[Verhaal] When things go wrong.

Hallo iedereen.

Lucy is een vijftien jarig meisje en woont in een klein dorpje in Engeland.
Ze heeft daar alles wat ze zich maar kan wensen veel vrienden, leuk vriendje en groot huis.
Wanneer haar ouders scheiden besluit haar moeder te verhuizen naar hartje London, waar ze haar stiefvader en zijn kinderen ontmoet.
Alles lijkt leuk, maar daar komt al snel een verandering in.

http://94.100.121.248/1438900001-1438950000/1438907501-1438907600/1438907598_6_DuQE.jpeg

Kritiek is altijd welkom! Graag zelfs.
Al is de titel Engels en het speelt zich af in London het is een Nederlands verhaal.

lijkt me leuk, begin maar !

ja :wink: beginnen! :wink:

Klein stukje, ik post straks nog. Moet namelijk eten.

Hoofdstuk 1

Het begon allemaal twee maanden geleden, mijn ouders waren officieel gescheiden.
Mijn vader bleef achter en samen met mijn moeder en broer verhuisde ik naar London.
Ik vond het vreselijk, ik moest al mijn vrienden achter laten.
Maar bij mijn vader wonen was geen optie, hij wou niets meer met ons te maken hebben. Als hij niets met mij te maken wil hebben dan ik ook niet met hem!
Sinds ik ben verhuist heb ik geen contact meer met hem, en met mijn ex vriendje ook niet.
Hij vond een lange afstandsrelatie niets, en dumpte me. Ik heb er dagen om gehuild maar dat veranderde de situatie ook niet. Nieuwe plek een nieuwe start, toch?

Sorry het is een klein stukje maar anders heb ik te weinig :stuck_out_tongue:

‘Welkom, op onze school.’ Zei de vrouw, ze had een bruin mantelpakje aan en droeg een bril
het montuur was ouderwets, net als haar schoenen. Ze had grijs kort haar en ze was wat aan de kleine kant. Ik keek oom me heen, de school zag er saai uit alles leek wel het zelfde.
‘Emily.’ Riep de vrouw, en een meisje met lang bruin haar kwam naar ons toe gelopen. Het meisje had donker opgemaakte ogen en knalrode lippen.
‘Zou je dit meisje naar haar klas kunnen brengen? Ze is nieuw.’ Zei de vrouw. Het meisje zuchtte heel overdreven en liep alvast vooruit.

‘Hier is lokaal 27b.’ Zei ze, en liep de gang uit. Ik haalde diep adem en deed de deur open en stapte het lokaal in.
‘Ah, daar heb je haar. Jongens dit is Lucy Johnson.’ Zei de man en begroette me.
De man had een normale lengte en zijn postuur was normaal, hij had donker haar en een snorretje.
‘Kom, vertel eens over jezelf.’ Zei hij. De vraag waar ik al bang voor was, straks lachte iedereen me uit? Of vinden ze me saai. Ik liep naar het bord en ging voor in het lokaal staan.
‘Nou ik ben Lucy, ik ben hier net gaan wonen. Ik heb een broer en wij wonen samen met mijn moeder hier in London.’ Zei ik. Hier en daar hoorde ik wat gegiechel.
‘Heeft iemand nog vragen?’ Zei de leraar, achter in de klas stak een meisje haar hand op.
Ze had blond lang haar en droeg een haarband in, ze leek wel een beetje op Blair Waldorf.
‘Hoe oud is je broer, en is hij knap?’ Vroeg ze, een paar meisjes in de klas begonnen te lachen. Ze zagen er allemaal het zelfde uit, alleen de haarkleuren verschilden.
‘Uhm, hij is zeventien.’ Antwoorden ik.
‘Ga maar zitten, aangezien er alleen maar zulke vragen gesteld worden.’ Zei de man en wees naar een stoel achterin de klas. Ik knikte en liep richting de stoel en ging zitten.
‘Hey, ik ben Luke.’ Fluisterde de jongen naast mij, hij had bruin warrig haar en blauwe ogen.
‘Je moet je niets aantrekken van Aby en haar vriendinnen.’ Zei hij.
‘Aby?’ Antwoorden ik.
‘Ja die wat vroeg over je broer.’ Zei hij en wees naar het meisje dat dus Aby heette. Ik knikte.
‘Was ik al niet van plan.’ Zei ik en glimlachte naar hem.

Er zitten behoorlijk grote spelfouten / grammaticafouten in, waardoor ik het niet wil lezen.