Verhaal

Dit verhaal heb ik ooit eens geschreven en nooit afgemaakt:P

[b]“En nu heb ik er genoeg van.” Frank pakt een bord van tafel en gooit hem naar mijn hoofd.
Sophie begint meteen te huilen en de tweeling duikt onder de tafel.
“Het is ook mijn huis hoor, ik mag zeggen wat ik wil.”Kwaad ren ik van tafel en stamp de trap op naar mijn kleine slaapkamertje.
Beneden hoor ik mijn moeder tegen Frank tekeer gaan en snel sla ik de deur van mijn kamer dicht. Verdrietig plof ik op mijn bed en ik kijk naar het hartvormige paarse verfvlekje op mijn fuchsia kleurige tapijt. Ik moest zelf mijn muren schilderen en nu zitten er veel rode, roze en paarse verfvlekken in mijn tapijt. Als ik naar de vlekken kijk wordt ik rustig en gaat mijn verdriet weg. Het is nu al zovaak gebeurd dat Frank iets deed en ik kwaad naar me kamer rende. Ik zak een beetje weg, opeens wordt er op mijn deur geklopt.
“Liefje, wil je even open doen, ik ben het mama, ik wil met je praten.” Mama is me weer achterna gekomen zoals altijd.
“Kom maar.” Roep ik door de dichte deur. In mijn gedachten zie ik al helemaal voor me wat er nu gaat gebeuren. Mama gaat zeggen dat Frank te ver ging, maar dat ik ook wel eens wat vriendelijker mag doen.
“Liefje, Frank ging dit keer echt te ver.” Mama komt naast me zitten en aait over mijn rug.
“Gaan jullie uit elkaar?” hoopvol kijk ik mijn moeder aan.
Mam, kijkt me even verstoord aan maar gaat dan verder “Maar, jij moet ook eens oppassen op wat je zegt hoor, Frank is echt een hele aardige man.”
“Dus jullie gaan niet uit elkaar.” Zuchtend sla ik mijn moeder haar hand weg.
“Nee, liefje juist het tegenovergestelde we gaan trouwen Yael, We zijn zo verliefd op elkaar en na al die jaren vonden we het wel eens tijd worden.” Mam kijkt dromerig naar het plafond en staat op.
“En dan mag ik zeker bruidsmeisje zijn, nou dankjewel.” Ik sla het dekbed om me heen en ga liggen.
“Nee, sorry je mag geen bruidsmeisje zijn, Frank wil het niet hebben. Alleen Hugo, Stijn en Sophie mogen bruidskindjes zijn.” Mam, kijkt me schuldig aan en loopt weg.
“Doe de deur dicht,” schreeuw ik naar mijn moeder als ze de deur op een kier laat staan.
“Nee, schat dan kun je ons niet horen roepen als we gaan eten, hij blijft mooi open staan.” Mam zwaait nog even naar me en loopt dan de zoldertrap af.
“Kwaad, gooi ik het dekbed van me af en stap uit bed.” Frank denkt dat hij alles kan bepalen wat er in huis gebeurd, het is ook mijn moeders bruiloft. Ik gris mijn mobiel uit mijn zak en zoek in de telefoonlijst het nummer van Rosanne op. Normaal gesproken weet ik haar nummer uit mijn hoofd, maar nu is mijn hoofd leeg. Rustig Yael, Rustig Yael, ijsberend loop ik door mijn kleine kamertje.
“Heey Yael, Hoe is het meid?” Rosanne haar lieve stem brengt mijn ademhaling weer tot rust.
“Niet zo goed, Roos wil je alsjeblieft hier naar toe komen.” Ik ga op de grond zitten en probeer normaal te praten.
“Ik ben al onderweg schat, over 5 minuten ben ik bij je.” Rosanne heeft opgehangen en ik gooi mijn mobieltje op de grond.
Ik laat me achterover vallen en beweeg met mijn armen heen en weer. Ik zing zachtjes het liedje dat mijn vader altijd voor me zong.
“Lief klein meisje, met je oogjes helderblauw. Geef me snel een kusje want ik hou zoveel van jouw!” De tranen brandden in mijn ogen en snel ga ik weer rechtop zitten. Ik pak de foto van mijn vader en klem hem tegen mijn borst. Met mijn voet geef ik een trap tegen de deur en met een klap valt hij dicht.
“Doe eens even normaal, je bent nog gestoorder dan ik dacht!” Frank staat schreeuwend onder aan de trap.
“Rustig lieverd, rustig nou maar. Het is een puber, je moet je niks van haar aantrekken.” Mam neemt Frank weer mee de woonkamer in.
Ding Dong, beneden gaat de bel en snel zet ik de foto terug op het nachtkastje.
“Hoi, Rosanne. Wat leuk dat je er bent. Maar je mag niet naar Yael toe. Ze is te lastig vandaag.” Ik hoor de irritatie in Frank zijn stem.
“Ik wil even met haar praten, het is ontzettend belangrijk. Je moet me binnen laten!” Rosanne praat rustig en duidelijk met een klein smeekberichtje erin. Het lijkt net of ze gewoon uit zichzelf hier naartoe is gekomen.
“Toe dan ook maar, maar niet al te lang hoor want we gaan zo eten!” Frank kan nooit op tegen de hondenogen van Rosanne. En vandaag dus ook niet.
“Hoi schat.” Rosanne geeft me een knuffel en gaat naast me op de grond zitten. Ze slaat een arm om me heen en dan houd ik het niet meer. De tranen stromen over mijn wangen.
“Wat is er gebeurd joh, Frank deed ook al zo vreemd en jij bent helemaal de weg kwijt.” Rosanne streelt zachtjes met haar vingers over mijn rug.
“Frank denkt dat hij de baas over me is en me moeder mag helemaal niks meer.” Huilend vertel ik het hele verhaal.
“Jeetje, ik wist dat Frank gestoord was. Maar zo gestoord.” Roos balt haar vuisten en drukt me stijf tegen zich aan.
Ik moet eventjes lachen om de hardheid van Rosanne maar als Rosanne me verstoord aankijkt kijk ik toch maar weer serieus.
“Ik ga even wat hulptroepen verzamelen. Wees vriendelijk en behulpzaam onder het eten voor mij alsjeblieft. Dan kom ik vanavond terug met wat mensen die met Frank en Suzanne moeten praten. Goed?” Rosanne springt van het ene been op het andere.
“Ja, goed ik hoop dat het gaat helpen.” Ik geef Rosanne nog een knuffel en laat me op het bed zakken. Rosanne verdwijnt door de deur en dan is het weer stil in mijn kamer.
“Kom je eten Yael, O doei Rosanne. Yael we gaan nu eten.” Mam staat onder aan de trap naar me te roepen.
“Ik kom al.” Snel trek ik mijn netste rokje aan en een lelijk gekleurd bloesje. Ik doe mijn haar in een hoge staart en trek schoenen aan.
“Zo als ik nu nog op mijn kop krijg over mijn kleren dan ligt het niet aan mij.” Tevreden huppel ik de 2 trappen af en loop de woonkamer in.
“Zo, Zo wat dacht je? Laat ik dit keer de olifanten maar in de dierentuin.” Frank kijkt niet op van tafel maar praat wel tegen me.
“Liefje, wat zie jij er mooi uit. Ga je naar de disco toe?” Mam slaat een hand voor haar mond en zwiept heen en weer met het lepeltje babyvoer voor Sophie.
“O nee, dat kan je vergeten dametje! Je gaat niet naar de disco dat mag pas als je 16 bent.” Frank kijkt me nu wel aan terwijl hij praat.
“Nee hoor, maak je geen zorgen ik dacht ik trek gewoon iets leuks aan.” Met een nep glimlach op mijn gezicht schuif ik naast Hugo aan de tafel. Hugo slaat meteen zijn dunne armpjes om me heen en drukt zijn gezicht in mijn bloesje.
“Hugo, doe maar niet zo meteen zit de hele boel onder de tomatensaus.” Mam trekt Hugo weer recht en veegt met een zakdoek de saus uit zijn mondhoeken.
“Wat kwam Rosanne doen, ze had iets belangrijks met je te bespreken toch? Ik wil graag eventjes weten wat dat dan was.” Frank tikt met zijn vingers op de tafel en kijkt me te lief aan.
“Ehh, meidenzaken. Ik denk niet dat Roos het echt leuk zal vinden als ik het vertel.” Ik neem snel een grote hap spaghetti zodat ze niks op mijn gezicht kunnen zien.
“Oké, vooruit dan. Als het echt zo belangrijk was dan zie ik het door de vingers. Maar ik wil niet dat er nog iemand vlak voor het eten langskomt. Begrepen?” Frank kijkt me nu weer veel te streng aan.
“Ja, dat heb ik begrepen Frank.” Ik eet sinds lange tijd met mes en vork en ik heb het er nogal moeilijk mee. Met alleen een vork eten is veel makkelijker.
“Lieverd, Roos kwam toch uit zichzelf langs? Daar kon jij niks aan doen. We vergeten wat er vandaag gebeurd is oké.” Mam pakt mijn hand vast en glimlacht even.
“Oké, het spijt me echt dat ik zo boos was vandaag. Ik heb mijn dag niet echt.” Blij eet ik de laatste restjes spaghetti op. Shit, ik moet Rosanne bellen, ze hoeft niet meer te komen met haar hulptroepen het gaat nu wel goed.
“En nu… Op naar het toetje.” Mama ruimt de tafel af en zet de slagroomtoetjes op tafel.
“Lekker mama, maar mag ik even snel iemand bellen. Het is heel belangrijk.” Ik probeer de smeekogen van Rosanne na te doen. Maar het lukt niet echt. Mama wil ja zeggen maar Frank is haar voor.
“Doe dat maar even na het eten Yael. We zijn toch zo klaar en het kan vast nog wel 5 minuten wachten.”
Mam haalt haar schouders op en gaat er mee akkoord. Ik wiebel van mijn ene bil op het andere en in drie happen heb ik mijn toetje op.
“Doe niet zo zenuwachtig zeg, ik wordt zelf nerveus van je.” Mam geeft me een tikje op mijn arm en helpt Hugo de laatste happen van zijn toetje op te eten.
“Klaar!” Stijn rent meteen naar de achterdeur. Voor we er erg in hebben is hij weg.
“Mag ik dan nu even bellen?” Ik sta op en pak de telefoon.
“Kun je niet even helpen de tafel af te ruimen?” Frank pakt de telefoon uit mijn hand.
Zo snel als ik kan zet ik de kommetjes en het bestek in de vaatwasser. En met het vaatdoekje veeg ik over de tafel.
”Schoon, mag ik nu alsjeblieft bellen?” Ik trek de telefoon uit Frank zijn hand.
“Natuurlijk meisje, ga je gang. Maar niet op de gang je blijft in de kamer.” Frank buldert van het lachen om zijn eigen grap.
“Die is goed.” Ik lach een beetje sarcastisch mee en wandel op mijn dode gemak de kamer uit.
“Yael, Frank bedoelde wel echt dat je in de kamer moest blijven. Hij had er alleen een leuke grap omheen gemaakt zodat het wat duidelijker zou zijn.” Mam pakt Sophie op en geeft haar aan mij.
“Als je toch niet meer gaat bellen breng je zusje dan even naar bed. Ze is moe en zet Hugo ook meteen even in bad wil je. Dan roep ik Stijn en dan kan je even met hem boven tv gaan kijken. Doe dat alsjeblieft even voor me dan kunnen Frank en ik even alleen zijn.” Mam roept Stijn en gaat dan in de woonkamer naast Frank zitten.
Hugo rent naar me toe en pakt mijn hand. Sophie begint meteen te kraaien van plezier en Stijn duwt me naar boven.
“Ja rustig nou maar.” Zuchtend leg ik Sophie in haar bedje. Trek ik Hugo zijn kleren uit en leg Stijn vast in mijn bed voor de tv.
“We moeten samen in bad. Ik durf niet alleen.” Hugo kijkt me zielig aan en stapt in bad.
“Ach lieverd. Ik blijf wel even naast je zitten. Dan zeg ik eerst even tegen Stijn dat hij eventjes alleen tv moet kijken.
“Stijn, ik ga even bij Hugo zitten. Goed?” Ik stap mijn kamer binnen en zie mijn broertje opgerold in het dekbed voor de tv liggen.
“Ach, liefje. Lig je lekker?” Snel aai ik Stijn over zijn kruintje en loop de kamer weer uit.
“Yael, is goed hoor maar kom je zometeen dan bij mij liggen?” Stijn is rechtop gaan zitten.
“Ja is goed. Dan ga ik nu even bij Hugo zitten. Dan stop ik hem op bed en kijk ik even bij Sophie en dan kom ik bij jou liggen en gaan we samen tv kijken.” Stijn knikt en zachtjes loop ik naar de overloop. Ik pak snel mijn mobiel en maak een SMS voor Rosanne.

ROOS, JE HOEFT NIET MEER TE KOMEN HOOR!
HET GAAT NU WEL GOED HIER.
X YAEL

“Yael, Yael kom je nog ik ben bang zo in mijn eentje!” Hugo slaat op het water en roept zo hard als hij kan.
“Hugo, wil je alsjeblieft niet zo schreeuwen. Ik ben niet doof.” Ik loop de badkamer binnen en ik deins meteen achteruit. De hele badkamervloer is nat en het bad stroomt over.
“Hugo, je kan toch zelf nog wel een beetje opletten.” Kwaad draai ik de badkraan dicht en pak de dweil uit een kastje. Ik dweil voorzichtig al het water op.
“Sorry, ik wou alleen een beetje lol maken!” Hugo begint te huilen en stapt uit bad. Hij drukt zijn natte lijfje tegen me aan.
“Stil maar. Ik ben niet boos. Maar wil je voortaan de badkamervloer droog houden.” Hugo slaat zijn armen nog stijver om me heen en zijn blote lijfje schuurt tegen me aan.
“Ben je echt niet boos? Papa was wel boos toen ik dit deed en mama ook!” Hugo krijgt een ondeugende glimlach op zijn gezicht en rent de badkamer uit.
“Je ben niet goed wijs jij.” Ik verzamel Hugo zijn kleren en ren hem achterna. In Hugo zijn slaapkamer is het donker. Met mijn hand zoek ik het lichtknopje. Als ik het eindelijk gevonden heb worden de contouren van mijn broertje zichtbaar.
“Hugo, wil je alsjeblieft normaal doen.” Zachtjes ga ik op de bedrand zitten en geef mijn broertje een kus. Hugo veegt meteen met zijn hand over zijn wang.
“Bah, ik wil geen kus. Ik wil stoer zijn.” Hugo kijkt me zielig aan.
“Je bent ook heel stoer. Op je eigen manier.” Ik sta weer op en zie Hugo zijn pyjama op de grond liggen. Snel pak ik het ding op.
“Hugo, weet je wanneer je echt stoer bent?” Hugo schud van nee en snel houd ik de pyjama voor zijn gezicht.
“Als je slaapt met een pyjama. Dan ben je pas echt stoer.” Ik leg de pyjama op Hugo zijn bed en loop naar de deur.
“Ik kom zometeen nog even kijken en als je dan je pyjama niet aan hebt dan zwaait er wat.” Ik loop de kamer uit en laat de deur op een kier staan. Snel loop ik door naar Sophie haar kamer maar dan voel ik mijn mobiel trillen.

YAEL, IK HEB NU AL EEN STAPEL MENSEN VERZAMELD!
(ALLEEN ME OUDERS EN EEN KINDERPSYCHOLOOG MAAR GOED)
IK SNAP DAT JE BANG BENT. MAAR IK KOM TOCH,
TOT ZO!
X ROSANNE

Shit, kwaad stop ik mijn mobiel terug in mijn zak. Ik kijk snel even in Sophie haar kamertje en als ik zie dat ze slaapt loop ik terug naar Hugo zijn kamer. Ik til het dekbed omhoog en zie een dun lijfje met een autopyjama. Snel doe ik het licht uit en de deur dicht. Bezorgd stap ik mijn eigen kamer in. Ik kijk even op het klokje en zie dat het nog maar 7 uur is.
“Stijn, je moet op bed. Het is veel te laat.” Een leugentje om bestwil mag best. Ik zet de tv uit en verwacht een schreeuw. Maar er komt helemaal niks.
“Stijn, slaap je al.” Ik trek het dekbed van hem af en por in zijn zij. Hij beweegt niet alleen zijn buik gaat op een neer van het ademhalen. Dat is duidelijk hij slaapt. Zachtjes til ik hem op en draag ik hem naar zijn eigen kamertje. Zo voorzichtig mogelijk trek ik hem zijn pyjama en leg hem in bed. Snel ga ik in mijn eigen bed liggen. Beneden hoor ik het gelach van mijn moeder en Frank en het geklingel van glazen. Als Rosanne nu komt ren ik snel naar beneden. Ik denk niet dat Mam en Frank snel zijn als ze drank op hebben. Ik kijk of ik nog een SMS van Rosanne heb gekregen maar op het schermpje van mijn mobiel staat alleen de foto van Roos en mij. Met mijn vingers tik ik het nummer van Rosanne in. Alsjeblieft neem op. De telefoon gaat over maar even later krijg ik Rosanne haar voicemail. Ik hoor voetstappen op de trap en dan gaat de bel. O nee, nu staan Frank en mam op de trap en kan ik niet naar beneden hollen. Maar mam komt mijn kamer in.
“Yael, het is Rosanne. Frank heeft de deur al open gedaan ze zit binnen maar Frank en ik hebben iets op dus het is handiger als jij nu gewoon naar haar toe gaat.” Mam praat met een dubbele tong en ze staat ook niet echt stabiel.
“Goed mam, ik ben al onderweg. Ga maar slapen.” Het is nog maar half 8 maar goed. Dan heb ik in ieder geval een smoes. Zodat Rosanne niet met mam en Frank gaat praten. Ik ren de trap af. Snel werp ik een blik in de spiegel ik heb nog steeds mijn netste rokje aan en het lelijke bloesje maar dat moet dan maar. Ik haal het elastiekje uit mijn haar en schud het in model. Als ik de kamerdeur open wil doen komt Frank woedend naar buiten.
“Hoe durf je, ons vals beschuldigen. Suzanne en ik zijn de beste ouders die er bestaan.” Frank duwt me tegen de muur en zet zijn nagels in mijn vel.
Een vreemde man trekt Frank van me af en zet hem op de trap.
“Rustig nou meneer. Deze jongedame heeft mij niet gebeld. Dat heeft Rosanne gedaan. En trouwens als het al haar schuld is dan is het handig dat we er even over praten.”
Hijgend loop ik de kamer binnen. Met mijn hand wrijf ik over mijn zere nek. Rosanne komt meteen op me afgerend en begint te zeuren over het berichtje en of ik ergens pijn heb.
“Nee, ik heb geen pijn. En als ik je SMS dat je niet meer hoeft te komen. Accepteer dat dan ook gewoon. Het was echt niet nodig. En nu is het weer een ramp in huis.” Kwaad stamp ik de kamer uit naar de zolder toe. Beneden hoor ik de kinderpsycholoog met Frank praten. Als ik het goed begrijp maken ze een afspraak voor me. Ik hoor al voetstappen op de zoldertrap en snel doe ik mijn deur op slot. Iemand tikt op de deur maar verder blijft het stil.
“Wie ben je en wat is er.” Mijn antwoord op het getik wordt wat gesmoord door de kast waar ik tegen aan ben gaan zitten.
“Ik ben het! Rosanne en ik dacht dat je gewoon bang was. Als ik geweten had dat het echt niet nodig was dan was ik echt niet gekomen. Yael, het spijt me zo.” De zin wordt afgesloten met een snik.
“Je moet niet huilen Roos. Ik ben ook niet boos op je. Ik wil alleen dat je me berichtjes voortaan iets serieuzer neemt.” Diep van binnen wou ik zeggen dat ze wel op kon rotten en dat ze mijn vriendin niet meer is maar dat kan ik niet uit mijn mond krijgen. Ik geef een trap tegen de kast en haal de deur van het slot. Huilend valt Rosanne in mijn armen.
Hikkend begint ze aan haar tweede spijtgetuige.
“Yael, het spijt me zo. Ik ben gewoon geen goede vriendin. Want Frank en Leon ‘dat is de kinderpsycholoog’ hebben een afspraak gemaakt. Je moet een aantal sessies met hem doen omdat je zogenaamd te snel kwaad wordt.”
Ik laat Rosanne los en ga op mijn bed zitten.
“Ja zoiets had is begrepen ja. Het maakt niet uit. Misschien wordt de sfeer in huis er wel beter door. Maar ik wil nu weer dat je gaat ik moet even alleen zijn.” Rosanne probeert me nog een knuffel te geven maar ik weer haar af. Iets in mij zegt dat het allemaal haar schuld is. Stil loopt Roos mijn kamer uit. Beneden hoor ik haar weggaan met haar ouders en Leon.
Ik trek mijn pyjama aan en loop naar de slaapkamer van mijn moeder. Mam ligt alleen in het grote bed te slapen. Eigenlijk wil ik haar wakker maken maar dan bedenk ik me dat ze gedronken heeft. Als er iets is waar mijn moeder een hekel aan heeft dat is het wel dronken wakker worden. Stil sluit ik de deur weer en ga de kamer van Sophie in. Ze ligt wakker in haar bedje en als ze mij ziet begint ze schattig te kraaien. Ze steekt meteen haar mollige armpjes uit en roept “Ya tille, Ya tille.”
“Kom maar schat, wil je even op mijn arm.” Ik til Sophie op en ga in de schommelstoel zitten. Zachtjes wieg ik heen en weer en Sophie drukt zich tegen me aan.
“Yael, ik kan niet slapen er was heel veel lawaai beneden.” Hugo komt naast me staan en aait over Sophie haar bolletje.
“Ja, schat ik weet het. Maar het is nu weer voorbij.” Ik leg de slapende Sophie terug in haar bedje en til Hugo op.
“Kom we gaan slapen.” Hugo steekt zijn duim in zijn mond en hangt zwaar op mijn schouder. Ik sluit Sophie haar kamerdeur en kijk even om het hoekje van Stijn zijn kamer.
“Yael, ik kan niet slapen.” Stijn zit rechtop in bed en leest een jongensblaadje.
“Kom maar jochie. Ik steek mijn hand uit en Stijn springt meteen naar me toe. Zachtjes sluit ik ook Stijn zijn deur.
“Ga maar vast naar mijn kamer ik kom zo wel.” Langzaam schuifel ik naar Sophie haar kamertje. Waarom ik alles zo voorzichtig doe weet ik ook niet. Zo laat is het nog niet en Frank zal echt niet naar boven komen als hij kwaad is. Terwijl ik dit denk gaat beneden de kamerdeur open. Frank komt waggelend de gang op en verdwijnt in het toilet. Snel haal ik Sophie uit haar bedje en loop naar mijn eigen kamertje. Hugo en Stijn zitten samen tv te kijken. Ik leg Sophie even tussen ze in en pak het campingbedje uit de zolderkast.
“We gaan nu slapen hoor. Jullie mogen hier slapen maar dan moet je wel stil zijn.” Ik leg Sophie in het campingbedje en zet de tv uit. Ik krijg meteen een protestaanval van mijn broertjes maar ik trek me er niks van aan. Ik hoor Frank de trap op komen en de slaapkamer in gaan. Ik haal mijn logeermatras onder mijn bed weg en een dekbek uit mijn kast. Ik stop de tweeling in en ga op het matrasje liggen.
“Welterusten lieve zus.” Stijn geeft me 3 kusjes.
“1 kus van Hugo, 1 kus van Sophie en 1 kus van mij.”[/b]

Verder!!!

Verder!

Goed ik zal het verhaal verder schrijven

Jeej

Vandaag even een klein stukje erbij want superveel tijd heb ik niet.

“Welterusten lieve zus, 1 kus van Hugo, 1 kus van Sophie en 1 kus van mij.” Stijn drukt 3 kusjes op mijn voorhoofd en snel geef ik hem 3 kusjes terug.
“Die waren alledrie van mij” Ik ga liggen en trek het dekbed over me heen. Sophie kraait nog een beetje maar verder is het helemaal stil in mijn kamer. Er komt iemand de zoldertrap op. Snel haast ik me naar de deur en draai hem op slot. De deurkruk gaat naar beneden en ik hoor Frank vloeken achter de deur. Daarna loopt hij de trap af. Even is het stil maar dan hoor ik het gelach van mijn moeder en Frank. Ik ben veilig denk ik opgelucht, maar Sophie zet een keel op van hier tot Tokio. Snel pak ik haar flesje en duw hem in haar mond. Ze is meteen stil en vredig sabbelt ze aan de speen. Als ik weer in bed wil gaan liggen voel ik twee voeten tegen mijn been. Stijn is vanuit mijn bed op het logeermatras gerold en nu is er helemaal geen plek meer voor me. Ik til Hugo op en leg hem bij Stijn op het logeermatras, tevreden duik ik mijn bed in en val in een diepe slaap.

Verder!!! :grinning:

Verder

De volgende morgen wordt ik laat wakker, Stijn en Hugo hebben hun ogen nog dicht, ze liggen beiden met hun duim in hun mond. Soms kun je niet zien dat het al twee stoere knullen van 7 zijn. Sophie is al wakker, ik til haar uit bed en geef haar het laatste beetje drinken uit de fles.
“Yael, doe de deur eens los. Zijn de kinderen bij jouw?” Mam klopt driftig op mijn deur en met Sophie op mijn arm maak ik de deur open.
“Ach meiske toch.” Mam pakt Sophie van me over en begint haar overdreven te zoenen. Mij kijkt ze alleen vuil aan en ze duwt me opzij.
“Stijn, Hugo wakker worden we gaan ontbijten.” Mam klapt het logeerbedje in en trekt mijn halfbroertjes aan hun armen oomhoog. Hugo begint meteen te protesteren en Stijn begint te slaan.
“Doe eens rustig, ik kleed ze wel aan.” Dit keer duw ik mijn moeder opzij en knuffel mijn broertjes eens stevig.
“Daar komt niets van in jongedame. Jij kreeg deze kamer omdat op de zolder slapen niet goed is voor mijn kindjes en nu hebben ze toch hier geslapen, je denkt toch niet dat ik mijn jongentjes aan jouw toevertrouw.” Frank is ook boven gekomen en liefdevol slaat hij zijn arm om mam heen.
“Hier slapen is leuk en Yael is hartstikke lief.” Stijn springt van het matras af en pakt mijn hand. Hugo knikt instemmend en pakt mijn andere hand.
“Jongens ga maar met jullie papa mee, hij zal jullie wel aankleden. Met pijn in mijn hart duw ik de jochies naar hun vader. Frank loopt met Stijn, Hugo en Sophie de kamer uit. En mam blijft met een kwaad gezicht achter.
“Wat dacht je, ik maak alles nog erger. We dachten dat onze kleintjes ontvoerd waren.” Mam gooit wat van mijn kleren opzij en gaat op de stoel zitten.
“Ze konden allemaal niet slapen en toen heb ik ze maar hierheen gebracht.” Onschuldig begin ik me aan te kleden.
“Je hebt vanmiddag om kwart over 3 een afspraak met de psycholoog, dat heb je wel nodig want je bent niet goed wijs jij.” Suzanne loopt kwaad mijn kamer uit. Als ik boos ben noem ik mijn moeder altijd Suzanne, ze verdient het dan gewoon niet om een moeder te zijn.

Verder!

Ik zal zometeen mijn nieuwe stuk plaatsen maar misschien hebben jullie nog ideeen voor wat er kan gebeuren. zoja ik wil ze graag horen, kan hier maar ook in een note of mijn eigen gastenboek! Thank You :grinning:

“Is goed hoor.” Schreeuw ik mijn moeder achterna. Maar als ze denkt dat ik naar een idiote psycholoog ga heeft ze het mis. Kwaad wurm ik me in een te kleine donkerblauwe skinny. Ik pak het eerste de beste shirtje uit mijn kast en trek het over mijn hoofd. Het is een shirtje van Rosanne, die trek ik dus mooi niet aan. Ik smijt het gewoon terug in de kast, ik heb geen zin in opvouwen, dat heb ik eigenlijk nooit. Met mijn ogen dicht haal ik mijn lievelingsshirt uit de kast. Het is een wit shirtje met twee hartjes, een vakje met een vinkje en ‘I like boys who vote’. Ik strik de veters van mijn gloednieuwe nikes, en trek een dik vest aan. Mijn schooltas ‘ook van nike’ ligt leeg op 1 van mijn stoelen. Ik prop de goede boeken, mijn etui en mijn agenda erin en ren de trap af. Ik krijg twee kwade blikken op me gericht maar dat kan me niks schelen. Snel prop ik twee broodjes in mijn mond en ren naar de garage. Mijn rode omafiets is helemaal beplakt met stickers, altijd als ik hem zie moet ik lachen het was ook zo leuk toen we die stickers erop plakten. Vandaag komt er ook weer een glimlach op mijn gezicht bij het zien van mijn fiets. Opeens besef ik me dat Rosanne me zou ophalen, nou ja maakt ook niet uit. Ik stap op mijn fiets en rijd de weg af, op weg naar het huis van Rosanne. Vroeger vondt ik ons huis altijd groot maar in vergelijking met het huis van Rosanne is het niks. Wij wonen in een simpel rijtjeshuis, Rosanne in een groot vrijstaand huis. Ik vindt het een villa maar dat is het niet volgens haar ouders. Ik zet mijn fiets op de standaard voor het huis en zet hem op slot. Het zou niet de eerste keer zijn dat mijn fiets voor Roos haar huis gestolen wordt. Sloom loop ik de grote oprijlaan op, Mehgan het zusje van Roos zit voor het raam. Ik zwaai naar haar, ze zwaait terug en gebaard dat ze de deur even voor me open zal doen. Mehgan is 13 ze is het oudste zusje van Rosanne. Ik ben 15 maar Mehgan lijkt dat soms ook wel. Dan gaat de voordeur open. Noeky en Quinn ‘de twee chihuahua’s van Rosanne en Mehgan’ springen vrolijk tegen me op. Lorenzo en Jenell, de jongste kinderen van het gezin komen met een schooltasje op hun rug naar de deur, gevolgd door Luna en Rick, de ouders van de 4 kinderen. Ik krijg een zoen op mijn wang gedrukt van Luna en weg zijn ze weer. Lachend stap ik het grote huis binnen. Roos zit nog aan de keukentafel, ze huilt en als ze mij ziet loopt ze kwaad weg.

Verder!!! :grinning:

meer!

Ik kijk naar Mehgan, ze haalt haar schouders op en loopt Rosanne achterna. Op de keukentafel ligt een brief. Ik weet dat het verboden is om andermans post te lezen maar als dat de oorzaak is van Roos haar verdriet dan moet ik het lezen. Mijn ogen glijden over de eerste paar regels. Het is een brief van de kinderpsycholoog, en het is me niet echt duidelijk wat er mee bedoeld wordt maar het gaat gelukkig niet over mij. Mehgan komt terug de eetkamer in, snel leg ik de brief terug op tafel.
“Roosje is een beetje overstuur geloof ik. Wacht maar even buiten ze komt zo.” Mehgan begint de tafel af te ruimen en keurt me geen blik waardig.
“Moet ik niet even helpen?” Ik weet het antwoord al maar toch vraag ik het even.
“Nee, wacht nou maar gewoon op de oprijlaan.” Mehgan klinkt boos en schouderophalend loop ik het huis uit. Als ik mijn fiets van slot wil doen hoor ik opeens een stem achter me.
“Jij bent Yael toch?” Een warme hand rust op mijn schouder. Een beetje geschrokken draai ik me om.
“Ik ben Leon van der Zoen, de kinderpsycholoog.” Hij geeft me een knipoog en loopt dan de oprijlaan op.
“U wil toch met mij praten, waarom gaat U dan naar de familie Loover.” Waar ik het lef vandaan haal weet ik niet maar toch vraag ik het.
“Ach meiske, ik woon daar. Nummer 32, daar zit mijn praktijk ook.” Leon wees naar een rijtje oude huizen aan de overkant van de straat.
“Rosanne is ook bij mij in behandeling. Dat wist je vast al wel anders heb ik nu een grote fout gemaakt.” Ik knik maar een beetje stom. Gelukkig komt Rosanne net het huis uit met haar spiksplinter nieuwe fiets.
“Ik heb een brief aan Rosanne gebracht, met wat informatie over haarzelf, ik ga nu even vragen wat ze er van vond.” Leon loopt de oprijlaan verder op en houdt Rosanne tegen. Mijn mobiel trilt, Thuis staat er, ik twijfel op ik op zal nemen. Ik doe het niet, de telefoon stopt weer en ik werp een vluchtige blik op de tijd. We hebben nog een halfuur. En de school is maar 10 minuten fietsen. Ik ben veel te vroeg van huis gegaan.
“Sorry voor zonet.” Rosanne komt naast me staan en ze zwaait naar Leon die de straat oversteekt.
“Ik was een beetje in de war denk ik. Ik had een brief van Leon gekregen omdat hij me wil helpen met mijn ouders vinden ik ben in behandeling bij Leon omdat ik mijn echte ouders mis." Rosanne veegt de tranen uit haar ooghoeken en stapt op de fiets. Ze fietst weg en met open mond blijf ik achter. Ik weet niet beter dan dat Roos de dochter is van Rick en Luna.
“Kom je nog?” Roos fietst rondjes op straat, snel haast ik me naar haar toe. En zonder iets te zeggen fietsen we weg.

Vinden jullie het wel een leuk verhaal? ik ben er namelijk niet helemaal zeker van of het wel goed is!

Ik vind het wel leuk hoor! Verder!

“Hoe lang weet je al dat je ouders je ouders niet zijn?” Ik heb moeite met het tempo van Rosanne en de stilte maakt me nerveus.
“Al een tijdje, nou tot morgen hé.” Rosanne slaat af naar haar school. Roos is gymnasium gaan doen en ik Havo. Daarom is Roos naar het Grootcollege gegaan en niet naar het Dennecollege net als ik. Zwijgend fiets ik verder, het is nog best wel koud. Ik zet mijn fiets in het fietsenhok en sluit aan bij mijn vriendinnengroepje. Niemand van hun weet iets van Frank en ik zorg er wel voor dat ze er ook nooit iets van te weten komen.
“Hoi allemaal.” Ik geef iedereen een knuffel en luister naar de verhalen die ze vertellen. Het is tijd en druk kletsend lopen we de school in.
“Wat hebben we nu?” Ik berg mijn jas op in mijn kluisje en loop met Zoey naar boven.
“Ehh, Engels geloof ik.” Zoey knauwt, ze komt uit Amerika en praat met zo’n accent het is echt heel grappig.
“Goed geleerd Yaelletje?” Ivan komt naast me lopen en legt zijn arm op mijn schouder, ik krijg het een beetje heet want stiekem ben ik verliefd op Ivan.
“Waarvoor? Ik heb nergens voor geleerd.” Ivan is alweer doorgelopen, en dus antwoord Zoey maar voor hem.
“Voor Engels. Slimme sufferd. We hebben een hele belangrijke toets vandaag.” Een beetje bangig pak ik mijn agenda uit mijn tas. Ja hoor het staat er, Engelse toets. Ach, Engels is niet zo moeilijk. Ik pak snel mijn boeken uit mijn tas en plof naast Sylvie op een stoel.
“Lieve vriendin van me, ik zou naast Sander zitten.” Sylvie wappert met haar hand en begint Sander uitbundig te zoenen. Zuchtend zoek ik een ander plekje in de klas, sinds Sylvie met Sander heeft zit ik telkens alleen. Ik ga aan het lege tafeltje zitten naast Ivan. Met een grijns geeft hij me een klap op mijn schouder. En met een pijnlijk gezicht begin ik aan de toets.

Verder!!! :grinning:

Het spijt me maar ik stop met dit verhaal. ik vindt het zelf onwijs slecht en weet geen vervolg meer. Als jij/jullie hem af willen maken moet je ff toestemming aan me vragen. Dan vindt ik het geen probleem.!!.