[verhaal] Why would you?

Dit verhaal bevat grof taalgebruik en gevoelige onderwerpen. Deze personages zijn bedacht door mijzelf. Bedankt voor het lezen! <3

Funny you’re the broken one,
But I am the only one who needed saving
'Cause when you never see the lights,
It’s hard to know which one of us is caving

De achtienjarige Cynthia is pas afgestudeerd voor het VWO. Haar ouders hadden in het verleden heel vaak ruzie en zijn daarom gescheiden. Ze woonde daarom bij haar alcoholistische en drugsverslaafde vader. Niemand weet waarom ze niet gewoon bij haar niet verslaafde moeder woonde. Cynthia is door haar vader het huis uit geschopt en woonde daarom met haar vriend Julian in een kraakpand. Julian wilde dat ze geen contact heeft met de buitenwereld. Cynthia is erg wanhopig en snijdt daarom haarzelf. Wanneer ze met succes ontsnapt aan dit alles gaat Julian haar achterna met vreselijke gevolgen…

<Deel 1>

POV Cynthia

Terwijl ik over straat loop op zoek naar een plek om te overnachten voel ik m’n arm branden. Ik trek voorzichtig de pleisters van mijn pols af. “Shit.” Ik zie dat een paar van de wonden die ik heb gemaakt met m’n scheermesje zijn opengegaan. Gauw doe ik de pleisters weer terug op de wonden en loop ik verder. Ik zie een bankje en besluit er te gaan zitten. Terwijl ik ga zitten zie ik een man en een vrouw ruziën.

{flashback}
Een vrouw schreeuwt tegen een man: “Harold, je gaat nu mijn huis uit!” “Alleen als ik Cynthia mee mag nemen!” “Ben je gek ofzo! Ze is nog maar 11! Ze hoort op te groeien in een kindvriendelijke omgeving zonder alcohol en drugs!” Het valt stil wanneer de man een mes pakt. “Ze gaat met me mee en je blijft leven, of ze blijft hier en je gaat er aan!” De man pakt mijn arm en sleurt me mee waarna alles langzaam donker wordt.

Wanneer ik een stem hoor schrik ik op uit mijn gedachten. “Hey meisje, gaat het wel? Je ziet nog al bleek.”, zegt een lange jongen met donkerbruin haar. “Ja hoor… Het gaat prima.”, zeg ik tegen hem. De jongen ziet aan me dat het niet zo is en zegt: “Weet je het zeker? Je kan het gerust zeggen als er iets is hoor!” Terwijl ik mijn nog bloedende pols verstop onder mijn mouw antwoord ik: “Het gaat echt goed met me hoor!” De jongen komt naast mij zitten waarna er een lange stilte volgt. Uiteindelijk vraag ik: “Wie ben jij eigenlijk?” “Ik ben Daan, wie ben jij?” “Ik ben Cynthia. Waarom neem jij de moeite om met mij te praten?” Daan zegt: “Ik weet het niet, ik zag jou zitten en ik ging automatisch naar jou toe.” Ik vond het nog al creepy klinken, maar ook alsof ik iets waard was. Iets wat ik nog nooit had gevoeld. Terwijl ik om me heen kijk zie ik een zwartharige jongen lopen die ik herken als een van de beste vrienden van Julian. “Ik moet er vandoor!”, zeg ik tegen Daan. “Hoezo?” “Ik -uhh- heb heb een afspraak met een vriendin. Ja, haar -uhh- vriend heeft het net uitgemaakt. Ze is heel erg verdrietig.” Ik ren gauw weg en kijk nog één keer achterom naar het bankje waar ik een verwarde Daan zie. Stiekem hoop ik dat dit niet de laatste keer is dat ik hem zie.

b

Hey allemaal, dit is het eerste verhaal dat ik ooit heb geschreven! Hopelijk vinden jullie het wat! Kritiek is altijd welkom, maar dan wel op een aardige manier graag.

x Nadine[/b]

<Deel 2>

POV Daan

Wanneer ik Cynthia’s pols zie schrik ik heel erg. Terwijl ik naast haar ga zitten moet ik moeite doen om er niet over te vragen, we hebben elkaar namelijk nog maar net ontmoet. Straks denkt ze dat ik een een of andere gek ben. Er valt een lange ongemakkelijke stilte. Ik blijf maar naar haar kijken hoe knap ze is, ook al ziet ze er best verwaarloosd uit. Ze heeft donkerblond golvend haar en grote groene ogen. Ik schrik op als ze vraagt wie ik ben. Nadat we een klein gesprekje hebben gehad zegt ze dat ze weg moet en rent ze gauw weg. Ik zie aan haar dat het een smoes is en kijk haar verward aan terwijl ze achterom kijkt. Ik besluit naar huis te gaan. Onderweg kan ik alleen maar denken aan Cynthia. “Ik hoop dat ze me geen creep vindt”, mompel ik in mezelf. Wanneer ik thuis kom moet ik denken aan twee weken geleden, toen mijn voormalige vriendin Linda vreemd was gegaan met een jongen die ze had ontmoet in een kroeg in de buurt. Ik was er kapot van toen ik het had uitgemaakt, ik kan toch niet nu alweer ‘gevoelens’ hebben voor een ander meisje?!

POV Julian

“Kutwijf! Eerst vlucht ze en nu heeft ze weer een ander!”, zeg ik terwijl ik nog een trekje neem van mijn joint. Mijn beste vriend Max zegt: “Ik zag haar zelf vanmiddag in de Zonnebloemlaam samen met een jongen op een bankje zitten!” “Oh ja! Nou als je haar heb gezien, waarom heb je haar dan niet achternagezeten! Wat een klotevriend ben jij!” “S-s-sorry Julian!”, stamelt Max nu. Ik pak hem vast en zeg: “Ik hoop voor je dat het je spijt, want anders ga je er echt aan! En nu wegwezen jij! Ga haar achterna!” Ik schrik van mijn eigen woorden wanneer ik hem verschrikt weg zie rennen. Hoe ben ik in vredesnaam zo’n stomme gek geworden!

{flashback}

Ik geef Cynthia een doos chocolade. “Ik kan niet geloven dat we alweer een jaar bij elkaar zijn!”, zeg ik. Ik hou echt ontzettend veel van haar. “Ik weet het! Het gaat zo snel!”, zegt Cynthia terwijl ze me een kus geeft. “Ik hou van je!”, zeg ik. “Ik hou ook van jou!”, zegt ze. Mijn mobiel trilt in mijn zak en ik zeg: “Ik ga even naar de wc.” Op de wc neem ik m’n telefoon op. Een zware stem die ik herken als de stem van mijn ‘vriend’ Jesse zegt: “Als je nu niet naar mij toe komt met die €2.000,- voor die XTC gaat je vriendin er aan!” “Maar -uhh- ik heb dat geld -uhh- niet.” “Dan zou ik maar zorgen dat ze goed ondergedoken zit, want ik stuur mijn maten zo op haar af met pistolen.” Jesse hangt op. Ik ga van de wc weer terug naar Cynthia en zeg: “Hey Cynthia, het is denk ik beter als je geen contact meer hebt met de buitenwereld.” “Hoezo?!”, zegt ze verward. “CYNTHIA! Je doe wat ik zeg!”, schreeuw ik. Ik schrik van mezelf. Ik wil haar niet kwijt.

b[/b]

Hey allemaal! Wauw! Al 65 mensen die de moeite hebben genomen om het eerste deel van mijn verhaal te lezen! Bedankt! <3

x Nadine

<Deel 3>

POV Cynthia

Ik blijf rennen zonder te stoppen. Alsof het mijn enige veilige uitweg is, wat eigelijk ook klopt. Hoe kan Julian zo zijn geworden, ineens, de ene minuut was alles nog leuk en aardig en plotseling mocht ik geen contact meer met de buitenwereld. Ik bedoel, je breek hiermee iemands leven. Het is niet zo dat je een vaas breekt en hem vervolgens weer aan elkaar lijmt. Dit is verkeerd. En niet zo’n beetje ook. Ik voel mijn benen inzakken van het rennen. Ik stop en kijk even om me heen. De straat lijkt compleet verlaten. Wanneer ik weer verder wil rennen wordt alles donker…

POV Daan

Ik ga op zoek naar Cynthia, ik vraag me af waar ze gebleven is. Ik besluit om maar naar het bankje te lopen waar we eerder nog samen hebben gezeten. Omg ik ben echt een stalker aan het worden. Ik ken dat meisje pas net. Onderweg zie ik een meisje die gedragen wordt door een man met een zwart masker op, het meisje is bewusteloos. Als ik goed kijk zie ik dat het Cynthia is! “Hè! Wat moet je met dat meisje?! Laat haar los, NU!” “Hey, daar ben jij weer! Leuk hè, dit meisje? Lekker samen met haar op een bankje eventjes zitten ‘praten’.” “Waar heb jij het over?”, zei ik terwijl ik dondersgoed wist waar hij het over had. “Wie ben jij?” “Doet er niet toe. Ik leen haar alleen even. Voor een vriend.” Ik word woedend en schreeuw: “Je laat haar nu gaan!” De man pakt een mes en zegt: “Jij dondert nu op op anders dan wordt deze snee groter.” Hij pakt mijn arm en maakt een ondiepe snee van ongeveer tien centimeter lang en rent daarna weg.

POV Cynthia

Ik word wakker in een witte kamer met felle lichten met ontzettende hoofdpijn. Het laatste wat ik me herinner is dat ik aan het rennen was. Deze plek doet me denken aan het ziekenhuis. Er komt een vage schim naar me toe lopen die zegt: “Hey Cynthia.” Het is Daan! Of toch niet? Ik hoop het wel. Wanneer de schim dichterbij komt realiseer ik me wie het is. “Wat moet jij hier!”, schreeuw ik.

b[/b]

Hey allemaal! Leuk dat al meer dan 100 mensen dit verhaal hebben gezien! Sorry voor dit korte hoofdstukje. Laat even weten wat jullie tot nu toe van het verhaal vinden. Anders schrijf ik dit misschien een beetje voor Jan met de korte achternaam… :wink: Bedankt voor het lezen! <3

x Nadine

ik vind t erg spannend,en volg het sws :blush: nog een kuch LANGGGG kuch stukje?

Ah leuk! Ik volg (:

Jeeeh!!! Volgers! Sorry dat ik een tijdje niet meer heb geüpload, ik heb het nogal druk :flushed: Maar ik beloof dat er vanavond nog een lang(!!!) stukje online komt!

<Deel 4>

POV Cynthia

“Julian, GA WEG!” Ik probeer op te staan en weg te rennen, maar het lukt niet. Mijn hele lichaam doet pijn. Wanneer ik mijn blauw-paarse arm zie wordt alles weer wazig.

{flashback}

“Je blijft hier! No matter what!” “Julian, voor de laatste keer, IK DOE WAT IK ZELF WIL!” Ik realiseer dat dit geen goede zet was wanneer ik een harde klap op mijn gezicht voel. Ik voel bloed uit mijn neus komen en langs mijn nek naar beneden stromen. “OMG Cynthia! Sorry sorry sorry!”, zegt Julian. “-Uhh- Geeft niks… Denk ik…” Ik weet dat dit fout is wat ik nu zeg. Ik loop naar een spiegel om mijn gezicht te bekijken. De helft van mijn gezicht is helemaal blauw met rood bloed dat langzaam naar beneden drupt. Hoe komt het dat het gedrag van Julian het een op het andere moment verandert?! Eerst was hij furieus en toen was het alsof hij écht spijt had van wat hij had gedaan.

POV Daan

Ik sta daar, op straat, nog steeds verbaasd van wat er net is gebeurt. Het is alsof de tijd stilstaat. Ik heb het gevoel alsof ik nu al een uur lang op dezelfde plek sta. Ik besluit om maar huis te gaan, maar ik loop automatisch de andere kant op, waar die schim met Cynthia naartoe ging. Terwijl het bloed een spoor achterlaat op de straat loop ik naar een kraakpand waar ik geschreeuw hoor. Ik storm naar binnen en sta vertsteld. Voor mijn neus staat de jongen waarmee Linda, mijn ex, vreemdgegaan was…

POV Julian

Kut. Dat is de ex van Linda… Kut kut kut… “Wat moet jij hier?” Vraag ik nogal nors. “Ik -uhh- ik…” “Ja?!” Na een tijdje stilte rent hij langs me heen naar Cynthia. “Hé! Ga weg daar!”, schreeuw ik.
“D-D-Daan?!”, hoor ik Cynthia zeggen. “Zooo, dus jullie kennen elkaar al?!”, zeg ik. “Dat is wel snel, na twee weken weer een ander hebben, vind je niet Daan?!” “Ik heb niks met haar!”, zegt Daan. “Dat hoop ik voor je! Hoe ken jij Daan, Cynthia.” Er volgt een stilte. Wanneer ik het zat begint te worden zeg ik: “Cynthia, beter zeg je nu hoe jij hem kent, want anders gaat hij eraan!” “Ik kwam hem tegen op straat.”, zegt ze vlug. “Hoe ken jij hem dan?!”, vraagt ze na een tijdje. “Doet er niet toe. Nou Daan, ik zou maar gauw weggaan als ik jou was.” “Ik ga mee!”, zegt Cynthia. "Nee, jij blijft hier. Ik hoor achter me Daan heel nerveus bewegen en kijk achter om. “Wat doe j-.” Ik wordt onderbroken door een harde klap. Ik voel mijn hoofd tegen de grond aan slaan. Wanneer ik weer opsta zijn Cynthia en Daan ervandoor.

POV Cynthia

“Kom, we moeten hier weg.”, zeg ik. “Ja, inderdaad.”, zegt Daan. Hij pakt mijn hand en helpt me met opstaan. Ik voel mijn wangen rood worden, maar dat probeer ik te verbergen. “Gaat het een beetje?”, vraag ik terwijl we het pand uitlopen. “Dat kan ik beter aan jou vragen!”, zegt Daan, waardoor ik een beetje moet lachen. “Beter dan net, waarom ben je me weer op komen zoeken?”
“Omdat ik vind dat je iemand om je heen verdiend.”, zegt Daan met rode wangen. Ik voel mezelf opeens veel specialer dan ik me ooit heb gevoeld. “Ik vond het echt heel dapper van je wat je net voor me deed!”, zeg ik. “Ik moest toch wat.”, zegt Daan. “Wat is er met je arm gebeurd?”, vraagt hij. “Oh, dat heeft Julian waarschijnlijk gedaan. Het kan ook Max zijn, zijn vriend.” “Ik bedoel niet die arm, maar die andere met het verband.” Ik barst in huilen uit. Ik zie Daan schrikken van mijn reactie en hij zegt gauw: “Oh sorry! Ik wilde niks verkeerds zeggen!” “Het geeft niks, je kon het niet weten.”, zeg ik snikkend. Ik vraag me af of ik hem moet vertellen wat er aan de hand is. Ik bedoel, ik ken hem nog maar net, maar het voelt zo vertrouwd. “Ik -umm- snijmezelfaleenpaarjaaromdatmijnleveneenzooitjeis.”, zeg ik bijna onverstaanbaar door mijn tranen heen. Daan neemt me mee naar een bankje en gaat daar samen met mij zitten. Hij zegt: “Dat hoef je vanaf nu niet meer te doen. Geloof me, het wordt nu beter.” Hij slaat een arm om me heen. Normaal hou ik er niet van als mensen aan mij zitten, alleen nu maakt het even niet meer uit. Onze hoofden bewegen langzaam naar elkaar toe en wanneer onze lippen op het punt staan elkaar te raken worden we gestoord door een vage schim van een vrouw. “DAAN! Waar de fuck ben je mee bezig!”

b[/b]

Hey allemaal! Al 200+ keer gelezen en al twee volgers! Ik ben zo blij! Ik had verwacht dat geen kip mijn verhaal zou lezen! Bedankt <3

x Nadine

who’s that who’s that :astonished:
nog een stukje aubsvpdankje :beer: :upside_down_face: