ze mij knuffelt.
Ik merk dat de knuffel langer duurt dan normaal en krijg het er warm van.
Rozemarijn wrijft met haar handen over mij rug naar mijn kont en zo weer terug.
‘’Roos niet doen’’ zeg ik.
Roos trekt haar handen terug en vraagt waarom ik zo reageer.
‘’Ik ben niet in de stemming’’ zeg ik.
‘’We hebben de adoptie besproken en het wordt geregeld, dat is toch een mooi moment’’ zegt Rozemarijn.
‘’Sorry’’ zeg ik terwijl ik wegloop en mij opsluit in mijn werkkamer.
Ik hoor Roos roepen dat dit nergens op slaat en dat ze er over wilt praten, maar ik reageer niet op haar.
‘’Ik heb van u beide het medische dossier opgevraagd en dat ziet er uitermate keurig uit’’ hoor ik Laura in mijn hoofd zeggen. Het kan niet kloppen, er is gerommeld met het dossier.
Ik zoek op internet op, of ik mijn medische dossier zelf kan inzien.
‘’Dit is mogelijk in overleg met de huisarts en de overige behandelende artsen, daarbij wordt het alleen gedaan als de patiënt een duidelijke en onderbouwde reden heeft voor het inzien van zijn/haar dossier’’ lees ik.
Ik moet dit dossier zien vanwege de adoptie, er horen dingen in mijn dossier te staan die aantonen dat ik niet volkomen gezond ben.
Roos klopt op de deur: ‘’Luca, kan ik even met je praten?’’
Ik doe de deur open en laat haar binnen.
‘’Waarom reageerde je nou zo’’ vraagt ze.
‘’Sorry, ik had niet verwacht dat een adoptie regelen zo snel zo kunnen en ben er een beetje van slag door’’ zeg ik.
‘’Weet je nog niet zeker of je een kind wilt’’ vraagt Roos.
‘’Jawel, ik weet het zeker, ik ben alleen verbaast dat het zo snel gaat’’ zeg ik.
‘’Het komt goed Luca ‘’ zegt Roos.
Ik sla mijn armen om haar heen en geef een kus op haar voorhoofd.
‘’ Ik moet iets verzinnen waarop ze nooit achter mijn geheim komt, ik betwijfel of ik het nog langer voor mij kan houden’’ denk ik in mijzelf.
‘’Kom we gaan koken’’ zegt Roos.
Als we naar beneden lopen zeg ik tegen roos dat ze een geweldige vrouw is., ze stopt op de trap en kijkt blozend naar mij.
‘’Je maakt mij gelukkig’’ zegt ze.

UP?