Verhaal. Wie ben jij?

Eerste keer dat ik hier zelf een verhaal ga plaatsen, dus juist kritiek en tips zijn welkom. : )
---------------------------------------------------------

Het gaat over Marit, een meisje van 16. Ze is verhuist omdat haar vader beter werk kon vinden. Marit laat al haar vrienden en vriendinnen achter, en het ergste nog, haar lieve vriendje Timo. Ze heeft het gevoel dat ze niemand meer heeft.
---------------------------------------------------------
Ik zit in de auto, achterin met mijn broer van 18 naast me. Hij zit muziek te luisteren, maar heeft zijn iPod veel te hard staan waardoor ik het ook kan horen. Ik irriteer me verschrikkelijk, maarja waar kun je mij de laatste tijd níét aan irriteren. Mama en papa zitten natuurlijk over werk te praten, goh waarom zouden ze zich met iets anders bezig houden. Zoals hun dochter die in een andere stad gaat wonen, waar ze niemand kent, en haar vertrouwde omgeving achterlaat.
Ik ben zo bang dat iedereen me vergeet, dat mijn vriendinnen merken dat het veel leuker is zonder mij en dat mijn vriendje nu vast een ander leuk meisje leert kennen.
Ik haat mijn vader, ik háát hem echt! Waarom moest ie nou verhuizen. Het is helemaal niet nodig dat ie meer geld verdient, we hadden het goed toch?
‘Sven.’ zeg ik ‘Kun je alsjeblieft je muziek wat zachter zetten?’
‘Nee.’ En expres zet mijn broer de muziek nóg harder. Natuurlijk heeft hij ook een rothumeur, hij wilt ook niet weg.
Ik heb geen zin om met hem in discussie te gaan, in plaats van dat we elkaar steunen omdat we beide in hetzelfde schuitje zitten maken we alleen maar ruzie met elkaar.
Na nog een halfuur rijden, rijden we het dorp in.

Maar ja moet gewoon los van elkaar. Wij gebruiken het op MSN en zo heel makkelijk, maar het klopt niet. :’)
Verder zou ik geen ‘ie’ gebruiken maar gewoon hij. ‘Sven,’ zeg ik. ‘Kun je alsjeblieft je muziek wat zachter zetten?’

verder !

ga maar eens verder !

leuk! verder :slightly_smiling_face: alleen volgens mij is het hij wil ipv hij wilt? :flushed:

LeukLeukLeuk, als je verder gaat blijf ik volgen!

@ Sleipnir
oke bedankt, dat is echt automatisme die dingen, maar ga er op letten. :slightly_smiling_face:

en verder bankt iedereen!
---------------------------------------------------------
Na nog een halfuur rijden, rijden we het dorp in. Ik kijk naar buiten. Wat is dit nou weer voor boerengat? Ik zie bijna geen kinderen van mijn eigen leeftijd, alleen maar bejaarden en mensen met baby’s in hun kinderwagen.
‘Pap,’ Zeg ik. 'Weetje wat je nog zei; ‘je gaat vast nieuwe vriendinnen maken hier! Ja, ik zie het, ik kan net zo goed bij oma op bezoek.’
‘Marit, loop niet zo te zeuren,’ ik hoor dat me vader geïrriteerd is. ‘We zijn hier net vijf minuten! Stel je niet zo aan oké.’
‘Stel je niet zo aan!? Als jij niet naar dit … rotdorp was verhuist, dat ik me niet aan hoeven te stellen.’ Snel stop ik met praten, er komt een brok in me keel en de tranen schieten in me ogen. Ik wil niet huilen, ik wil niet dat me ouders me zielig vinden.
Nou… waarom eigenlijk niet? Vonden ze me maar zielig, hadden ze maar medelijden met mij.
Papa reageert er niet eens op, hij doet gewoon alsof ik niet besta. Hij weet dat ik gelijk heb, hij weet dat hij dit nooit had moeten doen, hij durft zijn fout alleen niet toe te geven. En mama… Die wilt dit ook niet, maar ze durft gewoon niet tegen papa in te gaan.

Na ongeveer 10 minuten rijden zijn we er. Ik heb het huis al vaker gezien, maar het zal waarschijnlijk nooit wennen. We wonen ook écht in een groot huis, en we hebben een gigantische tuin. Ja, alsof ik hier blij mee moet zijn. Kinderen in mijn klas vinden me vast zo een rijk, arrogant kind. Of ze zijn hier allemaal zo rijk en ben ik vergeleken hun arm ofzo.
Als we binnen zijn, zijn er al heel wat meubels ingericht en je ruikt de verf nog. Mama en papa hebben al veel aan het huis gedaan, maar Sven en ik wilde natuurlijk niet helpen.

meer!

Mama en papa hebben al veel aan het huis gedaan, maar Sven en ik wilde natuurlijk niet helpen. Ik haat de sfeer in het huis ook, het is zo modern, zo keurig… Er wordt gewoon niet in geleefd, en dat gaat niet gebeuren ook.

Het is weekend, en dus mijn hele weekend is verpest door meubels verplaatsen, verfen, opruimen van alles. En ik haat het, in dit weekend had ik lekker met Timo op de bank kunnen liggen. Met vriendinnen lekker shoppen. Nee, ik ben bezig met het verpesten van mijn eigen toekomst door het huis in te richten.
Gelukkig denken mijn vriendinnen en Timo wel aan me. Ik word overspoelt met smsjes. ‘Ik mis je nu al!’ Smste Laura al, een halfuur later na dat ze me had uitgezwaaid. Laura is mijn beste vriendin, een betere kan ik niet wensen. Ze is er altijd voor me, ze begrijpt me en zij is eigenlijk de enigste die ik kan vertrouwen.

Zondag komen de buren langs om ons te verwelkomen, mama heeft helemaal haar best gedaan om taart te maken. Waarom, alsof wij in dit dorp geaccepteerd worden. Dit is echt zo een dorp waarvan iedereen elkaar kent. Een paar nieuwkomers worden zo weggejaagd, let maar op.
Mama begon heel enthousiast te vertellen dat die mensen een leuke zoon van 18 hebben, waar Sven en ik het vast goed mee zouden vinden.
Wat denk ze nou, ze weet toch dat ik een vriendje heb? En ik heb echt geen zin om vrienden te worden.

's Middags wordt eraan gebeld, ik zie dat mama haar best heeft gedaan om mooie kleding aan te trekken, en papa zet automatisch zijn nep-lach op. Papa lacht eigenlijk nooit.

oeeh more more more!!! (: