[Verhaal]

[b]1.

Amy[/b]
Ze weet dat het niet kan. Dat het niet mag. Dat het verboden is.
Toch kan ze haar ogen niet van hem afhouden. Iedere keer als hij de klas rondkijkt, slaat ze snel haar ogen neer en doet ze alsof ze druk bezig is met haar wiskundesommen.

Concentreren, Amy, Concentreren. X delen door Y en dan… of was het nou andersom? Ze zucht. Ze snapt er helemaal niks van. Wiskunde is nou eenmaal niet haar beste vak, ook al wilde ze dat nog zo graag. Dan zat ze niet iedere keer met een hoofd als een tomaat, als Ruud haar vroeg wat het antwoord moest zijn.
Ruud. Vlinders vliegen door haar buik. Even laat ze haar gedachten gaan.
Zijn blauwe ogen in combinatie met zijn donkere krulletjes, daar is ze voor gevallen. Al vanaf het moment dat ze amper een blik op hem geworpen had, kreeg ze een raar gevoel in haar buik. Toen al wist ze dat het niks kon worden, dat ze haar gedachten aan hem diep weg moest stoppen. Maar dat lukte maar niet. Vijf dagen in de week heeft ze les van hem. Iedere dag ziet ze zijn brede lichaam, dat niet echt dik maar ook niet echt gespierd is. Zijn lange benen, meestal in een spijkerbroek gestoken. En ze houdt van zijn merkkleding, want zelf draagt ze ook niet veel anders.
Eigenlijk zijn ze gewoon perfect voor elkaar, het enige dat niet klopt is dat hij haar leraar is. Dat hij zevenentwintig en zij achttien is. Gelukkig gaat ze in de zomervakantie van school, dus dan staat er niets meer in de weg.
Even staat haar hart stil. Maar dan ziet ze hem natuurlijk ook niet meer! Daar had ze nog helemaal niet aan gedacht…

“Oké jongens, zijn jullie allemaal klaar met opgave 1?”
Amy kijkt verschrikt op, het lijkt wel of hij haar op haar gedachten heeft betrapt. Op haar blaadje ziet ze alleen wat doorgekrast gekrabbel over X en Y staan. Ze voelt haar hoofd alweer rood aanlopen. Nu maar hopen dat zij niet uitgekozen wordt.
“Jeroen, wat heb jij bij 1a?”
Terwijl Jeroen zijn antwoord voorleest, haalt Amy opgelucht adem. Ze kijkt naar Ruud, hoe hij met een vlotte beweging de som op het bord zet.

Achter haar tikt iemand haar op haar rug. Ze houdt haar hand achter haar rug, waar een briefje in wordt gestopt.
Haar beste vriendin Berthe. Ze zijn vorig jaar uit elkaar gezet, omdat ze teveel kletsten. Gelukkig hebben ze het dit jaar voor elkaar gekregen om in ieder geval nog bij elkaar in de buurt te zitten, zodat ze af en toe briefjes kunnen uitwisselen. “Nog twintig minuten, en dan hebben we weer weekend,” staat er in Berthe’s handschrift geschreven.
“Eindelijk! Wat zijn de plannen voor morgenavond? Dadelijk Betty’s?” krabbelt ze snel terug.
Nog maar twintig minuten, en dan zie ik hem pas over twee dagen weer.
Een klein zuchtje ontsnapt uit haar mond.

“Wie weet het antwoord op 1b?” Er gaan een aantal vingers omhoog.
“Petra, zeg jij het maar.”
Al na de tweede zin is Amy de draad weer kwijt. Ze gooit haar pen neer en leest het volgende briefje van Berthe: “Dadelijk Betty’s! Rond half vijf? Moet eerst nog even boodschap doen. Morgenavond moet ik oppassen, kan pas laat. Wat wil jij?”
Amy leest het briefje een paar keer over. Berthe’s moeder is vorig jaar overleden. Omdat Berthe thuis de oudste is, moet ze nu ’s avonds koken, het huishouden een beetje op orde houden én af en toe op haar zusjes passen. Het is een best zware taak, vooral omdat ze altijd veel huiswerk hebben. Zo af en toe helpt Amy ook wel eens een handje mee, ze is er eigenlijk altijd al kind aan huis geweest.

Amy heeft niet in de gaten dat Ruud inmiddels bij haar tafeltje is komen staan. “Amy, ook al is de les bijna afgelopen, dat wil niet zeggen dat je niet meer op hoeft te letten.” Voor de tweede keer deze les kijkt ze verschrikt op. Ruud pakt het briefje dat op Amy’s tafeltje ligt en leest het. “Nou, dit is toch niet zo belangrijk dat het niet tot na de les kan wachten, wel?” Hij kijkt haar streng aan, terwijl hij het briefje in zijn broekzak stopt.
“S-s-s-orry…” stottert Amy.

Niet veel later gaat de bel, waarna iedereen het lokaal uitstormt. Berthe komt op Amy afgelopen, “wat was dat nou weer voor een stomme actie van De Ruijter!” Voordat Amy daarop kan antwoorden, praat ze alweer verder. “Maargoed, is half vijf goed voor jou? Dan hebben we het dan nog wel even over morgenavond.”
Amy knikt, terwijl ze nog even een laatste blik in het lokaal in werpt. Zogenaamd om te kijken of ze niets vergeten is, maar in werkelijkheid om de laatste blik van Ruud op te vangen, die aan zijn bureau zijn papieren bij elkaar raapt.

Afmaken of niet? :anguished:?

niemand die een reactie wil geven? :frowning_face:

Leuk verhaal hoor :slightly_smiling_face:!

JAAA maak af man! ahaha ik wil 't einde wel weten :stuck_out_tongue:
kei goed geschreven note 't me maar.

HUH? Hoe doe ik dat dan?

Wel een leuke reactie trouwens, lekker enthousiast :grinning: !
Ik ben bezig aan een volgend stukje!

Ruud
Hij weet dat het niet kan. Dat het niet mag. Dat het verboden is.
Toch kan hij zijn ogen niet van haar afhouden. Iedere keer als hij de klas rondkijkt, blijven zijn ogen even op haar persoon rusten.

Wat heeft ze toch mooie ogen. Het viel hem op, toen ze net in de les even naar hem zat te kijken, voordat ze snel haar ogen neersloeg.
Hij raapt al zijn papieren bij elkaar, terwijl hij in zijn ooghoeken ziet hoe Amy en Berthe als laatste het lokaal verlaten.
Als hij er zeker van is dat er zich niemand meer in het lokaal bevindt, haalt hij het briefje uit zijn broekzak. Vanmiddag, half vijf, Betty’s. Morgenavond op stap.

Zijn gedachten dwalen naar eerder in de les.
[i]Hij zag hoe ze rood werd, toen hij begon over vraag 1 van dit hoofdstuk. Waarschijnlijk had ze weer eens zitten dagdromen. Hij vroeg zich af waar ze dan altijd aan dacht. Ze deed het wel vaker de laatste tijd. Zou ze een vriendje hebben? Dat zou natuurlijk goed kunnen want er waren zat jongens die wel eens een goedkeurende blik op haar wierpen, dat zag hij vaak genoeg.
Zou hij het eens moeten vragen? – Nee, dat leek hem niet verstandig. Wie weet was er niets aan de hand, dan zouden er binnen de kortste keren roddels over hem gaande zijn.
Hij zucht. Waarom juist nu deze gevoelens voor een meisje uit zijn klas? Hij woonde net samen met Julia, ze zijn nog bezig met het uitpakken van de dozen.

En toch is er iets aan dat meisje wat hem bezighoudt. Is het haar slanke figuur, haar lange benen of haar lachende ogen als ze naar hem kijkt?
Hij weet dat dit haar laatste jaar is, dat ze nog voor de zomervakantie begint van school zal zijn. Dan gaat ze naar de universiteit, studeren.
Hij betrapt zichzelf erop dat hij zich afvraagt of hij haar nog een jaartje langer hier zou kunnen houden. Ze is nou eenmaal niet zo sterk in Wiskunde.[/i]Ongemerkt schud hij zijn hoofd. Ook dat is geen optie.

Intussen heeft hij al zijn spullen ingepakt en draait hij de deur van zijn lokaal op slot. Nu naar huis en even niet meer aan haar denken. Hij moet de grote wandkast nog op zijn plaats zetten en ook de schilderijen moeten nog opgehangen worden. Hij draait zich om en wil de school uit lopen. Nog voordat hij een stap kan verzetten, ziet hij iemand staan die hij daar niet had verwacht.

Wat vinden jullie ervan?
Verder gaan of stoppen?

Hoop wel dat ik wat meer reacties krijg, trouwens :pensive:

VERDER!! zo’n leuk verhaal man:)

veder gaan, je kan egt goed schrijven!!! love it!!!

Goed geschreven!

verderverderverder!

Ben blij dat jullie het een leuk verhaal vinden :grinning: !
Een nieuw stukje is in aantocht… :wink:

Overigens, ik ben een eigen forum aan het maken waar iedereen zijn of haar verhalen op kwijt kan…!
Daar staat ook een verhaal op dat ik al eerder geschreven heb!
Mochten jullie geinteresseerd zijn: Dit is het forum :grinning:

I WANT MORE!
xxx

meeerrr

MEEER!:p<3
ik zital heletijd te wachten op een nieuw stukje zoleuk!
haha

Haha, nou speciaal een nieuw stukje voor jou dan :stuck_out_tongue:

[b]2.

Amy[/b]
Nadat ze met Berthe naar de fietsen was gelopen, had ze tegen haar gezegd dat ze haar handschoenen was vergeten. Berthe was alvast gegaan en zij was de school weer in gelopen.
Er liep een rilling over haar rug terwijl ze terugliep naar het lokaal waar ze haar laatste les had gevolgd. Moet ze dit nou wel doen? Ze twijfelt, maar besluit er toch voor te gaan. Ze weet wel dat hij een vriendin heeft, dat heeft hij aan het begin van het jaar verteld toen een klasgenootje dat blozend had gevraagd. Hij had er verder geen acht op geslagen en vervolgens geantwoord dat ze Julia heette en dat ze binnenkort zouden gaan samenwonen.
Ze staat voor het lokaal. Hij staat nog binnen, terwijl hij zijn laatste papieren bij elkaar raapt. Ze ziet hem ongemerkt zijn hoofd schudden.

Hij schrikt als hij zich omdraait. “Wat doe jij hier? Hoor jij niet allang naar huis te zijn?” Het lijkt wel of hij zich betrapt voelt. Ze glimlacht even.
“Eigenlijk wel, maar ik wilde u nog even iets vragen.”
“Zeg maar gewoon ‘je’ of Ruud, anders voel ik me zo oud,” lacht hij.
“Oké,” zegt ze verlegen. “Ruud, ik vroeg me af…” Ze stopt even. “…ik ben niet zo goed in Wiskunde, en… zou ik misschien iets van bijles kunnen krijgen?” Het is eruit. Ze heeft het gezegd. Datgene waar ze al weken van droomt. Samen haar wiskundesommen oplossen.
Het duurt even voordat ze een antwoord terug krijgt. Ze is zich ervan bewust dat er een bepaalde spanning hangt.
Ze ziet Ruud bedenkelijk kijken.
“Misschien kun je er eens samen met wat vriendinnen naar de sommen kijken?” zegt hij na een tijdje.
“Nee,” zegt ze net iets te snel en net iets te hard. Ze schrikt er zelf van.
Nu is het Ruud die wat verlegen glimlacht.
“Wat had je dan in gedachten?”
Ze denkt koortsachtig na. Wat moet ze nu antwoorden? Dat ze wil dat hij haar bijles geeft?
“Nou, ik heb er al naar gekeken met vriendinnen, maar dat hielp eigenlijk niet echt. Ze konden het me niet uitleggen, want ik snap er nog steeds niks van…”
Ze had er nog niet echt met vriendinnen naar gekeken, maar een klein leugentje mag best, hield ze zichzelf voor.
“Dat is jammer. Ik zal wel even kijken of ik nog wat extra opgaven heb.” Hij draaide de deur weer open en liep naar binnen. “Loop maar even mee.” Hij graait even in kast, waar hij wat lijkt te vinden.
Ze loopt het lokaal in en gaat op een van de voorste tafeltjes zitten. Ruud komt bij haar staan en zegt: “Als je deze nou maakt voor volgende week vrijdag, dan kijk ik ze in het weekend na.”
Ze knikt. “Bedankt,” zegt ze glimlachend.

LEUKLEUK<3

Hee leuk verhaal :] !

Leuk hoor…^^

OOH echt geweldig, vooral dat het weer verder gaat in de andere personage, precies op het moment waar de ander gestopt is…

Prachtig, ik houd dit forum in de gaten!

LEUK…
More More More …