[Verhaal] Zwarte Kleuren

Hallo allemaal,

Hierbij publiceer ik mijn eerste verhaal op Girlscene! Ik schrijf al een tijdje en ik heb ook al meerdere verhalen geschreven, maar die staan niet op GS.
Veel leesplezier en laat me weten hoe je het vindt!

Deel 1
“Anna? Ben je al wakker?”
Knipperend met mijn ogen kwam ik bij langzaam bij bewustzijn. De zwarte vlekken dansten als een ballet voor mijn ogen, gemixt met de druppels van de regenboog. Geleidelijk sijpelde de overige informatie van mijn zintuigen mijn bewustzijn binnen.
“Hmm?” Ik hief mijn hoofd op, richting het plafond. De kille kou van de vloer kroop via mijn handen mijn lichaam binnen. Op mijn borst bewoog een blauwe vest mee met mijn versnellende ademhaling. Mijn ogen namen de vormen van een gezicht waar, die na een tijdje scherp werd. Het was Chris.
“Hé, Anna,” glimlachte hij voorzichtig. Hij schoof de plukken haar die in mijn gezichtsveld lagen, achter mijn oren. “Dat is wat beter. Hoe voel je je?”
Ik keek hem verward aan. “Wat… waar… Ik…” Mijn bovenlichaam bewoog zich naar boven, maar werd al snel tegen gehouden door twee sterke handen die mijn schouders naar de grond toe dwongen.
“Nee, blijf nog maar even liggen.” Chris keek me bezorgd aan. “Wil je mijn vraag beantwoorden, Anna?” Zijn ogen bleven hangen in mijn glazige blik.
“Hmm,” kreunde ik. “Duizelig, een beetje. Maar… verder… goed. Ja.” Eventjes kneep ik mijn ogen dicht. De kleuren oranje en rood vlogen door mijn blikveld.
“Weet je het zeker, Anna?” hoorde ik in de verte.
Ik opende mijn ogen en probeerde te knikken. “Ja,” reageerde ik. “Ja.” Chris keek me twijfelachtig aan, hij leek me niet te geloven. Maar ik geloofde ook niet wat ik brabbelde. Ik keek hem onzeker aan.
“Goed,” zei hij na een tijdje mijn gezicht bestudeerd te hebben. “Probeer maar overeind te komen. Maar als het niet gaat, meteen zeggen, hè?”
“Hmm-hmm…” murmelde ik. Ik plantte mijn ellebogen in de ijzige vloer. Mijn armen begonnen te trillen, maar ik zette door. Onder mijn schouderblad legde Chris zijn warme hand neer. Voorzichtig rolde ik mezelf via mijn armen omhoog. Mijn rug kwam los, maar ik voelde dat het in mijn buik niet zo goed ging als ik had gehoopt. Het voelde alsof ik werd gestoken met een mes. De kracht in mijn armen verslapte, terwijl de kracht onder mijn schouderblad toenam. Ik greep met beide handen naar mijn buik, in de veronderstelling dat Chris mij opving.

Wow, het beginstuk klinkt super!

Leuk, ik volg

leuk hoor, je schrijft echt goed :slightly_smiling_face:

Bedankt voor alle leuke reacties! Hebben jullie nog tips?

Deel 2
“Meneer…” kreunde ik. Er rolde een traan over mijn wang.
“Ga maar liggen, Anna…”
“Nee…” Ik kneep mijn ogen dicht van de pijn. Ik moest doorzetten. Ik wilde geen watje lijken. Niet nu. Niet nu… Voorzichtig kromde ik mijn rug, hopend dat mijn buik mij geen steken meer gaf. Ik leunde voorover en deed mijn ogen open. Mijn handen omsloten mijn buik, alsof het iets waardevols was dat beschermd moest worden. De warme hand op mijn schouderblad verplaatste zich naar mijn onderrug.
“Gaat het?” Chris ging op zijn hurken zitten. Hij wreef me bemoedigend over mijn rug.
Ik knikte langzaam. “Ja… Het gaat weer. Ik…” Ik verplaatste mijn handen naar de vloer. De kou kroop via mijn armen door mijn ruggengraat. Het motiveerde mij om op te staan. De kracht in mijn armen nam toe en verplaatste zich naar mijn voeten. Ik liet de vloer los. Mijn bovenlichaam stak de lucht in. Toen ik eenmaal mijn voeten had geplant in de aarde, begon het mij te duizelen.
“Meneer?” De grond en de lucht – even was het een grote doolhof voor mij. Ik wankelde op mijn benen. Onder mijn oksels voelde ik de armen van Chris.
“Ik heb je, Anna. Ik heb je.”
Mijn rug leunde tegen de buik van Chris aan. Mijn benen lagen bijna in een spagaat – opstaan kon ik niet. Daar had ik niet genoeg kracht voor. De zwarte vlekken sprongen heen en weer in mijn gezichtsveld. Het leek alsof ze niet wilden stoppen.
“Ben je er nog?” fluisterde Chris.
“Ja. Maar…”
“Wat is er?”
“Het is…” Ik begon zwaarder in- en uit te ademen. Langzaam maar zeker verdwenen de springende stippen. De kracht in mijn benen vloeide terug als een golf die steeds terugkeerde op het strand.
“Niets…” Mijn voeten verplaatsten zich naar hun oorspronkelijke stand, onder mijn heupen. Mijn rug maakte zich los en ik stond rechtop. De armen onder mijn oksels verdwenen. Ze verplaatsten zich naar mijn schouders, ter ondersteuning. Ze duwden me voorzichtig naar voren, naar de plek waar een stoel stond.
“Ga maar even zitten,” zei Chris. “Ik durf je nog niet de wijde wereld in te sturen…”

ik volg

Ik heb echt medelijden met Anna, en dit verhaal trekt me echt. Ik wil nu weten wat er aan de hand is uh.

ik volg, maar ik snap een klein dingetje niet, op een gegeven moment staat er
ik moet doorzetten. ik wil geen watje lijken.
maar de rest van het verhaal is in de verleden tijd geschreven. ik weet niet of dit bewust of onbewust is gedaan maar ik denk ik zeg het even

Verder!

Ja dat kan kloppen, haha. Want ik zat zelf enorm te twijfelen of ik dit in vt of tt ging doen, maar vt klinkt bij nader inzien logischer. Ik ga het aanpassen, bedankt!

Deel 3

Chris pakte zijn blauwe bureaustoel er bij en ging tegenover me zitten. Zijn blik stond op ernstig.
“Wat… gebeurde er nou precies? Gebeurt dit wel vaker met je?”
In mijn hoofd zocht ik naar een antwoord. Maar dat ging lastig. Het voelde alsof er een storm door mijn hoofd raasde. Een storm aan woorden en gevoelens. Maar tegelijkertijd… zo leeg.
Ik hief mijn hoofd op en keek in de grijsblauwe ogen van Chris, die me bezorgd aankeken. “Ik… ik… ik weet het niet. Het was… Nee. Ik weet het niet.” Een rilling kroop over mijn rug. Ik verstopte mijn hoofd in mijn handen. Voordat ik het wist, begonnen er enkele tranen over mijn wangen te rollen.
“Nee. Ik weet… weet… het niet,” snikte ik.
Chris stond op en ging naast me staan. Hij hurkte neer en wreef met zijn hand over mijn rug. Na een tijdje doorbrak zijn zware stem mijn gesnik. “Ik denk dat het beter voor je is dat je vandaag niet alleen naar huis gaat.”
Ik wist waar hij het over had. Mijn ouders zijn voor een half jaar weg, voor een zakenreis. Ze lieten mijn zusje en mij achter, weliswaar na overleg natuurlijk. Mijn zusje besloot in te trekken bij haar vriendje, maar ik bleef thuis. Ik ben immers achttien, dus ik kan prima voor mezelf zorgen.
Ik keek hem met vochtige ogen aan. “Wat… Hoe bedoel je?”
“Ik wil je niet alleen naar huis sturen, Anna. Je bent gloeiend warm, heb je dat niet door?”
Ik schudde mijn hoofd.
“Het gaat in ieder geval niet goed met je.” Hij zuchtte. “Thuis is er niemand om voor je te zorgen, en ik ken jou goed genoeg om te weten dat jij ook niet goed voor jezelf gaat zorgen als je eenmaal thuis bent. Als het morgen geen vakantie was, zal jij wel weer op school verschijnen.” Chris pauzeerde en glimlachte even. “Snap je wat ik bedoel?”
Ik knikte stilletjes.
“Vind je het prima als je met mij meegaat? Dan zorg ik voor je.”
Verbaasd hief ik mijn hoofd op. “Wat? Hè?” Ondertussen voelde ik een pijnscheut door mijn buik sidderen. Ik dook ineen van de pijn. Er schoten zwarte strepen door mijn blikveld.
“Dit bedoel ik nou, Anna. Je moet nodig naar een dokter en dat ga jij niet alleen doen. Je gaat met mij mee.”
Ik knikte moeizaam.

MEER

meer?

volger :slightly_smiling_face:

meer

Deel 4[/b]

[size=2]Voor even deed ik mijn ogen open. Ik keek rond – ik vroeg me af waar ik was. Mensen liepen gehaast langs me heen, wierpen verbazende blikken op mij. Achter me hoorde ik het luide geluid van een op gang komende trein. Een zoete geur drong mijn neusgaten binnen, alsof ik heel dicht bij iemand was. En dat was ik ook. Ik maakte mijn hoofd los van de schouder van Chris.
“Hé, Anna.”
“Hmm…” Ik liet mijn hoofd weer terug zakken.
“Het is al goed, Anna. Het is goed. Doe je ogen maar dicht.”
Ik keek hem slaperig aan.
“Toe maar. We gaan naar huis.”
Ik vertrouwde hem op zijn woorden. Mijn oogleden vielen dicht.

[size=2]When you try your best but you don’t succeed[i]
When you get what you want but not what you need
When you feel so tired but you can’t sleep
Stuck in reverse

And the tears come streaming down your face
When you lose something you can’t replace
When you love someone but it goes to waste
Could it be worse?

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

And high up above or down below
When you’re too in love to let it go
But if you never try you’ll never know
Just what you’re worth

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

Tears stream down your face
When you lose something you cannot replace
Tears stream down your face
And I

Tears stream down your face
I promise you I will learn from my mistakes
Tears stream down your face
And I

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you[/i]

[size=2]Voor degenen die het liedje op Youtube willen luisteren

meerr

Mooi stuk! Ik vraag me nou wel af wat er met haar aan de hand is hoor…