{verhaal}

'Kom op. Lach eens!'Sally zwaaide met de camera voor zijn neus, sloeg haar armen over elkaar en pruilde. Hij keek op van zijn notitieboekje en glimlachte gehoorzaam. Hij merkte dat hij even in elkaar kromp. Hij hield er niet van als er foto’s werden gemaakt zonder dat hij zijn ooglapje voorhad. Maar voor Sally had hij het wel over. De flits verblindde hem voor een paar seconden en hij sprong overeind om Sally vervolgens te bespringen. Samen rolden ze over de grond.
‘Sally, don’t you ever leave me.‘Zong hij zacht met zijn mooie stem en drukte een kus op haar mondhoek.
‘Dat klinkt goed, Romeo.’ Sally lachte,’ ga je echt een liedje over me schrijven?’
‘Dan zou je me moeten verlaten.’ Hij was nog niet klaar met zijn zin of Sally wurmde zich al onder hem vandaan.
Hij kwam overeind en greep haar vast. Hij pinde Sally tegen de muur en kuste haar hartstochtelijk. Passievol.
'Oké, jij je zin. Ik schrijf een liedje over je.'Mompelde hij toen hij de kans kreeg iets te zeggen. Toen versmolten hun lippen zich weer. Sally sjorde aan zijn shirt, toen ze hem aankeek zag hij verlangen in haar ogen. Hij trok zijn shirt over zijn hoofd en duwde Sally op zijn bed. Oké, jij je zin.

‘Hé, Heaven! Wacht even!’Leo grijpt mijn arm stevig beet en brengt me tot stilstand.
‘Wat, Leo?’Ik kijk hem aan en glimlach. Mijn beste vriend grijnst.
‘Sinds wanneer lopen we niet meer samen naar huis?’ Hij trekt zijn wenkbrauw op en kijkt vragend terug.
‘Sinds nooit, en je moet me dat echt eens leren.’Ik haak mijn arm in de zijne en wijs naar zijn gezicht.
‘Oké, ik schrok al.’Hij lacht,’ ik heb je al verteld dat ik niet eens zou weten hoe ik het je moet leren! Beweeg gewoon je wenkbrauw.’
Het enige wat ik voor mekaar krijg is een vreemde, enge frons.
‘Oké, genoeg geoefend, jouw versie is eng…’Leo port me in mijn zij en huivert.
‘Niet zo gemeen.’Ik laat hem los en ren vooruit. Ik draai me om en ga achteruit lopen. Leo lacht.
‘Debiel, je word aangestaard.’Leo wijst voor zich uit.
‘Komt door mijn roze haar, niet doordat ik achteruit loop.’
‘Het komt door allebei.’De spottende toon in zijn stem klinkt goed door.
‘Hé, niet zo gemeen!’ Ik grijns breed en ga weer naast hem lopen, de goede richting in.

Verder? :grinning:

Jaa! Uppje (a)

Jippie, omg, nu pas zie ik dat ik de titel ben vergeten…
Ik ga zo verder ^^

leuk !

Moet je even een mod noten. :’)

Huh? Hoezo?

Als je de titel van je topic wilt veranderen, mag je dat tegen mij of een andere mod zeggen, dan kunnen wij de titel aanpassen :slightly_smiling_face:

O, okee xd
Dankje, maar ik vind het niet echt nodig… De titel is niet belangrijk. Het gaat om de inhoud :slightly_smiling_face:

Nieuw stuk:

‘Is je vader nog steeds boos vanwege je haar?’
‘Ja,’ Ik kijk naar mijn voeten. Links rechts links rechts. Niet denken aan papa, niet huilen, niet denken aan papa, niet huilen. Leo slaat zijn armen om me heen en opeens staan we stil, midden op de stoep. Mensen lopen afkeurend sissend langs ons af. Anderen glimlachen vertederd. In mijn verbeelding tenminste, want ik zie het niet. Ik sluit mijn ogen en de tranen beginnen over mijn wangen te stromen als kleine watervalletjes. Ik druk mijn gezicht tegen Leo’s schouder en laat me troosten.
‘Hij begrijpt me niet. We leven in een totaal andere wereld, Leo. We hadden al vaak ruzie, ik had al vaak blauwe plekken, maar het is alleen maar erger geworden. Het is toch mijn haar? Het is maar haar!’ Ik weet dat Leo me maar half verstaat, maar hij begrijpt me goed genoeg.
‘Shhh…Heaven, rustig maar. Hij bedoeld het vast niet zo.’Leo wrijft over mijn rug.
‘Hij bedoeld het wel zo, anders zou hij wel proberen zich te beheersen. Hij slaat me bewust niet in mijn gezicht. Hij weet goed genoeg wat hij doet.’Ik maak me los van Leo en zucht diep. Hij veegt mijn wangen droog met zijn handschoenvingers en strijkt over mijn haar.
‘Het staat je goed, roze. Het is net alsof ik meteen zie wie je bent.’

Maar anders staat er alleen verhaal. xD
Dan weten mensen niet echt waar het over gaat.

Een titel zegt niet alles over een verhaal…Dan moeten ze het maar lezen :grinning:

leuk! ik ga proberen te volgen (:

Nieuw stuk :grinning:

‘Slijmbal.’ Ik wrijf zelf nog een keer over mijn gezicht en produceer een glimlach.
‘Maar even serieus, je kunt ook altijd bij mij terecht, hè Heaven.’ Leo boort zijn bruine ogen in de mijne. Ik knik.
‘Weet ik toch.’
‘Ik meen het, je mag altijd naar mij toe komen. Dan mag je bij mij blijven. Lekker naast me slapen, tegen me aan. Samen eten…’ Leo grijnst en mijn depressieve bui verdwijnt als sneeuw voor de zon.
‘In dat geval redt ik me nog wel even.’ Ik lach en ontwijk zijn armen als hij me plagend wil vastgrijpen. Ja, ik red me wel.
En toch ben ik ongelofelijk opgelucht als mijn vader nog niet thuis is van zijn werk. Een zucht ontsnapt aan mijn lippen en ik zet mijn tas naast de verwarming bij de deur. Ik hang mijn jas op en loop via de smalle gang de kleine woonkamer in. Het televisietoestel ligt nog op de grond. Ik had eigenlijk verwacht dat pap de rotzooi wel opgeruimd zou hebben nadat ik naar school was gegaan. Het beeld van mijn vader die me zo woest aankijkt dat ik denk dat hij me gaat vermoorden schiet door mijn gedachten. Ik krimp in elkaar en ren snel de krakende trap op, naar mijn kamer. Ik wil niet denken aan vanochtend, maar het gebeurt toch. Ik kan maar niet vergeten hoe hij me schaamteloos sloeg en me zo tegen de tv aan liet vallen. Daarna durfde hij ook nog eens tegen me uit te vallen over de televisie op de grond. Tranen branden achter mijn ogen, maar ik knipper ze snel weg als ik de deur van mijn kamer open. Ik heb geen zin om telkens weer te huilen en me verdrietig te voelen. Ik loop mijn kamer binnen en schrik me bijna dood. Mijn deur klapt dicht en ik kijk verbijsterd naar mijn bed. Er ligt een jongen op, zijn zwarte kleren geven een vreemd contrast met mijn vrolijke dekbed. Een zwarte bos krullen verbergt zijn gezicht. Ik pak de atlas die ik de avond ervoor nog nodig heb gehad voor mijn aardrijkskunde en sluip naar het grote gestalte dat op mijn bed ligt te slapen. Voorzichtig prik ik hem met mijn atlas. De jongen beweegt en draait zich om, terwijl hij om zich heen slaat.

Iemand kritiek ofzo? Tips en raad altijd welkom :grinning:

Ik ga gewoon vrolijk verder omdat ik zin heb om te schrijven ^^

‘Hé, wordt wakker! Wat doe je hier?’ Ik duw geïrriteerd tegen zijn schouder en schud de vreemdeling door elkaar. Hij zucht diep en gaat rechtop zitten.
‘Wat nou, je ziet toch dat ik lig te slapen?’ Zijn chagrijnige toon staat me niet aan.
‘Iemand heeft hier last van een ochtend humeur. Ga mijn huis uit!’ Ik pak zijn arm vast en probeer hem mee te trekken. Met veel moeite sleep ik hem van mijn bed.
‘Doe gewoon rustig!’
‘Nee, ik doe niet rustig. Een zwerver is mijn huis in gekomen!’Ik sleur hem mee naar de trap. De jongen houdt abrupt stil ik krijg hem geen centimeter meer vooruit. Hij veegt met zijn vrije hand zijn haar uit zijn gezicht. Een prachtig groen oog kijkt me aan. Het andere zit verstopt onder een zwart ooglapje. Geschrokken staar ik naar hem. Zijn blik is zo droevig dat ik hem los laat.
‘Ik kan het uitleggen.’Mompelt hij en kijkt naar de grond. Deze jongen heeft iets vreselijks meegemaakt. Bijna voel ik medelijden, maar dat gevoel schuif ik snel naar het verste uithoekje van mijn hoofd. Hij heeft ingebroken in mijn huis.
‘Leg eerst maar eens uit hoe je binnen kwam!’Eigenwijs prik ik hem in zijn borst.
‘Hé, als je niet wil dat er vreemden binnen komen moet je dat raam van je maar dicht doen. Via de boom in de achtertuin kom je zo binnen.’Hij sluit zijn verdriet weer op en neemt een nonchalante houding aan.
‘En hoe kwam het überhaupt in je hoofd op om in te breken in mijn huis en te gaan slapen?’Mijn bloed begint te koken. Wat denkt hij wel niet?
‘Ik heb een rottijd achter de rug.’ Opeens is al het verdriet weer terug, lijkt er een zware last op zijn schouders te hangen. ‘Laat me hier een tijdje blijven. Ik betaal je als het moet, maar ik kan niet terug naar waar ik vandaag kom.’
‘Wat is er gebeurt?’ Gelijk vervloek ik mijn nieuwsgierigheid. De jongen zucht diep en haalt een hand door zijn haar.
‘Mijn vriendin is dood. Auto-ongeluk. Ik zat naast haar. Ik leidde haar af. En toen was ze ineens weg. Het enige wat ik me nog kan herinneren is dat ze mijn hand vast pakte en erin kneep. Toen werd alles zwart. Vandaag ben ik uit het ziekenhuis ontslagen, ik had alleen wat kleine verwondingen. Maar ik kon het niet opbrengen om naar huis te gaan. En…Sorry, ik weet echt niet waarom ik je dit vertel. Misschien komt het door je roze haar.’ Een halve glimlach weet hij nog net op te brengen. Zijn ene mondhoek wijst omhoog, de andere lijkt naar beneden te hangen.
‘Oké, goed. Je mag blijven. Alleen omdat je zoveel hebt meegemaakt en ik roze haar heb. En laat dat geld maar zitten. Maar…je slaapt wel op de grond.’ Ik loop weer naar mijn kamer en trek hem met me mee. ‘Ik ben Heaven.’
‘Ray.’De jongen laat zich op mijn bed vallen en doet zijn ogen dicht. ‘Bedankt Heaven.’

ik heb alleen 1 verbeter punt en dat is:
in je eerste stuk en je laatste heb je enigste staan maar het is enige.;]
Maar verder super leuk verhaal, verder!

En het is chagrijnige niet sacherijnige.

Sorry zo verbeterde mijn computer het xd En de enigsten heb ik verbeterd, dankje voor de tips!

‘Heaven!’Mijn vaders stem schalt door het huis. Ik krimp ineen en snel kijk ik of Ray het niet heeft gezien, maar die verdiept zich in een boek. Ik sta op van de bureaustoel en wend me tot Ray.
‘Mijn vader mag niet weten dat je hier bent. Als hij het weet, ben ik dood. Dus, zodra je voetstappen op de trap hoort, ga je onder het bed liggen of klim je in de kast.’Sis ik en ren de deur van mijn kamer uit.
‘Ja, pap?’Ik race de trap af en zie hem in de woonkamer staan, voor de tv. Hij kijkt me aan en bijna denk ik dat hij zijn excuses aan zal bieden en me in zijn armen zal nemen, net als vroeger. Maar hij werpt een blik op mijn haar en zucht diep.
‘Ruim deze rotzooi eens op.’Snauwt hij en loopt naar de keuken om een biertje uit de koelkast te pakken.
‘Ja, pap.’ Ik til met moeite het zware toestel van de grond en zet het weer op het kastje. Een onheilspellend gevoel kruipt rond in mijn maag. Het beeldscherm is kapot. In pure paniek kijk ik naar mijn vader en ren naar boven. Ik trek de deur achter me dicht en zak op de grond. Ray kijkt me geschrokken aan.
‘Wat is er?’Vraagt hij.
‘Mijn vader komt zo naar boven. Verstop je in de kast. Wat er ook gebeurt, wat je ook hoort, kom er niet uit.’ Ik sta op en sleur hem van het bed af. Ray klimt in de kast en kijkt me vragend aan.
‘Het is niets, ik red me wel.’Fluister ik en doe de kastdeuren dicht. Ik spring op mijn bed en pak het boek dat Ray aan het lezen was, alleen maar om iets in mijn handen te hebben. De zware voetstappen op de trap komen al snel. Mijn vader gooit de deur open. Hij knalt tegen de muur. Dat hebben de buren gehoord, heel zeker van wel.
‘Heaven, je hebt de televisie kapot gemaakt!’ Schreeuwt pap. Zijn stem is een oorverdovend gebulder.
‘Ik heb niets met dat ding gedaan. Gisteren is ie gevallen, dat weet je toch?’ Mompel ik zacht en maak me zo klein mogelijk.
‘Jij was zo dom om er tegenaan te vallen!’ Pap pakt mijn arm vast en trekt me overeind. Ik weet dat het geen zin heeft om er iets tegenin te brengen, maar ik laat niet zomaar over me heen lopen.
‘Jij sloeg me, pap.’Sis ik.

Iemand nog kritiek ofzo?

Upje voor mezelf :four_leaf_clover:

‘Jij sloeg me, pap.’Sis ik.

Daar kan je beter zoiets van maken denk ik; ‘‘Jij was diegene die me sloeg, pap,’’ sis ik hem toe. En zo nog meer van dat soort punten.

Trouwens, dat viel me even op. Als er iets gezegd wordt moet er tussen ’ en vraagt, zegt, schreeuwt blabla een spatie. Niet aan elkaar. En ook geen hoofdletter bij vraagt, zegt, schreeuwt etc.