[Verhaal] Zonsondergang

VERDER!

Uren waren voorbijgegaan en de avond viel. ‘Waar zijn je ouders eigenlijk?’ vroeg Daemon. ‘Brussel.’ Ze bedoelde het niet zo kortaf als het had geklonken, al praatte ze er niet graag over. ‘Aha,’ zei hij. ‘voor hoe lang?’ ‘Ehm… Ze gingen een weekje en dinsdag komen ze terug.’ ‘Over 4 dagen dus.’ Ze knikte. ‘Wil je blijven eten trouwens?’ ‘Lekker,’ antwoordde hij. ‘Het is niet veel bijzonders hoor, ik was van plan pizza te bestellen. Als jij dat ook wil, dan.’ ‘Goedgekeurd!’ Ze keken elkaar lachend in de ogen en Chayenne pakte de telefoon. ‘Even bellen, hoor. Welke pizza wil jij?’ ze maakten hun keuze en bestelden, om vervolgens weer terug op de bank neer te ploffen en in een zoensessie te belanden.

De bel ging. ‘Dat is snel,’ zei Chayenne. Daemon knikte, en ze liepen samen, hand in hand naar de deur, die hij opende. Ze namen de pizza’s aan van een pizzabezorger van vermoedelijk ergens in de 40 met een bierbuik, die in de deuropening stond, betaalden en gingen terug naar de woonkamer, waar ze begonnen te eten. Ze lachten en kletsten veel, waardoor de pizzadozen pas een uur later leeg waren. ‘Zal ik een film aanzetten?’ ‘Leuk,’ zei Daemon, om vervolgens te vragen uit welke een keuze gemaakt zou moeten worden. ‘Ehm… niet veel bijzonders eigenlijk; Men in Black, James Bond… oh, en ik heb natuurlijk alle seizoenen van Gossip Girl!’ ‘Doe die laatste dan maar,’ zei hij lachend. Ze zette het aan, en samen verdiepten ze zich in de problemen van Serena, Blair en de rest, terwijl ze druk discussiërden over wie de ‘Gossip Girl’ allemaal zou kunnen zijn. Dit hielden ze echter maar 5 minuten voor, waarna ze het zoenen voortzetten.

Uren vlogen voorbij, en voor ze het wisten was het al 1 uur. Even keken ze elkaar aan, tot Chayenne, tegen de wil van het overbezorgde stemmetje in haar hoofd in, met zachte stem de langverwachte vraag stelde: ‘Wil je blijven slapen?’ Daemon knikte, om haar vervolgens diep in haar ogen te kijken en zijn lippen – voor de zoveelste keer die avond – tegen de hare te drukken.

Nu ga ik slapen. :slightly_smiling_face:

Slaaplekker wel weeer verderf als je wakker bent =D

Je kunt ook een mod noten, he.

^ Daar had ik stom genoeg nog niet aan gedacht, ga ik nu even doen!

Ik ga vanavond proberen nog een stukje te schrijven.

Trouwens, aangezien ik denk dat jullie wel weten wat er gaat gebeuren, beschrijving (niet al té, maar toch) of gewoon overslaan?

Titel veranderd (:

^ dankje!

Nieuw stukje, een dag later dan ik had gedacht, maar toch:

Hij duwde haar naar achteren, en zoenend vielen ze op de bank. Ze voelde zijn lichaam tegen de hare, haar lichaam tegen de zijne, zijn handen op haar buik bewegen zowel naar boven als naar beneden. Hij kuste haar in haar nek, zij in de zijne en ze voelde zijn handen verder naar boven, het slotje losmaken. Ze voelde iets in haar buik prikken, iets van hem. Zijn kleren vielen op de grond, de hare, en voor ze het wist gebeurde het. Het waar ze zo naar uit gekeken had. Hij kreunde zachtjes, steeds harder, en zij volgde zijn voorbeeld. Zo ging het door, nog steeds heftig zoenend, tot het klaar was. Over. Ze glimlachten naar elkaar en langzaam vielen ze in slaap.

Het was ochtend, en het zonlicht viel in Chayennes ogen die ze net geopend had. Ze lag in de armen van Daemon, half op zijn buik, precies als in één of andere romantische film. Hij leek nog te slapen. Hoewel ze eerder waarschijnlijk had verwacht dat ze als het erop aankwam nooit zou doen wat de voorgaande avond was gebeurd met iemand waar ze zo kort iets mee had, had ze het wel gedaan, en ze had alles behalve spijt. Ze besloot op te staan van de bank waar ze nog op lag om een ontbijtje voor haar geliefde te maken, die met zijn mond half open nog erg schattig lag te slapen.

Tegen de tijd dat ze terug kwam met een ontbijt op een dienblad, zat hij rechtop op de bank waar ze samen op hadden gelegen. Samen. Eindelijk was ze samen met hem. Ze hield van hem, als ze erover nadacht al een hele tijd. Steeds had ze het weggestopt, genegeerd, omdat het leeftijdsverschil naar haar mening te groot was. Of nou, naar het de mening van het zeurderige stemmetje in haar hoofd dat haar de hele tijd vertelde dat ze op moest passen. Een soort … geweten? Ze was blij dat ze het genegeerd had, want ze was nu zo gelukkig als maar kon. Een warm gevoel ging door haar heen toen ze zijn bruine haar met grove krullen door de war zag, op zijn nog wat slaperige, maar vrolijke hoofd. Ook al was hij nog niet helemaal wakker, de heldere groene kleur in zijn ogen leek helderder dan ooit. Hij keek haar aan, en toen hij het ontbijt zag, glimlachte hij. ‘Wat lief,’ zei hij, ‘Je bent een schat.’ Nadat ze het dienblad aan hem overhandigd had en hij zat te eten, ging ze naast hem zitten, weer op dezelfde bank. Toen hij zijn ontbijt op had – waar zij zelf naar aandringen van Daemon ook wat van had gehad – en ze het naar de keuken had gebracht waar hij achter haar aan heen was gelopen, verzamelde ze moed en uiteindelijk vroeg ze: ‘Hebben wij nu iets, eigenlijk?’

Verder?

Leuk verhaal. Ik hoop dat het straks nog wel spannender wordt.

MORE!

Haha zeker. Het krijgt na een tijdje (wat waarschijnlijk íets langer duurt dan gepland, ik denk na zo’n 30 pagina’s a5 formaat) een behoorlijke twist. Het ligt er natuurlijk aan wat je spannend vindt, maar dat is wel ‘spannend’ bedoeld. :stuck_out_tongue:

Trouwens, het krijgt over een (paar) stukje(s) sowieso al een twist, maar of die echt spannend is… De stukjes tot nu toe (en straks nog wat stukjes) waren eerder ter inleiding. :slightly_smiling_face:

Even keken ze elkaar diep in de ogen, tot Daemon zijn mond open deed en zei: ‘Ik hoop het.’ ‘Ik hoop het ook,’ fluisterde Chayenne, en ze omhelsden elkaar.

De volgende dagen vlogen voorbij, en voordat Chayenne het wist was het alweer dinsdag. Toen ze die middag thuiskwam, zat haar moeder haar op te wachten met een kopje thee, en ze werd meteen vrolijk toen ze haar weer zag. ‘Hoi mam,’ riep ze enthousiast. ‘Hoi lieverd, hoe gaat het met je?’ ‘Goed hoor,’ zei ze terwijl ze ging zitten. Dit gesprek zette zich nog een tijdje voort, tot Chayenne uiteindelijk naar haar kamer liep omdat haar moeder verder moest met de spullen van haar reis uitpakken. Net toen ze verveeld op haar bed neerplofte, begon haar mobieltje te trillen. Ze had een sms’je en ze wist wel van wie. ‘Daemon,’ zei ze hardop, terwijl ze haar mobieltje uit haar broekzak pakte om het sms’je te lezen. “Kunnen we even afspreken? Ik moet je iets vertellen.” Eigenlijk had ze geen zin om nu te vertrekken, net nu haar ouders eens thuis waren, maar ze kon haar nieuwsgierigheid niet onderdrukken. Ze drukte op ‘bellen’, en al nadat haar mobieltje één keer was overgegaan werd er opgenomen.

Hij wilde niet zeggen wat er was, het enige wat hij zei was: ‘Kom naar het park, ik moet je iets vertellen.’ Ze was bezorgd; wat als hem iets ergs was overkomen? Ook was ze erg nieuwsgierig, want wat was er nou zo belangrijk dat hij het niet over de telefoon kon vertellen? Bedachtzaam liep ze naar het park, de omgeving langzaam in zich opnemend. Hier kwam ze namelijk niet vaak, ook al was het dicht bij haar huis.

‘Chayenne!’ Ze schrok op uit haar gedachten door het geroep van Daemon. ‘Hoi!’ zei ze, blij dat hij heelhuids op een bankje zat. ‘Hoe gaat het?’ vroeg hij, alsof er niets was dat hij wilde vertellen en ze zomaar afgesproken hadden. ‘Ehrm… goed hoor,’ zei Chayenne, verbouwereerd dat hij gewoon een alledaags gesprek begon. Ze besloot het meteen to-the-point te vragen, terwijl ze naast hem ging zitten. Als hij er niet over wilde beginnen, dan moest zij het maar doen. ‘Wat was er?’

Verder?

Nu ben ik nieuwschierig!! verderrrrr.

Nee dat begrijp ik! ik ben nu in iedergeval nieuwschierig! leuk nieuw stukje.

(Ik gebruik nu ‘bla’ ← deze tekentjes niet meer, maar “bla” deze, omdat ik anders iets te veel moet veranderen en dit laatste fijner vind. :stuck_out_tongue:)

“Nou…” zei hij, zijn gezicht wegdraaiend, “Gisteren, na de les, moest ik nog even blijven. En toen…” Daemon schraapte zijn keel en keek haar weer recht aan, “Toen zei mr. Van Hauten, mijn leraar 's middags,” voegde hij eraan toe toen Chayenne hem vragend aankeek, “dat hij iets voor me had gevonden. Hij zei dat je er geen diploma voor nodig had maar dat het toch behoorlijk verdiende, en dat ze er precies zo iemand voor zochten als ik. Dus,” besloot hij, “Ik begin volgende maand op het ‘Hartencollege’. Chayenne keek hem zwijgend aan, terwijl ze naging waar deze school was. Ze had er wel eens van gehoord, maar van de locatie had ze geen idee meer. “Oh,” was het enige wat ze uit haar mond kreeg. “Ehm… maar… ga je dan nog wel de opleiding afmaken?” Ze voelde dat het eraan zat te komen, maar ontkende het nog in haar hoofd. Toch zei hij: “Nee. Dat is het punt nou juist. Het kan niet allebei, en dit is écht een kans die ik moet grijpen. Het spijt me…” ze zuchtte, terwijl ze haar tranen inhield. Hij merkte haar verdriet op en sloeg zijn armen om haar heen, waarna er een traan over haar wang op zijn schouder viel.

Ze besloot van zijn gezelschap tijdens de lessen te genieten zolang het nog kon, en in de resterende 15 dagen die de maand nog telde deed ze dat dan ook volop. “We moeten echt veel contact houden,” zei Chayenne op een gegeven moment. “Natuurlijk, we hebben toch iets!” antwoordde hij. Ze glimlachte, ze wilde alleen even bevestiging.

Het afscheid was duidelijk steeds dichterbij gekomen, het was dan ook de laatste dag dat ze samen les zouden hebben. Ze waren allebei – onlogisch genoeg – best stil en staarden zwijgend voor zich uit, met een half oor naar hun leraar luisterend. Hun blikken kruisten elkaar, en zeiden: ‘Ik hou van je’. Toch deden ze hun mond niet open, en langzaam leek alles een grote leegte te worden. De leegte was er nog niet helemaal, maar ze zouden elkaar zeker gaan missen. De bel ging, en iedereen stond op. Iedereen, ook Daemon en Chayenne. Langzaam liepen ze naar buiten, waar ze onder de laaghangende takken van een grote boom bleven staan. ‘Ik ga je zo missen,’ fluisterde Chayenne. ‘Ik jou ook, lieverd,’ antwoordde hij. ‘Maar, maar je geen zorgen. Ik ben nog steeds vlakbij je, hé.’ Ook al was het eigenlijk niet eens zo’n heel grote stap – de school was immers inderdaad niet ver weg – toch voelde het verschrikkelijk op het moment dat Daemon de straat uitliep, Chayenne alleen achterlatend.

verder :slightly_smiling_face:

Chayenne zat op haar bed, met haar mobieltje in haar hand. Ze had net een hele sms-sessie met Melinda, een vriendin van haar die dezelfde opleiding deed, achter de rug, en zat nu twijfelend voor zich uit te staren. Zou ze Daemon bellen? Straks vond hij haar stalkerig. Daarom had ze de afgelopen 2 dagen nog niet gebeld. Maar straks dacht hij dat ze niks meer met hem te maken wilde hebben! Dit was haar motivatie om toch zijn nummer in te toetsen en de telefoon over te laten gaan. “Ha Chayenne!” hoorde ze hem vrolijk zeggen aan de andere kant van de lijn. “Hé, hoe is het?”
“Het is echt leuk hier.” Even was het stil, voordat hij vervolgde: “Maar ik mis je echt heel erg. Zullen we vanmiddag iets afspreken?” “Ehm… vanmiddag…” Chayenne twijfelde of ze wel kon, maar na even nagedacht te hebben zei ze: “Ja, vanmiddag lijkt me super!” Ze spraken af en even later drukte Chayenne op de deurbel van Daemons appartement. Toen hij opendeed, begroette ze hem met een zoen. “Hé lieverd, ik heb je zo gemist!” “Ik jou ook,” zei hij zachtjes. Al zoenend vielen ze in een zeer comfortabele tweedehands fauteuil, om de rest van hun middag te spenderen met van elkaar houden.

“Wil je blijven slapen?” vroeg Daemon nadat ze samen hadden gegeten. “Dat zou me gezellig lijken, maar ik moet naar mijn ouders,” antwoordde ze. Haar ouders waren al bijna een week thuis, wat best lang was voor hun doen. Ze vroeg zich af wat er aan de hand was.

Ze draaide de sleutel om en deed de deur open, waarna ze langzaam naar de bank liep. “Chayenne!” hoorde ze haar vader roepen, die vervolgens met snelle pas naar haar toe liep en voor haar ging staan. Ze kon zijn blik niet helemaal plaatsen. Teleurstelling? Afschuw? Woede? Ze vroeg zich af wat er aan de hand was, maar voor ze dit kon vragen, begon haar vader dit al te vertellen. “Meisje,” zei hij, “we hebben een probleem.”

up