[Verhaal] Zwarte tranen.

[i](:

Dit is mijn nieuwe verhaal, ‘zwarte tranen’. De afgelopen twee weken heeft dit constant in mijn hoofd rondgespookt en ik besloot er toch iets mee te doen als ik weer thuis zou zijn. Het zonnige Sicilië heeft mijn hersenen goed laten werken.
Over de titel ben ik nog niet helemaal zeker, dus die kan uiteindelijk nog veranderen. Voor dit verhaal heb ik alle gebeurtenissen al in mijn hoofd zitten.
Ik post wanneer ik zin en tijd heb en ga het niet overhaasten. Hiervoor wil ik echt goed de tijd nemen omdat het allemaal wat ingewikkeld in elkaar zit en duidelijke uitleg vereist.
Mijn andere verhaal gaat ook gewoon door!

Ik wil graag tips en kritiek. Reacties vind ik erg leuk en het zal zeker bijdragen aan de stukken die ik plaats. Laat het me dus even weten of je nieuwsgierig bent![/i]

-

http://i50.tinypic.com/20fexqo.gif

Zwarte tranen.

De twintigjarige Esmée Hudson is al meer dan vier jaar het vriendinnetje van de zes jaar oudere Milan Wakefield. Hij houdt ontzettend veel van Esmée en wil dolgraag dat zij zijn vrouw wordt als ze over vier maanden de leeftijd van eenentwintig heeft bereikt.
Tot haar grote teleurstelling is niet iedereen daar zo blij mee als zijzelf. Sinds ze bij Milan introk, heeft haar vader de hele familie Hudson verboden om nog maar enig contact met haar te onderhouden. Nadat hij haar dwong te kiezen tussen de familie en haar vriendje, was ze vertrokken. Nog steeds zit Esmée vol vragen en onbegrip tegenover haar vader. Milan had toch immers nooit iets fout gedaan?
Haar vriendinnen spreekt ze ook niet veel meer, naar haar idee is ze daar gewoon ‘te oud’ voor geworden en heeft het niets met haar toekomstige echtgenoot te maken.
Maar als ze uiteindelijk samen voor het altaar staan, wordt het al snel duidelijk dat ze de grootste fout van haar leven heeft gemaakt.

Ook te volgen via Quizlet: Zwarte tranen.

Ben benieuwd!

hahah omg 3 keer dezelfde reactie x)

Klinkt leuk!

lijkt me leuk verhaal

Morgenochtend / avond ga ik het eerste stukje plaatsen! (:

~~

Adembenemend. Een ander woord kon ik er werkelijk niet voor bedenken. Zoiets moois had ik in geen tijden gezien.
De zon ging langzaam onder en de lucht was prachtig roze gekleurd. Het helderblauwe zeewater en het witte zandstrand waren schitterend en de oude huisjes die tegen de heuvels gebouwd waren gaven me echt het ultieme vakantiegevoel.
Ik moest toegeven dat het een goed idee was om er samen even tussenuit te gaan, maar dit had ik nooit durven dromen.
Warme bubbels schoten langs mijn lichaam omhoog en ik nipte aan mijn champagne. Nog voordat de bodem van het glas in zicht kwam, stond de ober alweer klaar om hem bij te vullen.
Tientallen kaarsjes brandden op de rand van de jacuzzi en met een tevreden zucht zakte ik iets verder onderuit. Overal waar ik keek lagen rode en witte rozenblaadjes. Voor een ogenblik sloot ik mijn ogen en keek vervolgens op naar Milan, die er duidelijk ook van genoot.
“Het is hier prachtig,” fluisterde ik. De ouders van Milan bezaten dit prachtige hotel met dakterras, op het zonovergoten eiland Sicilië. Het kostte hem dan ook niet veel moeite om het een paar uurtjes te laten afsluiten voor de rest van de gasten.
“Ik weet wel waar ik mijn prinsesje mee naartoe neem hoor.” De grijns op zijn gezicht werd alsmaar groter. “Je dacht toch niet dat we in een bos vol met insecten zouden gaan wandelen?”
Ik hield even mijn adem in en schudde toen langzaam mijn hoofd. “In ieder geval niet gehoopt, nee.” Een miezerig miertje bezorgde me al de kriebels, laat staan de beestjes die iets groter waren en veel grotere poten hadden. Salamanders bijvoorbeeld, of van die vieze harige spinnen. Duidelijk niets voor mij.
Nu ik erover nadacht hadden we eigenlijk nog nooit iets ‘goedkoops’ gedaan. We waren nog nooit eens gaan picknicken of maakten een wandelingetje in het park. Nooit gingen we samen de eendjes voeren, of aten in een pizzarestaurant. Bij Milan moest alles altijd groot en duur, en als dat het niet was, moest het er op zijn minst zo uitzien.
Hij was nou eenmaal trots op het feit dat hij zoveel geld bezat en vond dat hij daar ook zichtbaar van mocht genieten. En wie was ik om daar tegenin te gaan? Sinds ik met Milan samen was, kreeg ik alles wat ik me maar kon wensen. Alles wat me ook maar een glimlach kon bezorgen, stond binnen de kortste keren voor mijn neus. Alles… behalve mijn eigen vader.

~~

Woehoee verder :slightly_smiling_face:

Verder niemand geïnteresseerd? :frowning_face:

ben benieuwd hoe het verder gaat!

Ik wel!!
Verderrr!

Op mijn andere verhaal zijn veel meer reacties… Is deze te serieus? xD

Ik vind het erg goed! Verder gaan dus!

~~

Mijn vader, of eigenlijk… Kees. De stempel ‘vader’ was hij al lange tijd geleden verloren.
Een paar jaren geleden toen ik Milan aan mijn ouders voorstelde, was hij al niet erg positief. Hij gaf alleen antwoord als er echt vragen aan hem werden gesteld, maar verdere belangstelling toonde hij niet.
Als Milan bij ons langskwam en hem gedag zei, dan keek hij niet op of om. Een glimlachje kon er niet vanaf en met zijn allen gezellig aan tafel eten kwam al helemaal niet voor. En Milan gaf het nou ook weer niet zo snel op. Verschillende keren had hij dingen geprobeerd, van gedag zeggen tot een aanbod om te helpen in de stallen, maar meneer wilde er niets van weten.
Nooit had ik een duidelijke verklaring voor zijn gedrag gekregen. Toch heb ik er een keer serieus naar gevraagd en toen is het hele zootje geëscaleerd. Het leek of hij van binnen langzaam begon te koken, zijn blik werd feller en zijn lichaam begon te trillen, net of ik een moord gepleegd had en hij mij op dat moment hetzelfde wilde laten voelen als mijn slachtoffer.
Nadat hij wild was opgestaan en zijn stoel was omgevallen, hief hij zijn gebalde vuist en zwaaide ermee door de lucht. “Jij moet gaan kiezen,” siste hij. “Tussen dat vriendje van je, of tussen je familie.” Hij leunde over de houten keukentafel en de klodders speeksel vlogen in het rond.
Geschrokken keek ik hem aan en direct werd mijn zicht wazig door de tranen die zich vormden. “Maar… papa, waarom?” jammerde ik. Wild schudde hij zijn hoofd en stampte de keuken uit.
“Je hebt me heus wel gehoord!” schreeuwde hij, voordat hij de deur hard achter zich dichttrok.
Niet veel later zag ik hem in zijn blauwe overall en zwarte kaplaarzen richting de stallen paraderen.
Ik was te verontwaardigd om nog helder te kunnen nadenken, dus pakte ik vlug een tas, vulde hem met de hoogstnodige spullen en vertrok.
Na die middag heb ik mijn familie niet meer gezien. Af en toe sprak ik mijn moeder via de telefoon, maar wel zonder medeweten van Kees. Als hij erachter kwam dan zou hij me opzoeken en niet rusten tot hij me gevonden had. Het knaagde nog steeds dat ik nooit afscheid van mijn moeder heb kunnen nemen, aangezien zij op het moment van de ontploffing aan het werken was.
“Liefje?” Ik schrok op uit mijn gedachten door de zachte stem van Milan, die naast de jacuzzi stond en een badjas voor me openhield. “Ga je mee?”
Ik knikte verward, zette mijn glas tussen twee kaarsjes en klom langzaam het water uit. Hij sloeg de badjas om me heen, gevolgd door zijn gespierde armen en trok me dicht tegen zich aan.
Nadat hij zijn lippen kort in mijn nek had gedrukt, pakte hij mijn hand en nam me mee het dakterras af.
“Ik heb nog een verrassing voor je, liefje,” fluisterde hij nu. Ik keek hem nieuwsgierig aan en liep zwijgend met hem mee.

~~

maakt niet uit of je meer reacties krijgt of niet hoor :slightly_smiling_face: doe gewoon verder het is heel goed en helemaal mijn genre :slightly_smiling_face: ik ben benieuwd!

gewoon blijven schrijven, ik lees!

Verder!!