[verhaal] Zo veel veranderingen

Ik lag heerlijk te dromen. Op het strand lag ik, het zand tussen mijn tenen. De zon brandde op mijn huid. Ineens word ik wakker. Een felle zaklamp schijnt in mijn ogen. Even denk ik dat het de zon is uit mijn droom. Ik zie schimmen met petten op. “Opstaan, en snel een beetje” roept een van de schimmen. Zijn het dieven? Waarom moet ik opstaan? Kunnen ze niet gewoon geld zoeken en weggaan? Ik ben te verbaasd om me te bewegen. Ik probeer te zien wie die mannen zijn, maar ze blijven maar in m’n ogen schijnen met die lamp. “Komt er nog wat van of moeten we een handje helpen?” Het zijn politiemannen. Ze houden geweren op me gericht. Ik begin ineens heel erg te zweten, alsof er iets heel ergs gaat gebeuren waar ik niks tegen kan doen. Wat is dit voor raar gedoe? Ik heb toch niks gedaan? M’n nachthemd plakt tegen m’n huid. Ik mompel iets van dat het een vergissing moet zijn, maar mijn tong slaapt nog half en ik ben helemaal verstijfd door de geweren die op mij zijn gericht. Ze letten niet op mijn gemompel en trekken me woest uit bed.

Hun handen houden me stevig vast, ik probeer te schreeuwen maar dat lukt niet. Voordat ik het weet voelt mijn lichaam koud aan, een koud briesje maakt het erger en laat me bibberen. We zijn buiten het is nog nacht, ik zie de sterren.
De mannen duwen me een busje in, het is donker in het busje.
Opeens hoor ik een sirene gaan, godzijdank denk ik bij mezelf
de politie weet dat ik ben ontvoerd en houden deze boeven tegen!
Voordat ik het weet staan we stil, de deur gaat open we staan voor
het politie bureau, er tovert zich een glimlach op mijn mond.
Maar die verdwijnt snel want de mannen sleuren me mee naar binnen.
Ik wordt in een donker hokje geduwd, die heel erg muf ruikt,
dus dit is een cel denk ik bij mezelf. Al snel komt er een grote oudere
man naar me toe gelopen en begint vragen te stellen.
Ik hoor de woorden bom, aangehouden, bekennen, rechter en schuldig.
De kamer begint om me heen te draaien, zachtjes komt er een geluid
uit mijn mond : Ik voel me geloof ik niet zo lekker.
Ik krijg een glaasje water van de man, hij verteld me dat ik ben aangehouden
voor het plaatsen van een bom, BOM? vraag ik verward en zacht.
Ja mevrouw het plaatsen van een bom zegt de man.
Mijn ogen worden vochtig en er rolt een traan over mijn wang.
Ik snap het niet zeg ik zacht…

Verder? :grinning:

Verder, maar je vergeet aanhalingstekens

niet van tijd wisselen &
aanhalingstekens plaatsen.

wel origineel verhaal denk ik.
nexxt

oke dankje voor de tips :slightly_smiling_face:
ik zal nog wat schrijven

De man die loopt het kamertje uit.
De zenuwen gieren door mijn lijf ik ben zo zenuwachtig.
Ik snap niet wat ze van me willen, ik ben nog nooit zo bang geweest zoals ik nu ben.
Zo bang dat de politie mijn grote geheim weet, ik heb het nu al zo lang geheim kunnen
houden, waarom zijn ze er vandaag achter gekomen en wat zouden ze allemaal weten
deze vragen blijven in mijn hoofd tollen. Ik had echt nooit gedacht dat het zo fout met
me af zou kunnen lopen. Waarom was dit gebeurt 1,5 jaar geleden.
Zachtjes begin ik in te doezelen en ik droom…
Het is geen fijne droom ik voel dat er iemand naar mij kijkt, het bestudeert mij.
Ik voel me angstig in de droom net zoals toen. Ik draai me om en probeer weg te
lopen maar waarheen weet ik niet zelf niet in mijn droom. Ik kan mezelf wel een klap geven hoe vaak heb ik dit niet gedroomd en nog steeds niet weet ik hoe ik aan deze droom ontkom en nog steeds doen die starende ogen pijn, er gaat altijd weer diezelfde
koude trilling door me heen.
Ik hoor voetstappen, voetstappen die ik elke avond hoor.
Dan gil ik het uit, opeens voel ik een hand op mijn schouder.
Verschrikt in mijn droom wordt ik wakker.
Het is die oude politie man maar…