Verhaal.. - WHISKY GIRL -

‘Haar lippen waren paars. Haar… haar huid zo wit als een porseleinen popje. Ze had geen kleur. Alleen haar ogen. Blauw. Felblauw. Lichtblauw, zoals de ogen van een witte wolf.
Ze had bijna altijd zwarte kleren aan. Ze hield niet zo van het leven. Ze droeg altijd een leren jack. Ze was vreemd.
Ze droeg een duister geheim met zich mee.
Ik was er bang voor, maar ook nieuwsgierig. Haar haar was roetzwart, als de duistere versie van Sneeuwwitje,
de duistere versie van Sneeuwwitje…’ Zeg ik zachtjes.
Ik heb hoofdpijn. Er liggen gedroogde tranen op mijn ogen. Mijn haar is in de war. De blos in mijn wangen is verdwenen.

dit is het voorstukje. het verklapt alleen hoe het meisje eruit ziet waar de hoofdrolspeler mee omgaat. de hoofdrolspeler heet Demi, de vriendin waar ze mee omgaat Felix.
verder verklap ik niets! xD haha, lees maar. ;3 en als je tips hebt of wat dan ook reageer dan a.u.b.!


Het is de eerste dag van school. Ik heb hoofdpijn, een rok aan die veel te klein is, en een boek in mijn tas die te zwaar is aan mijn rug dat ik hem in mijn armen moet dragen.

Mijn moeder brengt me op school, en zoals gewoonlijk staan haar ogen wijdopen van enthousiasme alsof ze zo stoned is als een garnaal. Maar dit doet ze alleen om mij gelukkig te maken, om mij vertrouwen te geven. Het maakt geen verschil, maar dat maakt niet uit. Het is wel lief van haar.

School is een vreemde wereld. Het is de wereld die ouders niet zien. Het kan een kille en harde wereld zijn, waar een jongen een meisje in een hoekje duwt na school en haar gaat zitten aanraken. En in die wereld van school heb je de wereld van meisjes, met al hun ruzies, en de bitches die de stille meisjes altijd omlaag duwen.
Maar de school kan ook een mooie wereld zijn, waar vriendinnen gelukkig zijn en samen gaan shoppen. Waar een jongen met zijn vrienden de stad in gaan en naar meisjes fluiten met lippenstift op. En waarvan die meisjes dan geïrriteerd kijken, terwijl je stiekem weet dat ze zich gevleid voelen en dat ze in een steegje vlug een vreugdedansje doen.
Ouders weten dat niet.
De levens van jongeren zijn geheim.

Alle mensen op school zijn anders. Als je over straat loopt en je ziet een kindje lopen met zijn moeder, dan denk je: Die moeder weet niet in wat voor wereld dat kleine jongetje zal komen.
En dat is waar. Ouders weten niets over kinderen. Ze weten niet wat hun kinderen doen op school, of hoe ze praten, of wat dan ook. Dit is het geheime leven van jongeren.

Ik stap de auto uit en loop het terrein op. Mensen rennen naar elkaar toe en omhelzen elkaar en lachen heel hard om de meest gewone dingen omdat ze een beetje nerveus zijn.
Natuurlijk staan zij daar weer. In een groepje. Ze staan onder een appelboompje. Zelf zijn ze eigenlijk ook appels. Perfect rood en glanzend, en als je een hap neemt knoei je nooit. Appels druppelen niet. Waar ik het over heb? Sascha, Veronique, Mazy en Giuliana. Daarnaast ook nog de meest walgelijke namen ooit. Nee, ik ben toch blij dat ik niet meer in die groep zit. Ik pas er niet meer bij.

Het is een wonder dat ik ooit bij dat groepje hoorde. Ik, Demi.
Ik.
Waarom heb ik dat gedaan? Na DE KEER hebben ze mij genegeerd, achter mijn rug om gelachen.
Veronique kijkt me even vlug aan alsof ze mij niet kent, en praat dan verder. Ik stap hard door.
Het eerste uur heb ik kunst. Ik loop naar binnen en voel me snel thuis. Maar niet bij de kinderen. Meer bij de omgeving, alle schilderijen en tekeningen doet me goed. Er zit een gothic in het publiek, een paar jongeren met pukkels die door hun ouders gedwongen werden om kunst te nemen, een paar meisjes die er wel aardig uitzien, een grote jongen met spierballen, en een groepje meisjes en jongens die om alles schaapachtig lachen alsof ze elke dag high zijn.
Ik ga vooraan zitten.

Mr. Edwards komt binnen. Bruin kort haar bruine ogen lieve glimlach. Hij is ergens in zijn eind 20.

“Zo, jongens en meisjes. Jullie hebben vast een fijne vakantie gehad, maar school moet ooit weer een keertje doorgaan…’ Een meisje met een platte pet op haar kop bij het high-groepje roept; ‘Neeeeee…!’ En het groepje grinnikt.
‘… en ik ben blij om jullie allemaal dit jaar te hebben. We gaan beginnen om elkaar te leren kennen, dus mogen jullie allemaal een portret van jullie zelf maken en jullie mogen kiezen in de volgende drie stijlen: Picasso, Pop-art, of realistisch.’
Hij heeft de drie voorbeelden van zijn eigen portret op het bord getekend. Hij is een meester met kunst: veel detail bij realistisch en veel vormen en vreemde houdingen bij Picasso vloekende kleuren bij Pop-art. Hij is geweldig.
‘Denk maar even na wat jullie gaan kiezen. Als je klaar bent, pak je je materiaal dat je wilt gebruiken. Die ligt daar op dat tafeltje. Voor elke tekening kan je kiezen wat je wilt gebruiken. Vetkrijt, potlood, verf, of klei. Jullie hebben een week om dit af te maken.’

Wat zal ik kiezen? Misschien Picasso. Picasso is een geweldige kunstenaar veel vreemde dingen gemaakt alsof hij een kleuter was maar met zoveel emotie en determinatie in zijn stukken.

Ik kies Picasso.


[b]dit is het eerste hoofdstuk. :3

laat me weten wat je er van vindt!

PS: dit is de foto van de cover;[/b]

http://i31.tinypic.com/9ib8rr.jpg

xx!
PPS: volgens mij is de foto een beetje te groot :stuck_out_tongue_closed_eyes:

af en toe wat zinnen die niet lekker lopen
maar verder leuk verhaal

Idd, sommige zinnen kloppen niet helemaal.

Leuke foto XD

Up.

haha die leraar heeft wel een leuke naam als je de s weghaalt, :smiling_face_with_three_hearts:
verder leuke verhaal, snel verder !
x

Klinkt als een goed verhaal, verder!

leeeuk!

popart hoeft niet te vloeken :stuck_out_tongue:
voor de rest, ik wil wel wat meer lezen denk ik…

leuk verhaal!
sommige zinnen die lopen indd. niet echt lekker maar t is leuk!

muhahahahaha ja inderdaad. XD
doet me niet denken aan twilight ofzo hoor neee helemaal niet joh XD

GA VERDERR AUB
leuk verhaal :grinning:

best wel leuk

[b]ja dat de zinnen niet lekker lopen, dat hoort. :wink:
ik wilde een andere stijl van schrijven kiezen. dus sommige zinnen zonder komma’s.
Want alle boeken lezen hetzelfde, en ik wilde wel eens wat anders. :wink:

veel plezier!
xx[/b]


School is voorbij en ik heb mijn moeder gebeld of ik naar huis kan lopen. De straat is met rotzooi bezaaid veel bladeren en vuilnis.
Er stapt een meisje uit de bosjes en ze kijkt me aan en gaat naast me lopen. En ze heeft zwart wild haar en lichtblauwe ogen en ze kijkt me aan alsof het heel ernstig is. Haar huid is wit. Ze lijkt de duivel.
Ik merk de fles whisky tussen haar dunne vingers op dus ik denk dat ze veel problemen heeft. Haar ogen zijn waterig. Ze draagt een versleten zwart leren jack bruine jeans zwarte schoenen en een zwart hemdje. Haar lippen zijn paars alsof ze het ijskoud heeft. Maar het is niet koud.

‘Hoe is je eerste dag van school.’ Ze zegt het niet als een vraag. Haar stem is een beetje krakend.
‘Je weet wel…’
‘Ik ga niet naar school.’
Ze wankelt een beetje ze heeft teveel whisky op.
Ik kijk naar het flesje in haar hand. ‘Drink geen whisky.’ Zeg ik.
Ze kijkt me aan en het lijkt alsof haar ogen vuur spuwen het maakt me bang en ik wil wegrennen.
Nu.
Ze doet haar hand met whisky in de lucht en met 1 van haar vingers wijst ze naar mij. ‘Ik heb ook een tip voor jou: Doe dat rotboek van je in je tas, want daar is een tas voor.’ Zegt ze droog. Ze neemt nog een slok.

Ik sla mijn hand in de lucht en wil net haar fles whisky uit haar handen slaan als ze een sprong achteruit neemt. ‘Hee, raak me niet aan, wil je.’ Zegt ze dreigend.
‘Zo meteen ga je dood.’ Zeg ik.
Ze lacht hard en duister. ‘Ga je dood… pfwahaha.’ Lacht ze. ‘Meisje, jij weet niet tegen wie je praat.’
‘Ik praat tegen een meisje die whisky drinkt omdat ze geen leven heeft.’ Zeg ik.

Ze struikelt achteruit en valt op haar billen, op het gras. Ze gaat zitten. En kijkt me aan. Haar benen zijn een beetje wijd open en haar hand met de fles whisky staat tussen haar benen.

Opeens lijkt het alsof haar pupillen weer anders worden normaal alsof ze niet meer dronken is ze kijkt me aan. Ze kijkt me aan alsof ze hulpeloos is.
Ik kijk even om me heen en blijf dan staan. Dan loop ik naar haar toe en zeg: ‘Pak mijn hand.’
Ze zegt: ‘Nee. Raak me niet aan en ga weg.’
Ik ga weer overeind staan en ik zie dat het haar pijn doet om dat te zeggen haar ogen zijn verdrietig. Ik draai me om en loop weg.

Het is een mooie ochtend een fijne dag maar niet voor mij. Nooit voor mij.

Op school kom ik te weten dat Giuliana, het mooiste meisje van HET groepje, samen is met de bad boy die in de bar werkt. Hij zit bij ons op school heet Robbie en is heel knap. Hij heeft witblond haar, geverfd, en draagt altijd een zwart leren jack.

Waarom kiest Giuliana voor hem?! Die engerd moet niet aan rijke meisjes zitten zonder problemen. Daar krijgen de meisjes problemen van.

Maar ik trek er geen aandacht aan. Ik was vroeger altijd het mooiste meisje van het groepje. Maar toen gebeurde DIE KEER en nu negeren ze me. Nou ja, ze negeren me niet. Maar aardige dingen tegen me zeggen ook niet. Ik ben niet zo mooi meer als vroeger, denk ik. Ik bijt mijn nagels tot ze bloeden en ik bijt mijn lippen vaak waardoor dat ook gaat bloeden.

In de klas zit ik naast een gozer met een bruin leren jack (kraag omhoog) en een zwarte wijde broek.
‘Ha! Ik wist het! Jij bent… Demelicci, niet waar?’ Vraagt hij.
Ik schud mijn hoofd. ‘Demiliccio. Demi.’
Is hij dat nog steeds niet vergeten? Het is Demeliccio, niet Demelicci.
‘Ook goed. Zeg, je naam is te gek. Een beetje apart en… vreemd… maar te gek.’
Ik bijt mijn lip.


reacties? :]

--------------------------------------------------------------------------------

[b]ja dat de zinnen niet lekker lopen, dat hoort.
ik wilde een andere stijl van schrijven kiezen. dus sommige zinnen zonder komma’s.
Want alle boeken lezen hetzelfde, en ik wilde wel eens wat anders.

veel plezier!
xx[/b]

sorry hoor, maar dat is gewoon raar. Hoe kan je een boek nou lekker lezen als de zinnen niet eens kloppen.

Idd

Verder!!

[b]Die zinnen zijn zo zodat het als 1 grote gedachte voorbij komt, zodat er een beetje meer “emotie” bijkomt.
maar verder in het boek word het wel een beetje minder. Alleen bij sommige zinnen gebeurt het dan.
en trouwens, als je het niet lekker vind lezen, lees het dan maar niet. :wink:

xx[/b]


Na school kom ik thuis, loop mijn kamer in, en het eerste wat ik doe is gillen.
‘WAT DOE JIJ HIER!’ Roep ik.
Het is het meisje van de whisky fles. In mijn kamer. Op mijn bed zit ze. Maar nu rookt ze een jointje. Hasj.
Ha, het leven kan niet beter.
‘GA WEG!!! En hoe durf je om in MIJN KAMER hasj te roken! Gooi die zooi mijn raam uit! NU! Ik heb hier een mes in mijn broekzak, en die sleep ik niet voor niets ELKE WEEK!’ Roep ik verschrikkelijk ongelooflijk doodsbang en woedend. Woedend.
Ze springt op en vist een mes uit haar broekzak en ze wil mij tegen de muur drukken en mij dreigen tot ze zichzelf tegenhoud en op de grond zakt. Tjonge. Die mes is wel flink wat groter dan mijn goedkope zakmesje waar ik het net over had.

Ze kijkt stilletjes naar de grond. Niets valt er te zeggen in deze stilte. Ik weet niet waarom ze zo doet waarom ze op mijn kamer is waarom ze verdrietig is. Maar ik moet iets zeggen ik wil iemand niet zo ongelukkig maken als mezelf.

Ik zeg: ‘Niet huilen.’ En ze kijkt op en ze huilt niet eens en ik voel me steeds naarder.
‘Vertel op. Wat is er aan de hand.’ Zeg ik troostend en ga naast haar zitten en net als ik mijn arm om haar heen wil slaan springt ze op en gaat staan en kijkt me aan en klimt dan het raam uit, alsof er niets gebeurd is.

Ik bal mijn handen in vuisten. Goed, deze drama scène is voorbij, en ik ga geen aandacht meer besteden aan dat meisje.

Ik blijf een paar uur zitten op de grond. Mijn handen nog steeds vuisten.
Althans, het voelt als een paar uur.

Ik loop naar beneden en mijn moeder zit een boek te lezen genaamd: IN 2 WEKEN 5 KILO AFVALLEN. En als ondertitel: GEEF JE VET EEN KOEKJE VAN EIGEN DEEG!
Komisch.

Mijn moeder kijkt op, zegt: ‘Demi, wat is er aan de hand? Ik hoorde je gillen boven, maar ik dacht misschien zou ik beter niet kunnen storen.’
‘Gelukkig maar.’
‘Vertel dan, wat is er gebeurd?’
Ik zeg: ‘Niets, ik had een mooie tekening op school vergeten en daar was ik even boos om.’
Ik ben goed in liegen.
‘Nou ja, zo’n een tekening hoeft niet je hele dag te verpesten. Ga maar even de stad in, anders.’ Zegt ze lachend.
‘Maar het is al vijf uur?’
‘Ach, als je maar voor het donker terug bent.’

Ik grijp 10 euro van de tafel doe mijn jas aan en ren naar buiten. Buiten spring ik op mijn fiets en fiets weg.
Het is nu al schemerig, zal ik echt gaan?
Nou ja, wat maakt het uit.

De straten zijn onbewoond en donker maar als ik bij het winkelcentrum ben gaat een nieuwe wereld voor me open met licht veel mensen gezelligheid en muziek.

Wat zal ik eens gaan doen? Voor 10 euro kan je niet veel kopen. Misschien frietjes. Of een nieuwe bikini voor de zomer bij Budget Heaven.
Ik besluit naar Sjaakje te gaan daar hebben ze heel veel kleine gekke spulletjes en daar werkt ook een leuke jongen.

Ik loop naar binnen en ik vind een oud wit teddybeertje waarop staat “Freedom.”
En ik zie op het witte papiertje dat hij gemaakt is in 1968. Ik word er verdrietig van want ik merk dat er helemaal geen freedom meer is en dat wij, mensen, mentaal opgesloten zitten. Freedom moet toch ook mentaal zijn?

Ik vind veel meer dingetjes zoals een belletje en een parelketting en een boek met allemaal plaatjes van meisjes in de disco in de 70’s en dan zie ik een gouden ring met donkergroene nepdiamantjes erop en ik kijk er glunderend naar.
‘Mooi hé?’
Ik schrik en het is de leuke jongen zijn naam is Kasander. Dat weet ik.
Ik knik.
‘Jij bent Demeliccio. Ik ken je van een vriend van me. Ik ben Kasander.’
Hij steekt zijn hand uit.

Ik weet niet zeker of ik hem de hand moet schudden. Hij is leuk maar misschien moet ik niet teveel aandacht aan hem besteden. Hij is vrienden met elke jongen op school dus ook met Robbie en Robbie is foute boel. Maar hij is ook leuk. Maar hij is ook vrienden met Jack en Jack is straight to the point met dames en wil al de eerste nacht naar bed met hun. Maar Kasander is zo knap en aardig. Maar hij is ook vrienden met Bob en Bob rookt hasj. Maar het meisje met de whisky ook.
Ik schud hem de hand.
‘Hij komt uit 2002 hoor.’
Wacht, wat?
Ik kijk hem aan.
Hij wijst ernaar. ‘De ring.’
‘Oh.’ Ik knik begrijpend en glimlach.

Ik loop naar de kassa toe en hij volgt me als een hondje. Hij gaat achter de toonbank staan. ‘Wil je ‘em? 13 euro.’
Oh, shit!
Ik kijk om me heen, ik moet een smoesje bedenken. Ik heb 10 euro bij me. Zal ik handelen? Nee, dat doe je niet met een jongen die je kent! Dat ik later terugkom? Ze sluiten pas om 11 uur… Nee, ik kan niet naar huis en dan weer terug want dan is het donker! Wat moet ik doen?


reacties? :]

up C:

Originele titel. Alleen hier en daar hapert het een beetje. En ik heb dan ook eerlijk gezegd alleen het begin gelezen. :flushed: Maar schrijf gewoon verder. Miss vind ik het later toch nog wat. *gaat meer lezen*

VERDER!!!:smiley:

Jups het is leuk :slightly_smiling_face:

thank you ! :3


Het meisje van de whisky staat in de deuropening. Ze huppelt letterlijk voorbij en laat 2 euro vallen. ‘Wwwwwhoops.’ Giechelt ze en huppelt dan weer terug en laat nog een euro vallen. ‘Wwwwhoops.’
Ik kijk hoe ze de deur weer uit loopt en raap de 3 euro op. Ik heb nu 13 euro bij elkaar.
‘Ik neem ‘m.’

Als ik het winkeltje uitloop zit het meisje met de whisky daar op de grond en ze zit weer een jointje te roken.
Ik kijk schichtig om me heen en dan haar weer recht in de ogen. ‘Wat was dat?!’
Ze rookt cirkels in de lucht als een puber. ‘Wat?’ Zegt ze droog.
‘Dát! “Whooooops! Hihihihihihihi.”’
Ze kijkt naar haar jointje en neemt weer een trekje. ‘Ik hoor het magische woord niet…’
‘DANKJE! Maar ik begrijp er niets van! Hoe wist je dat ik in het winkelcentrum was, in dit winkeltje?’
‘Toeval?!’
‘Wat doe jij hier trouwens?’ Vraag ik.
‘Gewoon.’ Zegt ze weer puberig.
‘Toch niet stelen hé?’
‘Natuurlijk niet. En rot nu maar op, je moet naar huis. Kijk maar naar buiten. ’t Is donker.’
En hoe weet ze DAT nou weer?!

Ik loop de roltrap af, en buiten ben ik de in de doodstille wereld. Het is koud en er is niemand. Ik zou terug naar binnen willen terug naar de gezelligheid.
Ik stap op mijn fiets en fiets weg de nacht in.

Ja hoor, daar komt al een dronken jongen naast mij fietsen.
‘Moet ik je helpen?’ Vraagt hij.
‘Nee.’ Zeg ik, en fietst door.
‘NEE! Nee, je maakt een grapjuuuuu… Want, je bent zo mooi. Blijf bij mij.’
Hij pakt mijn schouder vast en ik slinger heen en weer op de fiets. Hij schudt me aan mijn schouder en ik val op de grond. Mijn knieën zijn gescheurd en op mijn handen zitten schaafwonden. Hij stapt af van zijn fiets en pakt me op en draagt me. Hij aait mijn billen. ‘We gaan een leuke tijd hebben samen.’ Zegt hij.


o no. :x