Verhaal. Zwart Zand (New Adult Fantasy)

Zwart Zand

Hallo allerliefste GSers!

Ik merk dat het echt mega rustig is geworden hier op het forum, dus allereerst mijn vraag: Wie is er allemaal nog? Het was altijd zo superdruk en gezellig hier en ook al ben ik zelf bijna een jaar offline geweest, ik vind het jammer om te zien dat er hier zo weinig geschreven wordt :frowning:

Zelf heb ik een mega schrijfdip gehad en hierom besloten (nav een tip van een lieve vriendin) het schrijven even over een andere boeg te gooien, iets te schrijven wat buiten mijn comfort zone ligt.

Vandaar ook mijn nieuwe story, die ik hier wil gaan posten mits…

… er hier nog wel lezers zijn, anders ga ik het alleen op Wattpad zetten denk ik :slight_smile:

Nou, hier alvast het beginnetje, en ik hoor graag van jullie of er interesse is!

Heel veel liefs,

Nienes

[i]

Een.

Het was een heldere zomernacht zoals alle anderen in Agrabath en ik lag al een paar uur op een van de platte daken, zoekend naar mijn volgende slachtoffer. Onder de fonkelende, verkoelende sterrenhemel, kwamen de straten na een verschroeiende dag in de woestijn weer tot leven. Marktmannen verkochten de meest prachtige sieraden, sappigste stukken fruit en kleurrijkste doeken. Kinderen renden door het plein en verstopten zich giechelend tussen de kramen. Vrouwen buikdansten voor de ingang van de bordelen, hun sensuele bewegingen een belofte voor een spannende nacht.

En ik? Ik vervloekte mijn eigen achterlijke plan om op de uitzicht te liggen.

Ik rolde mijn schouders en knakte mijn nek om mijn stijve spieren los te maken. Met een puf trok ik mijzelf verder over de kleistenen rand heen, om drie verdiepingen lager die ene lichtere haardos in een zee van hoofddoeken en donkere kapsels te zoeken. In het midden van de zomer was het ‘s nachts drukker dan op welk ander tijdstip dan ook in de Souk van Agrabath, waar ik dankbaar voor was. De doeken die tussen de gebouwen hingen tegen de zon, om nog enigszins dekking te bieden voor de winkeliers, hadden in deze tijd weinig nut meer, waardoor men overdag sliep en ‘s nachts zijn verplichtingen deed. Dit was gunstig voor mij, want hoe drukker het was, hoe minder ik opviel. Plus dat het natuurlijk een hel was om met veertig graden op een plat dag te bivakkeren.

Vanuit mijn ooghoeken zag ik een schittering en ik hield mijn adem in. Een donkerblonde verschijning voor de ingang van Ahmeds kruiderij. Ik hurkte, haalde vluchtig mijn kobaltblauwe shawl van mijn schouders en sluierde deze om mijn gezicht. Terwijl ik het doek stevig vast bond, bleef mijn blik gericht op de winkel, waarin de jongen inmiddels was verdwenen. Mijn hart begon sneller te kloppen en ik kon een glimlach niet onderdrukken. Ik had hem gevonden. Blij dat ik eindelijk van het stoffige dak af kon - niet dat het in de rest van de stad niet stoffig was - snelde ik me naar de zijkant van het gebouw. 

In een korte oogopslag had ik de afstand berekend en ik tuitte mijn lippen. Vier meter tot het eerste balkon recht onder me, vervolgens een sprong van anderhalve meter naar de overkant waar ik me halverwege de muur zou kunnen vastgrijpen aan een vensterbank. Vanuit hier was het nog een enkele verdieping tot de grond, wat ik makkelijk kon redden als ik mijn voeten maar juist plaatste. 

[/i]
Als [i]ik mijn voeten juist plaatste.

Ik haalde diep adem, wreef mijn vingers in met de kalk wat ik bewaarde in een van de vele zakjes aan mijn riem, en wierp mezelf over de rand heen. Tien seconden later stond ik op de grond, in een zijstraatje van een van de drukbezochte plaatsen van de stad.

Ik klopte mijn handen af aan mijn loszittende, stoffen broek, controleerde of mijn gezicht nog verborgen was en verdween in de horde winkelende mensen. Het was een stuk benauwder dan vanaf mijn uitzichtpunt bovenop de bakkerij, maar ik verwachtte niet lang in de drukte te blijven. 

Dartelend tussen de mensen door, verdwenen mijn handen links en rechts over de kramen. Mijn focus lag op de winkel aan de overkant van de straat, maar mijn vingers vulden automatisch mijn zakken met eten, muntstukken en sieraden. Ahmeds kruiderij was een kleine winkel. De rijen glazen potten vol met poeders, kruiken met alcoholische dranken en zalven die een helende werking zouden moeten hebben, verdwenen regelmatig onder mijn kleding.

Wat weinig mensen echter wisten, is dat er achterin diezelfde winkel, achter een zwart gordijn ingelegd met kleine spiegeltjes, nog een ruimte was.

En ik wist dat dat het eindpunt was van mijn slachtoffer.
[/i]

Leuk ik volg! :upside_down_face:

ik ook! :slightly_smiling_face:

Ik volg ook !

Ik volgde je andere verhalen ook alleen toen ging je inderdaad even weg van GS maar ik vind je verhalen top dus ik volg deze sowieso!

Ben benieuwd, ga het proberen te volgen! (: