[Verhaal] Zwemmen

De titel lijkt misschien saai, maar als je Oversteken hebt gelezen van Marjolijn Hof, is dit een tweede soort.

Altijd, dat is lang. Zelfs ik weet dat. Maar hoelang is lang? Dat weet niemand.
Misschien is het wel een paar weken, maanden, jaren of zelfs eeuwen.
Maar wat is nooit dan? Is dat ook heel lang? Nooit stoppen met zwemmen Sofie, altijd doorblijven gaan. Dat zei mijn oma altijd. Als ik iets raars vroeg, vertelde ze altijd een verhaal, net een les. Op het eind zei ze altijd ; En dat moet je nooit doen Sofie. Maar na haar dood, ben ik een hopeloos geval geworden. Ik heb nu alleen mijn moeder nog. Mijn ouders zijn gescheiden, en mijn vader woont nu ergens in Zweden met Maja. Toen ze uit elkaar gingen zei mijn oma dat ik door moest gaan. Door zwemmen , door leven, door gaan. Ik mocht niet verdrinken.
Mijn oma zag het leven als een oceaan. Je ging dood wanneer je verdronk. Ze was wel een beetje raar, maar alleen ik begreep mijn oma. We waren twee handen op een buik. Totdat haar hand van de buik afgleed. Het laatste wat ze tegen me zei was : Sofie, je moet me nooit vergeten. Blijf altijd doorzwemmen, wat er ook gebeurt. Verdrink niet Sofie, verdrink niet! En dat vergeet ik nooit.

En ? Verder of stoppen ?
Commentaar en tips welkom!

Iemand?

Verder!!, je zegt wel een beetje vaak altijd & nooit, ik snap dat het erin past maar als dit in het hele verhaal zo is stoort het nogal.

Verder!

Ik ben wel nieuwschierig…

Het is alleen wel al 6 dagen geleden dat je dit geschreven hebt…

Dus, ga je nog een stukje posten?

xx

nee ik vind het niks aan,
te dramatisch >.< …