[Verhaal] You might get lucky

Hoi, ik heb besloten om een nieuw verhaal te schrijven.

Dit verhaal gaat over Keisha die in een getto buurt woont. Haar droom is ooit door te breken als danseres. In haar stadje heb je geen dans scholen, dus moet ze naar L.A reizen voor een kans. Wanneer haar beste vriendin dood wordt geschoten, besluit ze dat te doen. Ze laat alles achter en verhuist zonder een cent in haar zak naar Los Angeles.

Hoofdstuk 1. A material girl who lives in her own world
can’t even see the things she is missing…

Ik rende naar het bankje. Ik stapte naar links en toen naar rechts. Volg de beat, daar gaat het om. Ik sprong op het bankje en deed een achterwaartse salto. Het was geweldig, alsof alles in slow motion ging.
Stap. Stap. Stop.
Ik wachtte even. De muziek stond keihard aan, maar toch kon ik mijn gehijg horen. Ik wachtte op dat moment. Dat moment dat mijn hart sneller deed kloppen. De muziek veranderde van tempo. Dit was het! Bij elke toon stapte ik met passie op de grond. Sneller en sneller. Mijn vrienden konden mij niet meer bijhouden. Ik veranderde van pas en liet ze wat booty work zien. Ze begonnen allemaal uit enthousiasme te gillen. Opeens hoorde ik geen muziek meer. Doodse stilte vulde de zaal. Het enige wat ik hoorde was het gebonk van mijn hart die tekeer ging. Ik keek verbaasd om me heen. Joanne die bij de radio stond kwam mijn richting oplopen.
‘Keisha!’ gilde ze.
‘Je kan dansen!’ Ze sloeg een enthousiaste kreet en omhelsde me. Ze deed alsof ze me niet langer dan vandaag kende! Ik hield van dansen. Dansen was mijn leven en de muziek mijn gids. En hell yeah! Ik wist dat ik kon dansen.

Verder of niet?
Tips zijn welkom!

Klinkt goed. Je ben trouwens een hoofdletter vergeten in dat laatste stukje.
“Ze deed alsof ze me niet…”

Oh dankje! Dat had ik niet gezien :stuck_out_tongue:
Zal het even gaan veranderen

Verderr

Ik liep langs de straat met mijn grote tas op mijn schouder. Er speelden veel kinderen buiten. In een hoekje zag ik een groepje oudere jongens in een halve kring zitten. Een van hun pakte een blaadje met iets waarvan ik niet wist wat dat was. Waarschijnlijk zaten ze drugs te snuiven. ‘Keisha!’ Een donkere man reikte zijn hand naar me toe. ‘Heb je een dollar voor me?’ verstond ik. Ik herkende zijn vage stem. Hij was elke dag in ons straat te bekennen, maar had hier zelf geen huis. Hij wist zelfs mijn naam. Zuchtend rommelde ik even in mijn zak voordat ik een papiertje vond. ‘Alsjeblieft.’ Ik legde de dollar in zijn hand. Hij knikte en liep weg. Dat moest een ‘bedankt’ voorstellen. Hier was dit heel normaal. Verderop woonde ik. Ons huis leek net geen krotten woning, maar toch was ik er trots op. Hier was ik geboren en getogen. Een alleenstaande moeder werkte elke dag hard om dit te onderhouden. Mijn moeder. Ik was trots op haar, omdat ze zo hard werkte voor mij. Ons.
Ik keek naar mijn opa die op de veranda zat te schommelen op zijn stoel. Hij zat rechtop maar zijn ogen waren gesloten. Ik liep naar hem toe en kuste hem op zijn voorhoofd.
‘Keisha?’ Hij opende even zijn ogen.
‘Ben jij dat?’
Mijn opa was al heel oud, soms vergat hij zelfs zijn eigen naam. Ik dacht aan zijn verhalen over zijn jonge leven als player en moest in mezelf lachen. Mijn opa was de enige vader die ik gekend heb, maar ik wist dat hij mij binnenkort zou verlaten. Mijn glimlach werd breder en mijn ogen werden vochtig. Ik wou niet huilen. Deze tranen zouden er ooit wel komen, maar niet nu. Ik stond op en liep naar binnen.

verder!

‘Mama?’ Ik gooide de deur achter me dicht en wachtte op een antwoord, maar ik kreeg niks terug. ‘mama, ben je thuis?’ probeerde ik weer terwijl ik op mijn horloge keek, al zes uur. Die heeft zeker iemand ontmoet. Even dacht ik dat ik wat hoorde, maar dat was mijn maag. Ik besefte dat ik de hele dag niks had gegeten. Normaal - als mijn moeder niet de hort op ging - was het eten al klaar. Ik liep de keuken in. Ik verwachtte niks en er stond ook niks. Seriously, moest ik nu weer zelf gaan koken? Ik zuchtte en ik bedacht me waar mijn moeder het boodschappen geld had gedaan. Op de koelkast stond een potje. Een wilde gok, maar er zat inderdaad geld in.
Ik pakte het geld en liep de deur uit. ‘Opa, ik kom zo terug!’ riep ik toen ik de veranda af liep. Geen idee of hij me gehoord had, maar dat maakte niet uit. Volgens mij merkte hij niet eens dat ik net langs hem liep. Ik liep de straat uit en keek of ik over kon steken. Auto’s reden langs. De supermarkt was niet zo ver. Gelukkig maar, hoefde ik mijn cabriolet niet uit de garage te halen. Dat kost zo veel moeite en lopen is zo veel gezonder, toch? Een zwarte mooie Mercedes stopte en de jongen erin gaf me een gebaar dat ik kon doorlopen.
Heel fijn. Als hij me nou eens een ritje aanbood. Zonder dat ik het merkte zat ik met mijn haar te spelen. De jongen opende zijn ruit en het was net alsof hij mijn gedachten las. ‘Wil je een ritje, mooie dame?’ Zo ordinair, maar de jongen zag er niet slecht uit. Een leuke urban kledingstijl, groene ogen en licht getint, net als Michael. Michael was een geweldige danser AKA hottest guy ever bij mij op school. Zijn droom is - zoals die van mij - ooit uit deze rot stad te verhuizen naar een echte stad, de wereld zien en natuurlijk: cash.
De jongen keek me vragend aan. Hij begon ongeduldig tegen de stuur te tikken. Ja! Ik wil graag met je mee! Neem je me ook gelijk mee naar parijs? Als hij al zo een auto had, moest hij wel rijk zijn, toch? Hij zou mijn dans opleiding betalen en ik zou succesvol zijn. En als ik eenmaal beroemd was en mijn eigen geld kon maken, zou ik hem dumpen. Gewoon voor de lol! Ik moest lachen in mezelf, wat er best stom uitzag, aangezien de jongen nog steeds op een antwoord wachtte. Ik schudde mijn hoofd en stak over. Dat wordt dus toch maar lopen. Geen parijs voor mij.

‘Keisha, wat ga je vandaag maken?’ zei Joanne terwijl ze een voor een de spulletjes scande. Joanne werkte doordeweeks hier in de supermarkt, vreselijk. Ik werkte hier zelf ook. Sterker nog, het was mijn idee om hier samen een baantje te nemen. De grap is dat ik het hier geen drie uur vol hield. Mijn eerste klusje was de vloer dweilen, waar dronken jongens op hadden gekotst. De eerste wat ze deden was wegrennen, alsof ze de hele zaak leeggeroofd hadden. En wie mocht het gaan opruimen? Ik. Niet gedaan, hoor. Reden van mijn ontslag. ‘Geen idee, misschien pasta ofzo.’ Joanne begon te lachen ‘Wanneer komt je moeder thuis, dan?’ Ik rolde met mijn ogen. ‘morgen ochtend, ofzo?’ Ik stopte mijn boodschappen in een plastic tas. Soms leek het alsof mijn moeder even jong was als ik. Dat was niet zo gek aangezien ze maar zestien jaar ouder is dan ik. Ze kon makkelijk de hele nacht doorfeesten. Soms kwam ze dronken thuis, soms met een man en
soms zelfs dronken en met een man. ‘Maar je gaat toch nog wel mee, toch?’ vroeg Joanne. Ik keek geschrokken op. Oh nee, he, ik was de dansfeest van vanavond helemaal vergeten. ‘Ja, tuurlijk.’ Ik kon mijn opa best vier uurtjes alleen laten. ‘Meisje, zorg dat je er goed uit ziet vanavond. Je weet wie er komt, toch?’ Ik begon te lachen. ‘Nee? Wie dan?’ Natuurlijk wist ik dat. Hallo, anders zou ik zelf niet eens gaan. ‘Michael!’ gilde Joanne net iets te hard. ‘Nee, echt? Serieus!?’ Joanne knikte enthousiast. Zonder dat we het merkten stond een hele rij achter mij geïrriteerd te wachten voor de kassa. Een man begon te zuchten. ‘Vandaag, nog!’ mopperde hij. ‘Ik haal je vanavond op, oké?’ zei Joanne terwijl ze de volgende klant hielp. Ik knikte en pakte mijn boodschappentas. ‘Is goed, tot vanavond!’

foutje

leuk! verder! :slightly_smiling_face:

Tevreden keek ik naar het, met gouden pailletten bedekte jurkje. Het jurkje was kort, maar toch net niet ordinair. Ik zou hiermee ongetwijfeld de show stelen. Ik zag het allemaal al voor me. Een spectaculaire binnenkomst waardoor iedereen stopt met dansen en de moeite neemt om naar mij te kijken. De feest zou natuurlijk al bezig moeten zijn en ik zou perfect te laat komen, maar toch niks gemist hebben. Michael zou zonder pardon naar mij toelopen, me bij mijn zij grijpen en zoenen. Een toeterend geluid wekte me van mijn dagdroom. Ik stond op van mijn bed en keek uit het raam. Het verraste me dat Joanne haar vader had overtuigd om zijn auto voor een avond aan haar uit te lenen. En dat was zo gek nog niet. Joanne was een ware bedreiging op de weg. Tot nu toe was het haar gelukt niemand over te rijden, maar ik vroeg me af hoe lang ze dat vol zou houden. Een keer, reed ze een voetganger bijna over. Ze gaf hem eerst netjes voorrang en drukte daarna ‘per ongeluk’ op de gas. Hoe kan je nou ‘per ongeluk’ op de gas drukken? ‘Hallo, ik zit de hele dag al achter de stuur. Mag ik me niet eens uitrekken?’ De oude man, die net geen zenuwinzinking kreeg, liep zonder een verontschuldiging te krijgen door. Joanne parkeerde voor mijn huis en stapte uit. De jongens van mijn buurt, die tegenover in een cafeetje zaten, konden hun ogen niet van haar afhouden. ‘Damn,’ hoorde ik eentje zeggen. Er kwam net geen kwijl uit zijn mond. Joanne kwam met torenhoge pumps aanlopen en droeg een korte strakke jurk, die haar figuur mooi benadrukte. Haar krullen dansten op en neer bij elke stap die ze nam. Ze zag er goed uit.

Zo! Moest even wat inhalen, maar echt leuk geschreven! :grinning: ga verder :grinning:

Dankjewell! : D

Heey.
Leuk verhaal & mooie schrijfstijl.
Snel verder!
xoxo

^ Haha thanks! :stuck_out_tongue:

Nieuwe stuk!
Ik heb 'm wel gesplitst aangezien 'ie te lang was :stuck_out_tongue:

Ladies and gentlemen!’ Een schitterende opening, maar helaas niet voor mij bedoeld. Joanne, die geen meter naast mij stond, ging helemaal tekeer. ‘Are you r-r-r-ready?’ Iedereen begon luid te joelen, tenminste, dat dacht ik. Joannes ontiegelijk harde gil zorgde ervoor dat ik alleen maar haar hoorde. Een felle licht flitste in alle kleuren door de hele zaal. Rood, blauw, geel, oranje en zwart? Het was ineens pikdonker. ‘Ben ik serieus hiervoor gekomen?’ Joanne liet haar afkeuring meteen blijken, terwijl ze niet eens wist wat er volgde. Waarschijnlijk dacht ze dat het licht uitgevallen was, typisch Joanne. Ik rolde met mijn ogen en bleef afwachten. Het licht knipperde aan en uit, en er klonk een harde beat. Een groepje mensen baande zich een weg naar het midden. Een van hun zette een masker op en de rest nam hem als voorbeeld, door het zelfde te doen. Toen begon het. Hij pakte een hoed van een willekeurige, deed het op en begon te poppen. Zijn spieren ontspanden en spanden snel in het ritme van de muziek. Het leek net alsof hij telkens door de bliksem getroffen werd, telkens als de woofers klonken. De dansers achter hem volgde zijn armen en deden zijn bewegingen foutloos na. ‘Oh, mijn god, ze zijn hot!’ gilde Joanne door de muziek heen. Na dat Iedereen enthousiast begon te klappen, maakten ze een triomfantelijke buiging en deden ze hun maskers af. De dansers die zo ervaren en professioneel leken, waren niemand anders dan de jongentjes van de straat. Ik kende ze allemaal van gezicht. Maar bij de spectaculaire bewegingen van net, had ik nooit gedacht dat zij het waren. De dansvloer werd vrij gemaakt en iedereen begon te dansen. Ik gleed met mijn ogen door de hele zaal, zoekend naar Michael. ‘Ik zie hem nergens,’ jammerde ik, na dat ik twee keer gecheckt had of hij wel aanwezig was. Joanne zocht met mij mee, maar bleef haken bij een ‘mooie’ jongen die ze gespot had bij de hapjes tafel. ‘Wacht even, Keisha. Ik kan niet zoeken met een lege maag,’ zei ze heel geloofwaardig. Not.
Ik keek haar aan met een droge blik. ‘Serieus?’ Ze begon te giechelen en liep rechtstreeks door de menigte heen – ‘Hallo, ga eens aan de kant. Het is Jo-an-ne!’ – naar de hapjestafel, of beter gezegd, hapje. Ik bleef ongemakkelijk alleen staan tussen de dansende, lachende mensen. Joanne leek het ‘hapje’ al aan de haak geslagen te hebben. Ze lachten wat, dronken wat, dansten wat en uiteindelijk, kusten wat. En dat na vijftien minuten! Ik had niet eens Michael gevonden na vijftien minuten. Ik liep wanhopig door en waagde er een derde poging in om hem te gaan zoeken. Deze avond zouden we bij elkaar moeten zijn, dat moest gewoon. Misschien was hij wel te laat en zou hij zo binnenkomen. In plaats van te kijken waar ik in godsnaam liep, hield ik mijn ogen gericht op de ingang, waardoor ik kei hard tegen iets of iemand aan kwam. ‘Kijk uit, ben je blind!?’ Een meisje met lang, zwart haar keek me vies aan als maar kon. Ze sloeg haar haardos naar achter en trok haar rode jurkje, waaruit haar borsten bijna puilden, omhoog. Die dingen waren onnatuurlijk enorm, geen wonder dat ik er tegen aan ben gekomen. ‘Wat zit je nou te kijken?’ vroeg ze met een arrogante houding, waar ik absoluut niet tegen kon. ‘Hoe kan ik nou uitkijken, als je op me af komt met die dingen?’ Ik wees spottend naar haar borsten en nam de zelfde houding als haar aan.

leuk verhaal :slightly_smiling_face:

Upjee!

Dubbelpost x.x

nieuwe volger
verder :grinning: