[Verhaal] When the sun goes down..

‘Mam, ik ben weg,’ zei Moira, en ze streek even langs de zachte wang van haar moeder. Ze voelde zachte donshaartjes. Haar moeder knikte traag, en met zachte stem zei ze: ‘Veel plezier lieverd.’ Moira glimlachte even en gooide vervolgens haar tas over haar schouder, terwijl ze naar de voordeur liep. Nog één keer keek ze achterom. Wat was alles veranderd. Vroeger kende ze geen zorgen en geen problemen, inmiddels was dat wel anders… Deed ze hier wel goed aan? Moest ze haar moeder wel alleen achterlaten? Ze beet op haar onderlip en draaide zich toen om. Ze móest een keer zelfstandig worden, ze was al negentien! De thuiszorg voor haar moeder zou snel arriveren, en als Moira de bus wilde halen moest ze rennen. Nog een keer stak ze haar hand zwakjes op, en toen deed ze de deur achter zich dicht. Als dit maar goed zou gaan…
Toen Moira buitenkwam zag ze dat het lente begon te worden. Het gras in de voortuin, dat inmiddels al veel te lang was geworden door het jarenlange groeien zonder maaien, vertoonde lichte schittering door de dauwdruppeltjes. Moira liep er doorheen en zag hoe haar vertrapte laarsjes nat werden. Het waterige ochtendzonnetje lichtte haar donkeroranje haar op, waardoor het wel goud leek. Moira trok de gammele deur van het schuurtje in de voortuin open. Een muffe lucht kwam naar buiten. Met haar adem ingehouden stapte Moira naar binnen en trok ze haar fiets eruit. Die had ze een keer gejat langs de grachten, ze had toch een fiets nodig?! Het ding kraakte aan alle kanten en zag eruit of 'ie elk moment uit elkaar kon vallen. Maar ja, dacht Moira, beter iets dan niets. Ze bond haar enorme weekendtas achterop haar fiets, en deed haar grote rugzak op haar rug. Toen stapte ze op en reed ze richting het station. Een rare stroom aan emoties trok door haar heen. Aan de ene kant was ze opgewonden, ze had zo’n zin om de wereld te verkennen. Maar aan de andere kant liet ze met pijn in haar hart haar zieke moeder achter, waar ze al die jaren voor had gezorgd. Waar was ze aan begonnen?

Als je ‘en’ schrijft, hoeft er geen komma voor. Dus geen: , en ze blablabla.
Dat is namelijk dubbelop, aangezien een komma een soort van ‘en’ is.

Bij het stukje: en met een zachte stem zei ze, ‘Veel plezier lieverd.’
Moet het zijn: en met een zachte stem zei ze: ‘Veel plezier lieverd.’

Ook heb je nog een spelfoutje, namelijk Ze thuiszorg. Dat moet zeker De thuiszorg zijn?

Voor de rest klinkt het wel interessant, dus ik zou zeggen: Verder!

^ Haha ja, dat klopt. Ik doe dat vaak fout met die komma’s, ik plaats gewoon altijd veel te veel komma’s overal. Maar ik zal er op letten, bedankt voor de tip! :slightly_smiling_face:

O ja, nog één ding. 19 moet je voluit schrijven. Alle cijfers tot en met twintig moeten voluit geschreven worden. :’)

Hijgend sprong Moira van haar fiets. Ze was weer eens veel te laat. Ze veegde een pluk haar voor haar ogen vandaan en gooide haar fiets in de bosjes. Terwijl ze een sprintje trok naar de bus, voelde ze haar telefoon trillen in haar broekzak. Dat zal Mila wel zijn, dacht ze. Haar beste vriendin belde altijd op de meest ongelegen momenten. Die zou ze zo wel terugbellen, als ze in de bus zat. Toen Moira aankwam bij de bussen zag ze dat de bus die zij moest hebben er nog stond. Een opgelucht zuchtje ontsnapte uit haar mond terwijl ze haar hand opstak om de bus aan te houden. Ze stapte binnen en viste uit haar broekzak twee euromuntjes. Ze glimlachte naar de buschauffeur en plofte toen met haar buskaartje in d’r hand op een stoel neer. Ze legde haar hoofd op haar hand en steunde tegen het raam. Over een paar uur zou ze al op Schiphol zijn. Weer trok er een siddering door haar heen. Ze had dit nog nooit gedaan, helemaal alleen op reis. Dit was wat ze haar hele leven al wilde. Ze had hier al die tijd voor gespaard, maar dat ging niet snel want ze moest minstens driekwart van haar verdiende loon uitgeven aan het huishouden. Haar moeder kon immers niet meer werken en haar vader… Ach, haar vader. Die had ze niet. Moira staarde uit het raam terwijl haar bus in beweging kwam. Ze sloot haar ogen en voelde de lichtje schokjes van de bus als deze over een hobbel reed. Zo viel ze langzaam in slaap. `
‘Mevrouw? Mevrouw!’ Langzaam opende Moira haar ogen. ‘Mevrouw, dit is de eindbestemming, Schiphol. U moet eruit, de bus gaat naar de garage!’ De buschauffeur gaf Moira een zacht duwtje tegen haar schouder. Opeens schoot Moira overeind. Ze had geluk gehad dat Schiphol de laatste halte was! ‘Dankjewel, meneer!’ riep ze terwijl ze haar tassen tussen de stoelen vandaan sjorde. Toen rende ze de bus uit en liep richting de ingang van Schiphol. Toen ze om zich heen keek zag ze allemaal mensen staan met familie en vrienden die afscheid namen. Ze beet verbitterd op haar lip. Zij had niemand nodig, zij kon alles alleen aan…

‘Zo, dametje, waar gaat de reis naartoe?’ Moira keek naast zich en trok één wenkbrauw omhoog. Naast haar zat een man van rond de 30 jaar oud. ‘Naar Engeland, nogal logisch hè, dit vliegtuig gaat naar Engeland.’ Moira keek uit het raampje van het vliegtuig. Over enkele ogenblikken zouden ze opstijgen. De man naast haar grinnikte. ‘Het was maar een grapje, hoor,’ zei hij verontschuldigend. Moira glimlachte naar hem, misschien reageerde ze iets te fel. ‘Waar in Engeland ga je heen?’ vroeg ze daarom aan hem. ‘Ik heb een appartement in Londen,’ reageerde de man. ‘Daar ga ik eens in de zoveel tijd heen.’ Moira floot tussen haar tanden, deze man moest wel stinkend rijk zijn. Nu pas viel het haar ook op dat hij in een net pak zat en een Ipad op zijn schoot had liggen. Ze knikte bewonderend. ‘En jij?’ vroeg de man aan haar. ‘Ik ga naar Camden, een achterwijk van Londen. Ik zit daar in een Youth Hostel,’ zei Moira. Ze voelde zich een beetje ongemakkelijk. Youth Hostel’s stonden bekend als de goedkoopste oplossing voor een overnachting in het buitenland. De man knikte begrijpend. Toen stak hij zijn hand uit. ‘Ik zal me nog even voorstellen. Ik ben Chris. Hier heb je mijn kaartje. Als je je nou nog eens verveelt, dan mag je altijd langskomen!’ Dankbaar knikte Moira en ze nam het kaartje aan. Ze las snel het adres. Pff, wat een enorm huis zou deze man wel niet hebben. Op dat moment riep de piloot om dat ze gingen opstijgen. Moira knikte nog één keer naar de man, deed toen de oortjes van haar oude Ipod in, en leunde met haar hoofd tegen de achterkant van de stoel. Ze sloot haar ogen terwijl de klanken van haar favoriete muziek door haar hoofd raasden. Zo viel ze weer in slaap.

Verder. :’)

Met haar handen in haar zij stond Moira voor het Youth Hostel. Het lag maar twintig minuutjes met de bus vanaf het vliegveld, dus dat was wel te doen. Ze keek tevreden naar het gebouw. Vanaf de buitenkant zag het er nog best oké uit. Ze hoefde hier slechts vijftien euro per nacht te betalen, en dat was inclusief ontbijt. Het enige nadeel was dat ze haar kamer wel moest delen met drie andere mensen, die ze nog helemaal niet kende. Moira nam het gebouw goed in haar op. Het was van donker hout gemaakt, met lichtgele markiezen waar duidelijk aan te zien was dat het gebouw al iets verouderd was. De kozijnen waren een beetje aangevreten door de tand des tijds, maar al met al zag het er best schattig uit. Moira stapte naar binnen, en direct toen ze de deur opendeed schalde er een belletje door de hal. Vanuit achter kwam er een oudere vrouw naar voren lopen. Ze was een beetje mollig en had gekruld, zwart haar met een paar grijze plukjes. Op haar neus pronkte een enorme bril met grote ronde glazen. Moira glimlachte naar haar en stapte richting de balie.
Niet veel later was alles geregeld en had Moira haar enorme tas mee de trap op gesleept. Ze zat in een kamer met twee stapelbedden, dus ze zou nog het bed met iemand moeten delen ook. De kamer zag er redelijk uit, iets verouderd maar het had wel een soort cosy uitstraling. Voor de ramen hingen schattige gordijntjes en grond was een zacht hoogpolig tapijt. Moira schopte haar laarsjes uit en liet haar voeten zakken in het tapijt. Het was nog heerlijk zacht. Toen stond ze op en liep ze naar de badkamer. Op het eerste gezicht zag dit er ook redelijk uit. De tegeltjes waren gelig en het douchegordijn was een beetje verkleurd, maar het was gelukkig wel schoon. Tevreden liep Moira terug naar het bed, waar ze zich lekker op liet ploffen. Haar kamergenootjes zouden vandaag en morgen in de loop van de dag arriveren, ze was benieuwd. Toch had ze voor de zekerheid maar een kluisje beneden gehuurd, je wist maar nooit met wie je op de kamer zat… Niet dat ze zoveel kostbare spullen bij zich had, maar wát ze had dat wilde ze goed beschermen.
Moira bond haar haren in een hoge staart en ging voor de spiegel staan. Haar felgroene ogen waren in de loop der jaren wel iets van hun oorspronkelijke glans verloren. Ze had nooit meer echt tijd gehad om zichzelf te verzorgen, ze was altijd bezig met anderen verzorgen. Ze hoopte dat ze in deze twee maanden heerlijk zou kunnen bijkomen en genieten van alle nieuwe invloeden van andere culturen en omgevingen. Engeland zou een mooi begin zijn. Maar nu was ze te moe om de stad nog te gaan verkennen, eigenlijk wilde ze alleen maar slapen. Ze trok haar strakke grijze skinny uit en trok een korte pyjamashorts aan. Daarna liet ze zich lekker onder de deken glijden. Ze had besloten om het onderste bed te nemen, zo had ze goed de controle en het overzicht. Ze legde haar hoofd op haar kussen. Het was al laat in de middag, ze zou vanavond wel wat eten in het restaurantje van het Youth Hostel, en morgen zou ze op verkenning gaan. Tevreden sloot ze haar ogen en glimlachend viel ze in slaap.

up (:

De volgende ochtend werd Moira al vroeg gewekt door een zwakke zonnestraal die tussen de gordijntjes doorschemerde. Meteen schoot ze overeind, waar was ze!? Langzaam kwam alles terug, ze was natuurlijk in Engeland. Ze keek haar kamer rond, blijkbaar waren haar kamergenootjes nog niet gearriveerd. Snel wierp Moira een blik op haar vintage horloge die ze van haar oma had geërfd. Het was pas half zeven. Het ontbijt beneden zou pas beginnen vanaf zeven uur, en Moira’s maag rammelde van de honger. Ze had gisteren alleen een ontbijtje op, dus dat was wel te verklaren. Moira sloeg de deken van zich af en trok in één ruk de gordijntjes open. De zon was net aan het opkomen en er lag een soort oranje waas over de hele omgeving. Snel pakte Moira haar telefoon om hier een foto van te maken, een camera had ze immers niet. Toen ze haar menu opende zag ze opeens “3 Gemiste Oproepen”. Ze klikte erop. Nummer onbekend. Opeens herinnerde ze zich dat ze was gebeld op weg naar de bus. Daarna had iemand blijkbaar nog vaker geprobeerd om haar te bereiken. ‘Handig dat je met nummer onbekend belt,’ mompelde Moira in zichzelf. ‘Nu kan ik je niet terugbellen.’ Ze klikte het menu weg en maakte snel een foto van de omgeving. Toen besloot ze een snelle douche te nemen, want lang kon ze hier niet douchen in verband met de boiler. Ze hadden maar een beperkte hoeveelheid warm water.
Nadat ze een douchebeurt genomen had schoot Moira in haar kleren, haalde ze een borstel door haar haren en deed snel een beetje mascara op. Op dat moment hoorde ze de deur van haar kamer opengaan…

Verder :'D

haha volgens mij ben je de enige lezer ):

Neeuh, er zijn vast wel meer, maar ik ben de enige die reageert. xD

oh nou ik hoop 't, voor de mensen die dit lezen: ik zou het leuk vinden als jullie een reactie achter lieten (: zo een nieuw stukje!

alsjeblieft, hier een reactie! upupupupupupupup dit verhaal is leuk

Snel stapte Moira de badkamer uit. Voor haar stond een jongen van ergens begin twintig. Een beetje weifelend stond hij tegenover haar. Hij haalde een hand door zijn warrige bruine haar en keek haar verlegen aan. Moira stapte op hem af. Ze stak haar hand uit, en op het moment dat ze zich wilde voorstellen bedacht ze zich dat ze helemaal niet wist wat voor taal hij sprak. ‘I’m Moira…,’ zei ze daarom een beetje vragend. De jongen knikte begrijpend. ‘I’m Thom,’ zei hij met een sterk accent. Moira kon het accent nog niet helemaal plaatsen maar ze gokte op Frans. ‘Are you French?’ vroeg ze daarom. De jongen knikte enthousiast. ‘Parlez-vous français aussi?’ begon hij meteen te ratelen in het Frans. Snel schudde Moira haar hoofd. ‘No, no! I don’t speak French,’ zei ze lachend. De jongen grinnikte en haalde zijn schouders op. ‘What’s my bed?’ vroeg hij toen. Moira legde de jongen uit dat hij pas de tweede was die hier aankwam, dus dat het niet uitmaakte waar hij ging liggen. De jongen glimlachte een beetje en liep toen op het bed boven die van Moira af. Moira hielp hem met zijn koffers en zei toen tegen hem dat ze even ging ontbijten beneden, want ze had na een snelle blik op haar horloge gezien dat het al zeven uur was geweest. Thom knikte. ‘See you soon,’ zei hij vrolijk en hij stak zijn hand op. Moira moest zich inhouden om niet naar beneden te huppelen, deze vakantie zou echt geweldig worden!
Beneden nam ze een typisch English Breakfast. Een uitsmijter, geroosterd brood, worst, en witte boontjes in tomatensaus. Nadat ze alles zich had laten smaken bedankte ze de kok, die tevens de man was van de eigenares. Toen liep ze weer naar boven. Tot haar verbazing trof ze Thom niet aan. Zou hij meteen weggegaan zijn? Moira haalde haar schouders op en liep de badkamer in om zichzelf iets verder op te maken. Nu er een leuke jongen in haar kamer sliep moest ze er natuurlijk altijd voortreffelijk uitzien. Nadat ze weer uit de badkamer kwam, zag ze Thom opeens staan. Vreemd, ze had niks gehoord. Hij stond gebukt voor een bureaulade en toen hij Moira zag schrok hij zichtbaar. ‘What are you doing?’ vroeg Moira verbaasd. Thom verschoot van kleur. ‘Uh… nothing,’ zei hij snel. Moira trok haar wenkbrauwen op. Waar was hij mee bezig?

Ben benieuwd.

Moira haalde haar schouders op. Ze moest niet meteen haar roommate gaan wantrouwen, hij leek haar toch heel aardig? Ze liep terug naar haar bed en pakte haar rugzak. Daarin stopte ze haar portemonnee, zonnebril, telefoon en plattegrond van de stad. Nadat ze haar flesje water had gevuld deed ze de rugzak om en liep naar buiten. Toen ze voor het Youth Hostel stond keek Moira nieuwsgierig om zich heen. Ze wilde elk kleine detail van de omgeving in zich opnemen om het voor altijd te onthouden. Toen liep ze naar de bushalte die recht tegenover het Youth Hostel was. Vanaf hier kon ze direct de bus nemen naar Londen. Terwijl ze neerzakte op het bankje in het bushokje pakte ze haar telefoon uit haar tas. Ze opende haar menu en ze ontdekte dat ze wéér twee gemiste oproepen had van een onbekend nummer. Toch had ze haar telefoon helemaal niet horen afgaan. Moira besloot om Mila te bellen, ze deelde altijd alles met haar beste vriendin. Na drie keer overgaan hoorde Moira al de vrolijke stem van Mila door de telefoon schallen. ‘Mo! What’s up!?’ riep ze enthousiast. Moira grijnsde. ‘Het is hier echt geweldig Mil. Ik wou dat je erbij was! Gelukkig zie ik je over twee weken,’ zei ze toen. ‘Ja! Dan kom ik je achterna gereisd,’ riep Mila enthousiast. ‘Ik hoef alleen nog maar mijn scriptie te schrijven en dan ben ik klaar met de studie. Ik zou willen dat ik ook mee had gekund naar Engeland, maar de rest van de wereld ontdekken we samen!’
Moira grinnikte, en op dat moment zag ze dat haar bus eraan kwam. ‘Mil, mijn bus is er, ik moet hangen. We bellen nog!’ zei ze en ze drukte haar telefoon uit.
Een half uurtje later stapte Moira de bus weer uit. De drukte van de stad Londen overviel haar een beetje. Overal zag ze verschillende mensen, verschillende culturen, verschillende stijlen, ze voelde zich meteen op haar gemak. Een jongen van een jaar of twintig stak zijn hand naar haar op en vrolijk zwaaide Moira terug. Ze had gehoord dat hier de geweldigste vintage-winkeltjes waren en daar wilde ze dan ook naar op zoek gaan. Ze stak het zebrapad over en sloeg een willekeurige straat in.