Verhaal : zwemmen in tranen

Hoi allemaal!

Dit is mijn eerste verhaal dat ik schrijf en post. Dus opbouwende kritiek is altijd welkom!

Het verhaal gaat over Emily. Emily verteld over haar leven. Over alle fouten die ze heeft gemaakt, maar ook over goeie beslissingen. Ze verteld over de mooie momenten van haar leven, en de slechte, duistere momenten. Over de tijd dat ze het gevoel had dat niemand meer van haar hield, hoe ze langzaam verdronk in haar tranen en over de helpende hand die haar weer omhoog hielp. Die haar leerde zwemmen in haar tranen.

proloog
Hoppa weg met die shit! Weg met die 70 foto’s. Meestal vind ik het jammer om foto’s te verwijderen, maar ik hoef geen herinneringen aan mensen die achter mij om lullen, buiten sluiten of laten zitten. Die mensen mogen tegen mij zeggen dat ze mij niet mogen. Ze mogen tegen mij zeggen wat ze achter mijn rug om zeggen. Ik kom er toch wel achter. Ik heb meer echte vrienden dan zij ooit zullen hebben. Ik kom er wel achter wat ze over me lullen. Waarschijnlijk weer ik het al! Ik weet meer dan ze denken, ik ben slimmer dan ze denken. Ze kunnen denken wat ze willen, maar ooit komen ze erachter dat ze me hebben laten zitten! En tegen die tijd, als zij mij weer nodig hebben, als zij verdrinken in hun tranen, als zij wegzakken in hun verdriet heb ik mijn leven weer opgepakt! Heb ik alleen nog mensen om mij heen die niet roddelen of buitensluiten. Ze denken dat ik er nooit achter zal komen, maar ik kan je verzekeren… De helft weet ik al. Ik heb anderen gevraagd, ik heb ze gevolgd en betrapt. Ik weet dat ik nou oude koeien uit de sloot haal die jullie niet kennen. Maar ik onthoud het allemaal, en ooit. Ooit. Ooit. Als zij denken dat alles goed is, of als ze zeggen dat ik iets heb gedaan wat ze niet aanstaat, pak ik ze terug! Ik kan net als hun zijn. Ik kan ook een bitch zijn. Geen wolf in schaapskleren. nee zij zijn bitches verkleed als vriendinnen. Maar niemand kan voor eeuwig zijn masker ophouden. Als 1 iemand je gezien heeft zonder masker dan ga je eraan. Ze confronteren je met dat gene waarvan je dacht dat niemand het zou weten. HA ik ben slimmer dan je denkt. Ik heb mensen die jij vertrouwd, waar je alles tegen zegt. Ook dingen over mij. Maarja, die mensen vertellen het tegen mij. Want hun zijn echte vriendinnen!

Dat was alvast een stukje, dit stuk komt uit het verhaal. Redelijk aan het eind. Dit stukje was waar ik mee begon, ik was boos. Boos op alle mensen die mij lieten zitten. Die mij op dit moment in de steek laten. Net nu ik ze nodig heb. Dit verhaal is niet zomaar een verhaal. Dit is mijn verhaal!

Als het jullie leuk lijkt, post ik verder. Ik zal proberen elke dag wat te posten, maar kan niks beloven. Ben best druk met school namelijk.
Ik ben nog niet zeker over de titel, dus als iemand een ander leuk idee heeft kom maar op! Ook zoek ik nog een bijpassend plaatje, maar waarschijnlijk heb ik die al gevonden.

Oké, ik vind je idee wel wat hebben, een klein beetje standaard, maar de opvulling daarvan kan natuurlijk een verrassing zijn, dat kan ik met zo’n klein stukje niet echt weten.

Persoonlijk vind ik vetgedrukt voor een hele lap tekst écht niet fijn lezen, en dat heeft er in eerste instantie voor gezorgd dat ik het wilde wegklikken, dus misschien kan je dat naar gewoon lettertype doen.

Ook is het misschien gemakkelijk om gebruik te maken van hoofdstukken. Dat houd je verhaal een beetje overzichtelijk.
Ik las net dat dit stukje uit het verhaal komt, dan is dit stukje je proloog en begin je bij het volgende bij hoofdstuk 1, het begin van het verhaal.

Doorheen het verhaal typ je “me” en “hun”, sorry, ik bedoel dit niet gemeen, maar ik vind dat zo storen. Me = mij, en hun = ze. Me en hun zijn sms en chattaal, maar staan absoluut niet in een verhaal.

Als laatste wil ik je er nog op wijzen dat je bij de ik-persoon moet oppassen met het beginnen van “ik” bij een zin. Dat doe je al vrij veel in dit stukje, hier zou ik een beetje voorzichtig mee zijn, anders hang je een lijstje op met: “ik doe dit” “ik doe dat” en dat leest voor de lezer niet vlot weg.

Dit is bedoeld als opbouwende kritiek en zeker niet om je naar beneden te halen of iets dergelijks, dus zeg je: ik vind het fijner zo, dan doe je het zo! :grinning: Dit zijn tips en vrijblijvend. Je idee is goed en op zich schrijf je nog wel goed, maar er zijn nog een aantal werkpuntjes. Veel succes met het schrijven en ik zal nog wel meelezen. Vooral zeggen als je zulke reacties niet fijn vind of dergelijke! :grinning:

Dankjewel! Ik ben gewent om met me en hun te praten, maar ik zal het even veranderen :slightly_smiling_face: en ik had het even extra vetgedrukt gedaan zodat het opviel. De rest word niet vetgedrukt. En dat met ik had ik extra gedaan, maar ik zal er even naar kijken. Bedankt voor de reactie :slightly_smiling_face:

Ik snap waar je heen wilde met het vetgedrukte, maar dat maakt je ogen moe, waardoor een hele lap tekst zeer moeilijk te lezen valt en je automatisch stukken van de tekst overslaat (nouja, in mijn geval dan).

Want nu het niet vetgedrukt staat vielen me er ook andere dingen op dat je schrijfstijl bv nog wel makkelijk doorleest enzo :grinning:

Ik hoop dat je het niet erg vond van de uitgebreide reactie, anders mag je dat altijd even aangeven :grinning:

Haha was wel fijn :slightly_smiling_face: bedankt!

ik wil wel lezen :slightly_smiling_face:

Het is nu nog niet zo spannend ofzo… Maar dat veranderd nog wel… Vind ik tenminste

Hoofdstuk 1

weet nog precies hoe ik me voelde in die tijd… In groep 8. Het was een kut jaar. Een klote jaar. Het is nu bijna 2 jaar geleden. De laatste weken van het schooljaar waren het ergst. 3dagen kamp, de school die 50jaar bestond en natuurlijk het stadsfeest. Ik heb veel slechte herinneringen aan die tijd, en weinig goede. Het liefst kijk ik niet terug naar het verleden. Tenminste niet naar dat verleden. Al die jaren voor groep 8 waren top! Maar groep 8… Groep 8 was alles behalve top. Misschien kan ik dit verhaal dan ook het best beginnen met groep 8…

“Emily!” Hoorde ik vanuit de gang. “Emily!” Langzaam deed ik mijn ogen open, oef dat licht was wel heel fel dus sloot ik ze weer. “Emily! Hallo?” Ik kreunde en draaide me geërgerd om. “Emily, dit is de vierde keer dat ik je roep!” Houd ze dan nooit op met gillen? “Jaahaaa ik ben al wakker!” schreeuwde ik terug. Waarom is het weekend al voorbij? Waarom is het alweer dag? En waarom moest ik naar school?
Met veel lawaai rolde ik uit mijn bed. Ja echt waar, ik rolde uit mijn bed. Mijn benen willen echt niet meewerken op maandagochtend hoor. Langzaam kroop ik naar mijn gordijn. Waarom had ik ze ook alweer niet dichtgedaan? Ik kon het me niet meer herinneren, ik wist alleen dat het dom was. Ik trok aan het koortje van mijn luxaflex die vervolgens dichtviel. Zo dat is beter, nu kan ik gerust weer mijn bed in kruipen. Met veel gekreun stond ik op en liep terug naar het bed. Mijn lekkere, zachte, warme bed. Maar net voordat ik mijn deken over me heen kon slaan vloog de deur open. En ja hoor daar stond ze dan, mijn moeder. Ik mag mijn moeder graag hoor, daar niet van. Maar elke ochtend als ze onder aan de trap staat te schreeuwen dat ik wakker moet worden, vervloek ik haar toch. “Wat doe je nou? Je moet naar school! Kom op, hup uit je bed.” Ik probeerde me nog te verstoppen onder mijn deken, maar te laat… Ze trok mijn deken weg. “Nee laat me, ik ben er niet! Ik lig hier goed!” riep ik terwijl ik mijn kussen voor mijn hoofd hield en mijn deken probeerde terug te pakken. “Nee je moet naar school want school heb je nodig voor later.” Ja hoor daar begint de dagelijkse preek over school weer. “Ja ik snap het al. Ik ga al naar school,” zuchtend slingerde ik mijn benen uit bed en zette ze op de grond. Stap voor stap liep ik naar de kast en pakte random kleren. Ik deed mijn klederen aan en liep naar beneden.