Verhaal: Weutikveul

Haai!

Ik ben bezig met een verhaal en ik wil hem graag delen met jullie! (:
Het is misschien een beetje een lang stuk wat ik laat lezen maar het is zo moeilijk om een klein stukje uit te kiezen. Ik hoop dat jullie het willen lezen!

Een zonnestraal prikte in Kate’s ogen. Hij scheen door de witte bloesems die in het park zachtjes heen en weer wiegden in het minuscule windje. Het was een zomerochtend en Kate fietste naar school. Ze had het warm, dus pakte ze haar lange blonde haar en deed het in een staart. Ze luisterde ontspannen naar haar muziekje dat in haar oor zong. Ze pakte haar lipgloss uit haar zak, en smeerde die met één hand op haar lippen terwijl ze aan Jamie dacht.

‘Kate!’ de stem van Caro schelde door de school. ‘Caro! Lieverd hoe gaat het? Je was zo lang ziek!’ Kate omhelsde Caro stevig. Caro giechelde. ‘Ik was niet ziek, sukkeltje. Waar denk je nou echt dat ik ben geweest?’ Kate dacht na. ‘Weet ik veel?’ Maar toen viel Kate’s mond open. ‘Je gaat me toch niet vertellen dat je naar D bent gegaan?! DANY?’ Caro barste in lachen uit, zodat een paar mensen omkeken. ‘Het mocht van mijn moeder. Wat ’n gestoord wijf. Maar ja, leuk toch? Ik kan er toch niks doen dat ik op een jongen verliefd ben die helemaal aan de andere kant van de wereld woont!’ zei ze vol leedvermaak. Kate sloeg haar ogen ten hemel en lachte. ‘Kom, het is pauze. Laten we even naar buiten gaan.’ Ze liepen het trapje af en hun hakken klikklakten op het steen. ‘Heb jij Jamie gezien? Hij moet op school zijn, ik heb met hem afgesproken.’ zei Kate. Caro keek de andere kant op. ‘Caro, wat is er?’ vroeg ze achterdochtig en ze pakte Caro bij haar hand. ‘Je weet wel, Laura?’ Begon Caro aarzelend. ’De ex van Jamie? Volgens mij zag ik ze net eh…’
Kate knipperde met haar ogen. ‘Ja?’ drong Kate aan. ‘Daar is Jamie!’ riep Caro en ze wees naar het schoolplein naast het kerkje. Jamie kwam aanlopen. ‘Kate!’ hij deed een poging om Kate een zoen te geven, maar Kate duwde hem weg. ‘Ik dacht dat het over was met Laura?’ Caro zuchtte en sloeg zichzelf tegen haar hoofd. ‘Waar heb je het over?’ Begon Jamie. ‘Wat is je probleem?’ Hij keek geïrriteerd naar Kate en hij gooide zijn sigaret op de grond. ‘Denk je dat ik dingetjes met haar doe? Denk je dat echt? Ik heb jou! Je bent mijn meisje! Ik hou van je!’ riep hij met een spoor van ergernis in zijn stem. ‘Zal wel.’ Mompelde Kate, en ze liep door. Jamie liep achter haar aan en pakte haar bij haar middel. ‘Wacht nou even,’ fluisterde hij in haar oor. Kate liet zich meeslepen. Hij was toch ook zo lief.

Na schooltijd fietste Kate weer terug naar huis, samen met Jamie. ‘Zijn je ouders thuis?’ vroeg hij. Kate schudde haar hoofd. ‘Op het werk, wat denk jij dan?’ Ze gaf hem een kusje, waardoor Jamie gevaarlijk kantelde en ze bijna in de bramenstruik van mevrouw Ridelhert reden. Ze reden de oprijlaan op en zette hun fietsen neer. Eenmaal binnen begon het toch weer over dat ene irriterende onderwerp; Laura.
‘Ik heb dingen gehoord van Caro. Is het erg dat ik daar ook maar een béétje nieuwsgierig naar ben? Kan ik daar iets aan doen?’ Kate keek Jamie aan. Ze voelde zich haast bedrogen. Hoe durfde hij nog met dat enge wijf met pukkels te praten. Je zou er op slag van moeten kotsen.
‘Jezus, waarom moet je het nou meteen weer verpesten door over haar te beginnen! Je word altijd zo boos als je over haar praat!’ Jamie smeet zijn schooltas op de grond.
‘Mag dat niet dan? Is het niet overduidelijk dat ze je nog leuk vind? Mag ik dan geen ongeruste vriendin zijn?’ Zei Kate. Jamie zweeg even. Toen zei hij: ‘Als je zo doorgaat lijk je eerder op een…’
‘…jaloers wijf? Is dat wat je wou zeggen?’ Kate haalde diep adem. Jamie draaide haar de rug toe en mompelde: ‘Ja.’
‘Oké, heel fijn. Dan zoek je het maar uit in je eentje.’ Kate gooide ook haar schooltas op de grond, liep de deur uit en smeet die met een oorverdovende klap dicht. De wc leek haar toch de beste plek waar ze even kon gaan zitten. Ze plofte neer op de bril en pakte een tijdschrift. Op de cover van het tijdschrift stond met grote letters:
How to dump your boyfriend?’
Kate sloeg het tijdschrift open naar bladzijde 45 en las;
can only be straight forward, honest, and polite - just keep it simple and tell him. If he wanted you to be happy he would let you get on with life rather than make it miserable.
Kate dacht na over dat laatste. Ze zat nog even te bedenken of Jamie haar het leven miserable zou maken. Ze stelde zich al helemaal voor hoe ze midden in school, keihard uitgelachen werd door Jamie en zijn vrienden. Ja, echt iets voor hem. Er werd op de wc deur gebonkt.
‘Kate, het was een grapje.’
‘Erg grappig. Caro heeft je zien flirten met háár. Misschien was het wel meer dan flirten, Caro heeft niet alles gezien… Hoe durf je, hoe dúrf je?!’ Kwaad bloed stroomde met een razend tempo door Kate’s lijf.
‘Kate luister nou eens even! Ik vind Laura alles behalve leuk! Ze is misschien dan wel knap’- Kate maakte kotsgeluiden- ‘maar het is over tussen ons! Hoe vaak moet ik dat nog zeggen! Ik kan het gewoon niet vaak genoeg zeggen. Ik hou van je, van jou, jou en jou en niemand anders! Kate, het spijt me! Sorry, maar denk alsjeblieft niet zo over me. Kate… Kate?’
Kate zei niets. Even niet. Ze vond het leuk als Jamie zo praatte. Zijn stem was smekend, lief, heerlijk. Het was even stil. Kate deed de wc deur open en keek Jamie aan. Eén moment had ze zin om hem in elkaar te rammen, maar het andere moment omhelsde ze Jamie.
‘Waarom denk je toch altijd…'Begon hij.
‘Ssst, even niets zeggen nu.’ Onderbrak Kate hem.
Kate verdiende het niet om op een wc te zitten en bijna te kotsen, alleen door een puistige ex.

Oeps. die titel was niet helemaal de bedoeling! Hoe kan ik dat veranderen?

Hahaha geniaal! “Kate maakte kotsgeluiden”
verder! love it!

btw, je moet even een mod vragen om de titel te veranderen, maar ik weet niet hoe dat gaat hehe.

haha bedankt!
nouja, ik plaats gewoon nog een stukje =D

Het was fijn om te weten dat over twee weken de zomervakantie begon. Kate kreeg al spontaan kwijlneigingen als ze dacht aan die heerlijke vakantie in een ver land, aan een strand met knappe gespierde jongens die aan het surfen waren, en de hele dag zon. Zon betekende voor Kate; bruin. En Kate mocht er zijn in een bikini met een bruin lijf, en dat wist ze zelf heel goed.

‘Lieverd?’
‘Wat is er?’
Kate propte een stuk brownie in haar mond. De kruimels bleven aan haar lippen plakken, die ze net had ingesmeerd met lipgloss. Ze had de brownie van haar moeder niet kunnen weerstaan.
‘Wat is er?’ herhaalde ze. Ze keek naar haar moeder. Haar moeder keek aarzelend opzij naar haar vader, en zuchtte toen. ‘We moeten je iets vertellen. Je zult het niet leuk vinden.’
Kate irriteerde zich. ‘Nou begin dan maar snel…’
‘Mike en ik moeten in de zomervakantie werken… In het buitenland. We hoorden het pas vorige week… En, nouja, we wilden geen overhaastte beslissingen nemen, alleen, we denken dat het beste is dat je op een zomerkamp zult moeten.’

Kate’s hart stond stil. Ze zag het al helemaal voor zich; op een kamp met uniformen aan, zeilen, werken, verbranden…? Het borrelde in haar. Hoe durfden zij haar vakantie te plannen? Hoe durfden ze dat zó laat tegen haar te zeggen?
‘Oh’ was het enige wat ze uit kon brengen. Haar moeder keek bezorgd naar haar kind.
‘En waar ga ik dan heen met dat kamp?’
‘Little Cayman. Het is een prachtig eiland!’
‘Sorry?’
‘Het spijt ons lieverd.’
‘En hoe lang?’
‘Eh, zes weken…’ aarzelde haar vader.
Kate wist even niet wat ze moest doen. Ze haalde gejaagd adem.
‘Het is oké. Doe maar lekker wat jullie willen!’ riep ze met overslaande stem. ‘Laat je kind maar lekker verrotten op een eng eiland! IK HAAT JULLIE!’
Kate gooide haar brownie half opgegeten op de grond, draaide zich om en liep het huis uit. Haar hakken galmden hard door de gang. Gad-ver-damme. Zo wil je toch niet sterven, op een eng eiland?
Ze moest nodig eens naar Caro.

‘Dus je moet op een zomerkamp? Naar een eiland?’ Caro keek Kate ongelovig aan. Kate knikte boos. ‘En ik weet niet eens waar dat eiland ligt! En ik ga zes weken! Jezus wat een gestoorde mensen! Denken ze echt dat ik daar heen ga? Ik ga niet! Kan ik niet met jou mee op vakantie? Kut, kut ik ga niet!’ Kate deed haar handen voor haar gezicht. Caro sloeg troostend een arm om haar heen. ‘Ik denk niet dat je mee mag. Mijn ouders zouden het super leuk vinden, maar we hebben al een jaar geleden afgesproken om met z’n vieren op vakantie te gaan. Sorry’ voegde Caro er verschuldigd aan toe. ‘Het geeft niet.’ zei Kate gedempt. ‘Weetje wat ik denk Kate? Dat je gewoon heen moet gaan. Ik weet zeker dat je het er leuk gaat hebben. Misschien is het eiland wel super mooi en kun je elke dag doen wat je wil! Stel je voor, witte zandstranden en bruine jongens! Wat wil je nog meer? Kate, ik weet zeker dat je er iets leuks van kan maken.’ Caro stopte met praten en keek naar Kate. Die keek naar Caro met natte ogen. ‘Kate, het is niet het einde van de wereld! Je ouders bedoelen het alleen maar goed!’
Kate glimlachte en zuchtte nog eens diep. ‘Weet ik.’

leuk!

dankje!

Mensen, als jullie dit lezen, zeg of ik verder moet of niet. Ik sta erop! haha.

‘Hup, ga nou maar, voordat ie vertrekt zonder jou.’zei Jamie. Kate gaf Jamie nog een kus en Kate stapte op het trapje van het vliegtuig. Nu zou ze zien met wie ze allemaal naar het eiland zou gaan. Ze voelde nog even een woedevlaag, maar ze keek nog een keer naar Jamie en stapte toen in het vliegtuig.
Ze rook de geur van de vliegtuig stoelen. Het was niet een al te groot vliegtuig, maar er was genoeg plaats voor 50 mensen. Ze keek om zich heen. Blijkbaar was ze een van de laatste, de meeste stoelen waren bezet. Ze liep door naar achteren en verscheidene meisjes keken naar haar. Ze zwiepte met haar blonde haar naar achteren en kwam eindelijk bij een lege passagiersstoel aan; naast een meisje met blond krullend haar. Haar blauwe ogen keken zenuwachtig naar Kate. ‘Eh, je mag hier wel zitten hoor’ zei ze met een klein glimlachje. Ze wiebelde heen en weer op haar stoel. ‘Dat was ik ook van plan, aangezien er nergens anders plek is.’ Kate glimlachte één seconde en toen verstarde haar mond weer. ‘Ik ben Olivia. Ik kom uit Salt Lake City. En jij?’ zei ze opeens opgewonden. Kate snapte niet waar haar enthousiasme opeens vandaan kwam en zei droogjes: ‘Kate. Philadelphia.’ Olivia’s ogen werden groot. ‘Dat méén je niet! Daar heb ik ook gewoond! Ik ben vier jaar geleden verhuist! Ik vond het zo’n geweldige stad, en ik vond het verschrikkelijk dat ik moest verhuizen. Mijn vader en moeder zijn gescheiden snap je, en mijn vader had genoeg van Philadelphia. Oh, ik snap nog steeds niks van hem! Maarja, aangezien Salt Lake City ook best interessant is, heb ik het hem vergeven.’ Ze haalde even adem. ‘Oh. Leuk.’ zei Kate vol sarcasme. Ze pakte haar iPod en stopte haar oortjes snel in haar oren. Ze had geen zin om hier de hele reis naast te zitten. Maar ze had nog geen muziekje opgezet toen Olivia haar oortjes weg trok. ‘Wat doe je?!’ zei Kate en ze trok haar oortjes uit Olivia’s hand. Olivia giechelde. ‘Sorry hoor, maar je mag hier geen iPod.’ Voordat Kate kon vragen hoe zij dat nou kon weten, schalde er een vrouwenstem door een microfoon. ‘Hallo, ik ben Lilian. Als eerst wil ik jullie graag welkom heten bij Zomerkamp Little Cayman 2009, en ik zal jullie leidster zijn door dik en dun!’ Verschillende meisjes giechelden en Kate schamperde. ‘Over 8 uur zullen jullie het plaatselijke vliegveld van het eiland bereiken. Ik wil nu graag even duidelijk maken wat je precies moet doen als je uit het vliegtuig stapt. Jullie wachten vóór het vliegtuig en daar zal jullie naam worden omgeroepen. Als je je naam hoort, geef een seintje en je zal worden ingedeeld bij een huisnummer en een groepje. Onthoud…’ Kate gaapte. Ze had geen zin om hier naar de luisteren en ze zat verbitterd te denken aan hoe saai dit kamp wel niet zou gaan worden. Wat zouden ze allemaal gaan doen? ‘… nu wat algemene regeltjes!’ ging Lilian verder. ‘Er word tijdens dit zomerkamp niet gerookt, niet gedronken, geen geweld gebruikt, iPods en ander van dat soort spul word ingenomen en om 12 uur ’s avonds zijn we allemaal in ons huisje met je groepje, en is het verboden om stiekem naar buiten te gaan. Alleen als je een grote boodschap moet natuurlijk!’ Lilian schaterde het uit door de microfoon. Kate’s mond viel open. Twáalf uur?! Thuis ging ze naar de stad om uit te gaan rond twaalf uur. Dit was niet normaal meer. Ze voelde zich als een kleuter behandeld. Lilian ging verder met praten. ‘Verder word hier niet teveel tegenspraak geduld en geen brutale opmerkingen tegen leiders! Iedereen doet aardig tegen elkaar en we zijn allemaal elkaars vrienden!’ Kate fronste toen ze een paar gebruinde jongens een jongen met een bril een duw gaven. ‘Hé Axel, zullen we vriendjes worden?’ vroeg een grote jongen met gemillimeterd haar grijnzend. Zijn vrienden grinnikten. Axel zette zijn bril recht en schoof meer naar het raampje toe. Hij pakte een boek en begon te lezen.
Het vliegtuig begon te ronken. Toen hoorde ze een andere stem door de microfoon spreken. ‘Goedemorgen dames en heren, hier spreekt jullie gezagvoerder vanuit de cockpit. We zullen zo gaan opstijgen, graag uw gordel om alstublieft. Ik wens uw allen een prettige reis.’ Een lampje in de vorm van een gordel begon rood te knipperen. Olivia en Kate deden hun gordel om en daarna volgde de rest van het vliegtuig. Kate had nog niet eens goed naar iedereen gekeken. Er zaten veel jongens, besefte ze opeens, en ze waren niet eens allemaal zo erg. De meeste waren mooi gebruind en hadden leuk haar. Toen Kate eens wat beter naar de meisjes keek, zag ze dat de meisjes ook best meevielen. Behalve dat ze geen make-up droegen, en slordige staartjes droegen die onderuitgezakt over hun nek hingen. Kate was de enige in het vliegtuig die hakken droeg, (turkooizen, Gucci). Ze voelde zich absoluut de mooiste uit het hele vliegtuig, en dat gaf haar een beetje het gevoel van macht.

Kate werd door elkaar geschud. ‘Kate… Kate!’ werd er in haar oor gefluisterd. Kate schrok. Ze zag Olivia’s grote ogen naar haar kijken en hoorde het ronken van de vliegtuig motor. ‘Waarom maak je me wakker?’ zei Kate geërgerd. ‘Man, je ligt al eeuwen te slapen of zo!’ ze sloeg giechelend haar ogen ten hemel. Kate stond op en vroeg met haar handen in haar zij: ‘Waar zijn de toiletten?’ ‘Daar’ en Olivia wees naar het eind van het pad. Kate liep met wiegende heupen langs de jongens en meisjes. Toen ze langs de gebruinde jongens en Axel liep werd er zachtjes naar haar gefloten. Kate draaide zich om en bleef staan. ‘Zo, en waar komt die mooie dame vandaan?’ zei de jongen met het gemillimeterde haar. ‘En hoezo zou ik dat aan jou gaan vertellen?’ Kate draaide zich weer om en liep richting toilet. Ze keek nog een keer achterom toen ze opeens tegen iemand aan botste. Bijna verloor ze haar evenwicht, maar ze werd nog net op tijd terug getrokken door degene tegen wie ze was opgebotst. Het was een jongen, hij had donkerblond haar dat in de war zat en net zoals bijna elke jongen, gebruind. Hij had felle sprankelende bruine ogen, viel Kate meteen op. ‘Uhm’ Kate kuchte. Ze had op z’n minst een sorry verwacht. De jongen keek haar lang en strak aan. Toen deed hij zijn capuchon op van zijn vest en liet Kate licht beledigd achter. Kate was even uit het veld geslagen; normaal deden (knappe) jongens zoals hij, uiterst beleefd tegen haar.

Na lang vliegen en langdraderige verhalen over een verdwaalde wasbeer en milkshakes in 20 verschillende smaken, hoorde Kate weer de stem van de gezagvoerder: ‘Dames en heren, we naderen de landingsbaan. Graag uw gordel om.’ Het gordel lichtje begon weer te branden en Kate hoorde gordels klikken. Ze was tijdens de reis zo druk bezig geweest met het negeren van Olivia en het bedenken bij wie ze in het groepje zou komen dat ze straal vergeten was om uit het raampje te kijken. Nu ze wat meer zag dan wolken voelde ze dat de nieuwsgierigheid brandde.
Na de landing propte ze zich tussen de menigte van jongens en meisjes. Ze stapte uit het vliegtuig op het trapje, en voelde een héérlijke warme windvlaag. Ze keek om zich heen. Dit eiland was niet wat ze verwacht had.
Het was práchtig.