Verhaal: Zwarte koffie, alsjeblieft.

Dit is het eerste verhaal wat ik op Girlscene plaats, al schreef ik vroeger wel fanfictions op Quizlet. Ik zou het fijn vinden om opbouwende kritiek te krijgen, aangezien dit mijn allereerste niet-fanfictie is en ook nog eens de eerste keer dat ik niet vanuit de eerste persoon schrijf.

Korte omschrijving:
Erin lijkt haar leven eindelijk weer een beetje op z’n gang te krijgen na een zware tegenslag vorig jaar. Ze heeft twee lieve vriendinnen, op school gaat het goed en zelfs qua geld komt ze niets tekort. Wanneer er dan ook nog een jongen in haar leven komt, lijkt het bijna niet meer beter te kunnen. Maar helaas is dat geluk slechts van korte duur.

Op een druilerige dinsdagmorgen zat ze in universitaire bibliotheek aan haar essay te werken. Een warme beker take-away koffie van Coffeecompany en een reep Fairtrade chocolade vergezelden de dikke stapel boeken op de tafel. De bibliotheek geraakte steeds voller naarmate de tijd verstreek, maar het meisje merkte het niet op. Aandachtig bestudeerde ze de geroemde woorden die Shakespeare jaren geleden op papier zette. Af en toe schoof ze haar bril omhoog of nam ze een slok van de gloeiendhete drank die voor haar stond, maar verder was ze gefixeerd op het afmaken van haar essay.
Pas na twee uur constant werken, klapte ze haar laptop voorzichtig dicht en samen met haar boeken stopte ze het in haar zwarte rugzak. Ze stond op, slingerde de tas op haar rug en nam haar -ondertussen lege- koffiebeker in haar handen. Op weg naar de uitgang van de bibliotheek wierp ze een vriendelijk glimlach toe naar een studiegenoot en toste ze de beker in een prullenbak. Met grote, snelle stappen waande ze zich door de gangen van de universiteit, tot ze bij twee meiden zich stilhield.
Ze hield haar reep chocolade voor zich uitgestoken: “Iemand chocolade?”
Direct reageerde het langste meisje van het duo enthousiast. “Dat je het überhaupt nog vraagt! Je weet hoe ik over chocolade denk, Erin.”
Ze nam de reep over en brak er een stuk vanaf, om vervolgens de reep door te geven aan de rest van de groep. Terwijl ze op de chocolade in haar mond kauwde, keek ze haar beste vriendin aan. “Hoe gaat het met je essay?”
Erins ogen lichtten op bij de vermelding van haar essay. “Ik ben éindelijk klaar. Geen gestress op de dag de deadline dit keer.”
Het andere meisje mengde zich in het gesprek. “Dat doe je een stuk beter dan ik. Ik heb nog een onderzoeksverslag af te maken voor het einde van deze week, maar ik kan de concentratie gewoon echt niet vinden.”
Een zachte grinnik verliet Erins mond, terwijl ze hoofdschuddend naar haar roodharige vriendin keek. “Typisch, Lauren. Je gaat het ook nooit leren, hè?”
“Ik kan het ook niet helpen dat ik alleen presenteer onder tijdsdruk!”
“Nou,” begon Marit, “Als je toch nog niet genoeg tijdsdruk hebt, kunnen wij daar wel voor zorgen. Zin om vanavond wat te gaan drinken?”
“Maar-” Nog voordat Erin echt kon protesteren, onderbrak Marit haar al. “Ja Erin, ik weet dat het dinsdag is, maar ik weet toevallig ook dat jij morgen geen colleges hebt. Geen reden om niet te gaan dus.”
Een zucht verliet Erins mond. “En zeggen dat ik moe ben, werkt zeker ook niet?”
“Nee, Erin,” hielp Lauren Marit nu. “Het is tijd voor jou om doordeweeks je kamer af en toe te verlaten en sociaal te doen. Misschien komen we nog wel een leuke jongen voor je tegen.”
Erin rolde met haar ogen. “Alsof mijn leven incompleet is zonder jongen. Ik ben een sterke, onafhankelijke vrouw.”
“Ja ja…” antwoordde Marit op Erins feministische uitlating. “Om half 11 in ons café?”
“Ik zal er zijn!” riep Lauren enthousiast.
“Erin?”
“Oké dan, voor deze ene keer,” gaf ze toe.